”Σ’εκείνο το σπίτι”
Να έρθει η μέρα αυτή που θα μπεις μες στο σπίτι εκείνο.
Εκείνη η μέρα, πιο σημαντική θα είναι απ’την πρώτη μέρα που ‘χες μπει σ’εκείνο το σπίτι.
Και ‘γω θα προσέχω όπως όλες τις ενδιάμεσες μέρες.
Θα προσέξω πως αδιάκοπτα ερχόσουν να με προσέξεις ,
ίσως με διαφορά λίγων λεπτών,
ίσως μισής ώρας,
πάντα όμως στην ώρα σου.
”Νιότες”
Πώς κρέμονται οι κοτσίδες
ανέμελες νιότες
δεμένες με λάστιχα χρωματιστά.
Δεμένες οι νιότες
με ματωμένα γόνατα χάνονται στο παιχνίδι.
Τώρα μοιραίες, λυτές
χάνονται.
”Να ξημερώνει λευκό”
Στον κόρφο κρυφά
φανέρωμα θεού
που πλύθηκε σε έλος λύπης ελλειπές.
Ύστερα χάθηκε το ξημέρωμα
στο τρίξιμο της πόρτας
που άνοιξε και μύρισαν δέσμες φωτός
στα βάζα.
Τα μάτια μου δεν είδανε
ποιος πρόβαλε στην πόρτα.
Γρίλια μισάνοιχτη
γρυλίσματα
που γέμισαν με φόβο τη φοβέρα.
Δέσμες ισχνές
Οι δέσμιοι ισχυροί
Τις κόρες τους
δε χαιρέτησες στην πρώτη γνωριμία
Τώρα δένουν τα άκρα σου με μάτια κλειστά
σε τέσσερις γωνίες.
Ξάφνου έφεξε μπουκέτο από κρίνα
Ευώδιασε λευκό
Λύπη περίσσια ξέχειλη
εξάγνισε το έλος
τα χείλη πια σα νούφαρα δε φτάνουν στον πυθμένα
η λίμνη μου κρυστάλλινη
στο πέρασμα ναρκίσσων.
”Κουτσό”
Φτερουγίζοντας τα ψαλίδια
θα πετάξουμε
το κουδούνι πριν χτυπήσει.
Σαν μάθουμε την έννοια της πρόσθεσης
η ηχηρή βέργα θα σιωπήσει.
Με δυο πόδια θα διανύσουμε
γωνιά γωνιά την τάξη
άτακτα.
Μέχρι η αυλή να κλείσει
με επιβλητικές φωνές
σειρές από μονόπρακτα.
Αδειάζουν οι χελιδονοφωλιές
όταν καπνίζουνε τα σπίτια
την άνοιξη ταϊζουν οι μάνες στα σπουργίτια
και άλλοι ψάχνουν ακόμη τη ζέστη στο φευγιό.
Η παράδοση δε φτάνει τον καιρό
αμέτρητα διαλείμματα για μήλα και κουτσό.
κερδίζουμε και χάνουμε ζωές
περνάνε τα χρόνια
μετρώντας αντοχές.
”Συμπληγάδες του Στέρνου”
Άραγε ποιό χέρι σπρώχνει τη θάλασσα και προκαλεί το κύμα
που σκάει στο βράχο και ξεδιψάει το αφυδατωμένο δέρμα του;
Το χέρι σου μου έριχνε νερό
ενώ στεκόμουν γυμνή κάτω απ’τα κεραμύδια σου.
Κυλούσε το νερό και έγλειφε ολάκερο το κορμί μου
τα κύματα σου σκάγανε στις Συμπληγάδες Πέτρες μου
που ανοιγό-κλειναν και βούλιαζαν αβέβαιους ταξιδιώτες
στο άγνωστό μου πέλαγο.
Χρόνια θαμμένοι θησαυροί και στοιχιωμένα πλοία
στα πιο βαθειά και απόκρυμνα.
Απ’τα στήθη μου ανάμεσα πέταξε το άσπρο σου περιστέρι
και ύστερα με προσπέρασες σαν μια ταχεία ”Αργώ”
Σαν πεταλιοί,τα χείλη σου πάνω στα δύο μου βράχια
που μούγκριζαν με κάθε μου φύσημα
τους μάζεψε κάποιος ένα καλοκαίρι και έμειναν φιλήματα.
”Θα γυρίσω,δεν αργώ” και πέρασε το σκαρί σου ανέπαφο
ο ασπιδωτός μύθος μου τώρα πια νέφελο
οι δυο μου βράχοι ακίνητοι
πληγή εκτεθημένη στην αλμύρα
πέρασμα ανώφελο.
”Το δείπνο”
Σαν ζώα γρυλίζοντας μυριστήκαμε καλά
για να βρισκόμαστε στα δάση
το κυνήγι δε μυριστήκαμε
αυτό που ξεσκίζει τη σάρκα σου
για να τη φάει σε δείπνο με κεριά επίσημο.
Σε δείπνα μυστικά έρχονται και πάμε
με προθέσεις ντυμένες και δεμένες φιόγκο
στα χέρια.
Τα δώρα σας πάρτε τα πίσω
και τους καλούς σας τρόπους
βγάλτε τα γιορτινά σας ρούχα,αυτά της επισκέψεως
βρωμίστε τ’αστραφτερά παπούτσια σας
και βγείτε απ’τις πόρτες και απ΄τα παράθυρα
Ας σβήσουν τα κεριά
η σάρκα που με τέχνη μαγειρεύτηκε ας κρυώσει.
Στο λαιμό έχω ένα κόμπο
ο οισοφάγος καταρέει
και πόσα πια να καταπιεί;
Κενές μείναν οι θέσεις σας στο κυκλικό τραπέζι
και οι όμορφοι φιόγκοι σας τώρα λυτοί
Οι δρόμοι είν’ανοιχτοί
και τα σκυλιά δεμένα
με άκομψους κόμπους ναυτικούς
που θα’θελες να δέσουν τους ανθρώπους σου
κοντά σαν μια πιστή παρέα
που έχει εξημερωθεί τώρα αιώνες
να γλείφει τις πληγές σου και συ να τη χαϊδεύεις.
Οι επισκέπτες διώχτηκαν
και τα κεριά εσβήσαν
η σάρκα που μαγείρεψες
το κόκκινο σου μήλο έφτυσε
που φίμωσε το στόμα
και ξέσκισε το χέρι σου που πήγε να τ’αγγίξει.
Σε δείπνο συμφιλίωσης- αίμα μη χυθεί
ας πιωθεί εις υγείαν.
”Εφιάλτης”
Ανέμιζαν οι τούφες των μαλλιών της.
Σεμνά ντυμένη ήταν.
Δυο χέρια βαριά της έκλεισαν το στόμα.
Εκείνος ο εφιάλτης αυτό που ήθελε το πήρε.
Αυτά παθαίνουν όσες έχουν προκλητικά όνειρα.
”Ρολόι Χειρός”
Δε θα του’χαν κλέψει τα χρόνια.
Όχι.
Θα τα ακουμπούσε τις νύχτες με μάτια κλειστά
δίπλα στα γυαλιά,δίπλα στα ψεύτικα δόντια
Αβοήθητος και αληθινά λειψός
ελαφρόπετρα σε γαλάζιο με ζάρες.
Δε θα του’χαν κλέψει τα χρόνια.
Τα χρόνια εκείνα αντανάκλαση φωτός
λουρί τρύπιων επιλογών
λουρί σφιχτό όταν χανόταν ο σφυγμός.
Τώρα άδειος ο καρπός
μετρούν οι ώρες βήματα
οι εποχές ανάσες
Εφυγε σαν αυτόχειρας
Πίστεψε χωρίς ρολόι χειρός
πως χρόνια είχε αργήσει.
Βιογραφικό
Σταυρούλα Παπαδάκη, φοιτήτρια Φιλοσοφικής Σχολής, 21 ετών,υπότροφος Ποιητικού Εργαστηρίου ¨Τάκης Σινόπουλος¨ , κειμενογράφος στο μηνιαίο διαδικτυακό περιοδικό ” NΤΟΥέΝΤΕ” στο κομμάτι του Λόγου με τη στήλη ” Ανθρώπολις”. Αγάπη για την ανάγνωση ποίησης , για τη συγγραφή στίχων , αγάπη για τη μετάφραση του θανάτου μέσω αυτής σε έρωτα για ζωή, αγάπη για το παλιό , το αυθεντικό, τις ομορφιές της πόλης. Αυτήν την περίοδο ενασχόλησις με συγγραφή παραμυθιού για μεγάλους και μικρούς σχετικά με τον χρόνο. Φλερτ με το είδος του ποιητικού θεατρικού μονολόγου.
Εικόνα συνημμένη. ” baselitzhand-the hand of god”.
Οι 21 περιστροφές σου γύρω από το ” θεό ”
είναι χρόνος ωρίμανσης και ωοτοκίας
αυτού που επιβάλλει το εγώ σου !
