Γλωσσικές ασκήσεις
Φεύγουν οι άνθρωποί
«μας»
Και μένουμε ορφανές κτητικές αντωνυμίες
Άκλιτες
Χωρίς πτώση
Άλλη μια φορά μετεξεταστέοι
Στη γραμματική των σωμάτων
Κανόνες και εξαιρέσεις
Ακροβατούν στο τετράδιο
Γλωσσικών ασκήσεων
Ανακολουθία χρόνων
Και ασυμφωνία υποκειμένου-αντικειμένου
Προτάσεις ασύνδετες
Και λέξεις που δεν συλλαβίζονται
Πάθη φωνηέντων
Και σύμφωνα υγρά
Υποθάλπω στη γλώσσα μου
Μαθήματα ελληνικών
Χωρίς δάσκαλο
Η ορθογραφία πάντα αυστηρή
Παραμονεύει το επόμενο λάθος
Κόκκινα σημεία
Σε σελίδες λευκές
Κι ένα μολύβι μετέωρο
Φοβάται να γράψει
Σκιτσάρει μια βαρκούλα στο χαρτί
Σαλπάρει σε μια άγνωστη χώρα
Φορτωμένη ψηφία, γράμματα και ιερογλυφικά
Μια νέα γραφή να εφεύρει
Άσπιλη και μυστική
Να τη μιλάνε μόνο τα μάτια
Και των παιδιών η εύγλωττη σιωπή
***
Ο κήπος εντός
Ο κήπος έμπαινε μέσα
Αναμαλλιασμένα μπουμπούκια
Κι άπλυτα πιάτα
Βότσαλα υγρά
Και στεγνά μάτια
Φωτογραφίες απλωμένες
Με μανταλάκια
Να απορροφηθεί η μνήμη
Να τελειώνουμε
Τόσες δουλειές
Τόσο λίγος χρόνος
Τι να πρωτοκάνει κανείς
Κάθεται
Σωριάζεται σε μια καρέκλα
Το βιβλίο δίπλα της καραδοκεί
Ένας κόσμος τσακισμένος σε μια σελίδα
Μια λέξη ακόμα
Μια συλλαβή
Στην εκπνοή
Μια μουσική υποκίνηση
Μια τυχαία χειρονομία
Κάπου το ‘χε διαβάσει κι αυτό
Όλα επαναλήψεις
Προβλέψιμο τέλος
Πρόχειρη πλοκή
Και χαρακτήρες υπερφίαλοι
Σιωπή
Καλύτερα
Μια ανατροπή
Τρεις τελίτσες
Ας αποσιωπήσουμε τη συνέχεια
Ως μη γενόμενη
Η φαντασία ας καλύψει τα κενά
Απ’ την αρχή
Ο κήπος έμπαινε μέσα
Εκείνη πάντα εκτός
Θέματος
Χρόνου
Ζωής
***
Απόγευμα Κυριακής
Μικρές προσδοκίες
Ένας μισοτελειωμένος καφές
Μια τσαλακωμένη εφημερίδα
Αόριστες κουβέντες
που ανταλλάσσουν στόματα
Απόγευμα Κυριακής
το τραμ επιστρέφει γεμάτο
Μυρίζει ιδρώτα και άμμο
Ο ήλιος έβγαλε βόλτα
τον κόσμο στη θάλασσα
απ’ το λουράκι
με προσοχή
Σώματα αγγίζονται
Στροφές που γέρνουν επικίνδυνα
η μία στην άλλη
Στάσεις εναλλάσσονται
Μόνα σταθερά
η αρχή και το τέρμα
Σε μια διαδρομή
που διαιωνίζεται
Αντίτιμο ευτυχίας
ένα ακυρωμένο εισιτήριο
χωρίς επιστροφή
Το τελευταίο δρομολόγιο αργεί
Η νύχτα τώρα αρχίζει
Φτάνεις στον προορισμό σου
στο τέλος ποτέ…
Μια άλλη φορά
ίσως τολμήσεις
να κατέβεις αλλού
Εκεί που θα σε στείλουν
τα ανυπάκουα βήματά σου
***
Διονυσιακό
Μελίρρυτες ρώγες
με καλούν να τις τρυγήσω
Ως άλλος Διόνυσος
με έρωτα βακχικό
να δαμάσω
την άγρια ομορφιά τους
Προτού οι μαινάδες
με σύρουν
στον άφρονα χορό
Μεθυσμένος
κι απαλλαγμένος
από μνήμη
παιδί ξανά
επιστρέφω στις Υάδες
εξαγνισμένος
απ’ του κορμιού σου
τη λαγνεία
κουλουριάζομαι
σακατεμένο φίδι
και περιμένω την Εύα
το μήλο να της παζαρέψω
άγουρο και ξινό
μαζί με νέκταρ
θυσία να προσφέρει
«τω αγνώστω»…
παράδεισο
***********************
Η Αγγελική Λάλου έχει υπάρξει φύλλο, σύννεφο και γάτα…στην τελευταία της μετενσάρκωση γεννήθηκε στην Αθήνα και είχε την ατυχία να δει την ταινία Dead Poets Society, η οποία την ώθησε να σπουδάσει ελληνική φιλολογία στη φιλοσοφική σχολή (δεν ήξερε ..δεν ρώταγε) από τότε προσπαθεί να ζει σύμφωνα με τις αρχές του carpe diem, αλλά δεν της βγαίνει πάντα, όνειρό της να γίνει πετυχημένη συγγραφέας…πιο πιθανό στην επόμενη ζωή της.
Αγαπητή Αγγελική, τα ποιήματά σας έχουν τη δύναμη να δημιουργούν εικόνες οικείες στον αναγνώστη αλλά ταυτόχρονα διακετέχονται από έναν υποδόριο παλμό για προβλήματισμούς υπαρξιακούς κι εσώτερους, που αποτελεί (αν μη τι άλλο) ένδειξη μιας πλούσιας ποιητικής ψυχής. Το πρώτο σας ποίημα μου άρεσε ιδιαίτερα. Δε γνωρίζω αν έχετε εκδώσει κάτι ή πρόκειται να εκδώσετε, συμβουλή μου ταπεινή είναι να συνεχίσετε να εμπνέεστε και να γράφετε και η έκδοση θα έρθει κάποια στιγμή.
Παράξενα που φτάνει κανείς να αντικρίσει την ποιητική αλήθεια!
Την δική σου αλήθεια Αγγελική, την αντίκρισα και με συγκίνησε.
Και μου έδωσε τροφή να κορέσω την πείνα μου και να χαμογελάσω.
Πως ναι!!! υπάρχει ελπίδα!!!
Σ’ ευχαριστώ
μας τα είπε και η Δημουλά αυτά
“Ο κήπος εντός” είναι πολύ,πολύ καλό!!!
“…Το βιβλίο δίπλα της καραδοκεί
Ένας κόσμος τσακισμένος σε μια σελίδα…”
Μπράβο !!!