1.

Πάνω σε μια λινή κλωστή
κρέμεται ένα ρόδι
ένα σπαραγμένο κεφάλι
και ένα τριαντάφυλλο.
Τον παγωμένο χειμώνα
κυλάει το ρόδι πάνω στο κεφάλι
το ρόδι δεν σπάει
σπάει το κεφάλι.
Την άνοιξη το κόκκινο τριαντάφυλλο
γέρνει πάνω στο κεφάλι
δεν ματώνει το τριαντάφυλλο
ματώνει το κεφάλι.
Στο Πέραμα νύχτα πορφύρας
όταν κλείνουν οι πόρτες
απλώνεται σε όλο το εγκαταλελειμμένο τραινάκι
(τάχα μουσείο)
Ένα σπαραγμένο κεφάλι
δε σφυρίζει το τραμ
σφυρίζει το κεφάλι.
Τα παιδιά μόνο τη νύχτα
ακούνε ένα θρήνο
είναι λένε ένα γερασμένο μοσχάρι
που έχασε από χρόνια το μοσχαράκι του.
Φτάνει το τραίνο απέναντι στη Σαλαμίνα
τα νερά βάφονται κόκκινα
η θάλασσα γεμίζει με ρόδια
τρυπιέται με τριαντάφυλλα
η κλωστή γίνεται μια μακρυά αλυσίδα
το μοσχαράκι επιπλέει
τα μάτια του
άχ τα μάτια του
βλέπουν και δακρύζουν
μια το Πέραμα
μια τη Σαλαμίνα
μια το γερασμένο κουφάρι
Παράμερα έτρεχε κόκκινο ολονύχτιο ύδωρ
τα μάτια του καρφωμένα στον γαλάζιο άγγελο
ακόμα περιμένει
ακόμα υπομένει
και δακρύζει..

 

 

2.

Μια στάλα Άνοιξη με στο χειμώνα
μια νεκροφόρα χρυσή αναλήφθηκε
πορτοκάλια χρυσά άτρωτα
στις ριπές του χειμώνα.
Το πράσινο παρέσυρε
το χρυσό μου άχυρο
το χρυσό σκουπίδι μου
σταλάζει από μελάνι το ρυάκι.
Χρυσά σπυριά σα σκαραβαίοι στο σώμα μου
περπατάνε με ανάμνηση στον σκοτεινό θάλαμο
με ένα περίπατο στο Τατόι
πάτησα τους χρυσούς σκαραβαίους
Πρόβατα αθώα αλωνάκι
πατούσαν το χρυσό μου άχυρο..

 

 

 

3.

Πως φεύγει η σκιά της αράχνης στον άρρωστο.
Πως φεύγει η σκιά πάνω στο βλέφαρο.
Πως φεύγει η αράχνη στο γόνατο
μέσα στο μαύρο αιμάτωμα.
Πως φεύγει το αδιάλειπτο βράδυ.

Οι μισές σονάτες να μείνουν
από το ησυχαστικό παραπέτασμα.
Οι μισές καλόγριες κρυφές να μείνουν
όλο το βράδυ.

Να κλείνουν παραπετάσματα
ύμνοι του έθνους να σβήνουν
να ανοίγουν πληγές, να βγαίνουν αράχνες
να κλείνουν αιμάτινα βλέφαρα ακόμα ένα βράδυ.

Μιαν άλλη φορά τα θολωμένα τεμάχια
τώρα τα φλεγόμενα δάκρυα
τώρα οφθαλμός νεκρούμενος
δακρυρροεί
Ημέρα-νύχτα και μεσονύχτιο.

 

 

 

4.

Ένα νυστέρι λυγισμένο έχω μέσα στο λαιμό μου
που κάθε που τσακώνομαι
με ένα φίλο μου ή γίνεται ένας χωρισμός
Το καταπίνω ολόκληρο και κατεβαίνει προς τα κάτω
όπως πέφτει ένα νυστέρι στον πάτο της θάλασσας…

 

 

5.

Ένα νυστέρι μου τακτοποιούσε τα χειρόγραφα μεςʼ τον εγκέφαλό μου.

 

 

 

6.

Στο βελούδινο σώμα τόπους τόπους μια σκλήρυνση
απειλητικά σύννεφα
τα εφηβικά όνειρα σπαρταρούσαν στα αίματα σαν ψάρια στον ουρανό
το αίμα έρρεε μες’ στο δωμάτιο σε κατάλευκα μάρμαρα.

 

 

******************

 

Ο Δημήτρης Στενός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1989, ζει στο Πέραμα και σπουδάζει σχέδιο.

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments