`
Όλο για νίκες μου μιλάς…
Όλο για νίκες μου μιλάς και για αγώνες
εμένα που έχω νικηθεί σε όλους τους αγώνες
εμέναν που οι πληγές μου μαρτυράν
το μέγεθος της πανωλεθρίας μου
εμέναν που μόνο ήττες γνώρισα
και μόνον αυτές έμαθα να κερδίζω.
Εμέναν που ήμουν πάντα με τους νικημένους
αυτούς που πορεύονται προς τους αγώνες
του μέλλοντος, βέβαιοι για την άδοξη έκβαση τους.
Κι αν τύχει και κερδίσω καμιά φορά
έτσι, από λάθος, θα τρέξω προς τους νικημένους,
αυτούς που κατά λάθος νίκησα
να σκύψω να τους φιλήσω τις πληγές
*
Αμέτοχος κιʼ ατάραχος
Απέφυγα την νέα περιπέτεια
κάθομαι και ρεμβάζω
το μακρινό το πέλαγο•
τα πλοία που περνούν
που για ταξίδια φεύγουν καινούρια
που υπόσχονται περιπέτειες νέες
νέους έρωτες στους ναύτες τους.
Αμέτοχος κιʼ ατάραχος
μακριά από μάταια κιʼ ανέλπιδα ταξίδια
από μάταιους κιʼ ανέλπιδους έρωτες
απʼ όλα όσα φέρνουν θλίψη
κάποια στιγμή
Απʼ όλα όσα μʼ εκδικιούνται
άδικα.
*
Περί κηπουρικής
Δεν θα μιλήσω για το ύφος των δέντρων
γιατί δεν ξέρω από κηπουρική.
Τα λόγια πια σαν την βροχή
και σαν τον άνεμο.
Δεν είναι βάλσαμο ο λόγος
ούτε του φίλου.
Υπάρχουν τόσα που δεν ξέρω να σου ειπώ
δεν ξέρω αν πρέπει ή αν είνʼ η σκέψη ικανή.
Και πάλι αφήνω τα λιγοστά πράγματα
π΄ αγάπησα.
Είναι τα πράγματα μπελάς
μες της καρδιάς τα βάθη.
*
Άνευ επιστροφής
Αγόρασα εισητήριον άνευ επιστροφής
ακύρωσα τις συναντήσεις με φίλους
Μακριά, όσον πιο μακριά
από επιδιώξεις, από τις σχετικές κακίες.
Μακριά, από τιμές από επικηδείους
όσον πιο μακριά.
*
Στο καφενείο των απεγνωσμένων
Ας μιλήσουμε αύριο
εγώ θα είμαι εδώ
σʼ αυτήν την γειτονιά
σʼ αυτήν εδώ την πόλη
στον ίδιο δρόμο
θα βαδίζω
σʼ αυτόν που περπατάν
μοναχικοί διαβάτες
Στο καφενείο των απεγνωσμένων
να μʼ αναζητήσεις.
O Xριστόδουλος Καλλίνος αποπνέει ρομαντισμό και ρεαλισμό με το βλέμμα του ονειροπόλου . Είναι π ίδιος παρών , η ανάσα του , η αγωνία του , γραφή ανάλαφρη και λιτή , ταυτίζεται απόλυτα με την δική μου σκέψη , ανήμπορη όμως να την εκφράσω ποιητικά !!! Εύγε φίλε μου!!! Ευτυχώς που υπάρχεις να κοιτάς και να εκφράζει αριστοτεχνικά τις κρυφές λεπτομέρειες της τρυφερής ψυχής !
Ωραία γράφεις, Χριστόδουλε. Με αγγίζει η ποίησή σου. Μπράβο!
Νόμιζα ότι σε ήξερα καλά, αλλά έκανα λάθος, μετά που διάβαζα τα ποιήματα σου, τώρα σε ξέρω περισσότερα!
Είσαι O ποιητής!
Ωραία ποιήματα για το σπίτι, όχι για παραέξω.
εκφραζομαι με τα χέρια ….. δεν εκφραζομαι με λόγια για να σού πω την γνώμη μου για την ποιηση….αλλά μ άγγιξαν τα ποιηματα σού ….μπράβο…
ποιήματα που δεν προσπερνάς!Αναμένουμε την έκδοση της συλλογής,Χριστόδουλε…
O κύριος “όψιμος κρίνος” προφανώς εκτός του σπιτιού στις καφετέριες μελετά espresso για να συμβαδιζει με το πνεύμα της εποχής,πολύ ενδιαφέροντα τα ποίηματα σας κύριε Καλλινέ και μην ασχολείστε με την κριτική της μιας… γραμμής.
Ο κ. Μίχος με κάλυψε πλήρως !!!!!!
οταν διαβαζω την ποιηση του Καλλινου αισθανομαι πνευματικη καταβυθιση Σπανια σου χαριζεται τετοιο αισθημα σημερα απο τη συγχρονη ποιηση … ευχομαι να τα δουμε ολα μαζεμενα και τυπωμενα σε μια δυο και τρεις εκδοσεις
για του συρταριού σας χαίρομαι
το περιεχόμενο κ. Καλλίνε,
για την ομορφιά του. Εύχομαι να οδηγηθείτε προς την φανέρωση όλου αυτού του περιεχομένου.
Φιλολογικά μιλώντας, νομίζω πως παραπέμπει στο ύφος της Σχολής της Θεσσαλονίκης… (με μακρινούς απόηχους απο Μεσοπόλεμο και Σεφέρη).
Απλότητα, ευαισθησία, λυρισμός. Κουβεντιαστή, εξομολογητική και αβίαστη ποίηση. Σταθερή και ουσιαστική φωνή. Κόντρα στην μεταμοντερνολαγνεία που κυριαρχεί σε πολλούς νέους ποιητές.
Καλή συνέχεια.
Τα ποιήματα αυτά είναι ένα πορτραίτο της λεπτότητας και της ευαισθησίας που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη ψυχή; για όσους ξέρουν να την ακούνε. Μας το θυμίζει και μας φέρνει κοντά. Τελικά ίσως να μην είμαστε τόσο μόνοι όσο το νομίζουμε κάποιες φορές..
Σε ένα κόσμο όπου η ποίηση έχει στερέψει είμαστε τυχεροί να έχουμε το αστείρευτο ποιητικό ταλέντο του Καλλίνου. Μπράβο, συνέχισε