Αυτό που πρέπει να σε απασχολεί , είναι
οι δέκτες να είναι ποιότητας και όχι ποσότητας !!
Ευχαριστώ για το σχόλιο σας.
Φαντάζομαι πως αναφέρεστε στο κείμενο με τίτλο ”Να ξημερώνει λευκό”.
Θα επιθυμούσα να γίνετε πιο σαφής και συγκεκριμένος.
Με ενδιαφέρει να είναι οι δέκτες ποιότητας και όχι ποσότητας, ωστόσο το συγκεκριμένο κείμενο ίσως είναι πιο φλύαρο στην πρώτη ανάγνωση, αλλά η ουσία του είναι απλή. Σίγουρα είχα κάποιο ερέθισμα ως αρχή-κέντρο και εξελίχθηκε από κει και πέρα. Ίσως αυτό σας φαίνεται πιο έντονα διαβάζοντάς το.
Καταλαβαίνω τι θέλετε να πείτε σε ένα βαθμό, θα χαρώ με απάντησή σας.
Διακρίνετε στιχουργημένο ρεπορτάζ;
Αν ναι, όντως είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τις δυνατότητες που μπορεί να παρέχει στον ποιητικό λόγο.
Η οξυδέρκεια έκαστου καλό θα ήταν να περιέχει και τον όρο πείραμα, για να μπορεί να επαναπροσδιορίζεται. Η όποια οξυδέρκεια μου δεν πιστεύω πως αξιώνει με τη μία εκβιασμό της αιωνιότητας. Έχω αρκετά να διαβάσω, να μάθω , να δω , να διαπιστώσω. Η αιωνιότητα έρχεται ,σε όποιον την αξίζει , στην ώρα της και χωρίς βία.
Ελπίζω η υποτροφία σας, να σας προσφέρει όπως και η δική μου.
Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, το εκτιμώ όπως και κάποια κείμενά σας.
Θεωρώ πως σκοπός της κατηγορίας ¨Νέοι Ποιητές” στο περιοδικό Ποιείν ,είναι να αναρτηθούν ορισμένα κείμενα από ανθρώπους που αγαπούν την ποίηση , γράφουν και πειραματίζονται και έχουν τη διάθεση να εξελίσσονται άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο μέσα στα χρόνια. Επίσης πιστεύω πως άνθρωποι μεγαλύτεροι στα χρόνια και στο έργο πιθανώς , θα μπορούσαν να κάνουν σχόλια , είτε αρνητικά ,είτε θετικά μέσα από το πρίσμα της εμπειρίας τους με συμβουλευτικό χαρακτήρα και όχι ειρωνικό.
Προσωπικά θα εκτιμούσα πραγματικά και βαθειά την ευθύτητα και την αγνή και ειλικρινή πρόθεση, καθώς μ’αρέσει να ακούω διαφορετικές απόψεις (ακόμη και αρνητικές) και να παρατηρώ.
Η όποια άποψη σας, δική σας και σεβαστή.
Μπορείτε να διαφυλάξετε τις απόψεις σας.
Ωστόσο θα σας πω με ειλικρίνεια πως τα ίδια πράγματα που λέτε , όσο δίκαια και αν είναι , με άλλο ύφος θα είχαν και άλλη βαρύτητα. Γι ‘ αυτό και μοιράστηκα τη σκέψη μου, βγαίνοντας εκτός θέματος, επειδή έτσι υπογράμμισα τι εγώ θα ήθελα να λάβω απ’ τα όποια λεγόμενα σας ή και όποιου μπει στη διαδικασία να αξιολογήσει τα κείμενα.
Δεν μπορείτε να γνωρίζετε πως λειτουργούν τα εργαστήρια, τα σχολεία και όσοι περνούν απ’αυτά.
Μπορεί ως μέσο να έχει αρκετά κενά, ωστόσο σας διαβεβαιώ πως υπάρχουν δάσκαλοι που δεν έχουν σκοπό να διδάξουν πως γράφεται η ποίηση, αλλά να μοιραστούν γνώσεις και να βοηθήσουν με τον τρόπο τους νέα παιδιά σε μια εποχή πιο κλειστή. Επίσης τα διάφορα σχολεία έχει σημασία πως τα αξιοποιεί κάποιος.
Ούτε από ψυχαναγκασμό, ούτε από επιθυμία εξουσίας βρέθηκα να συμμετέχω στην εμπειρία αυτών των μαθημάτων,της επιμόρφωσης, γι’αυτό και η γραφή δεν τέθηκε σε δεύτερη θέση. Μάλλον το εργαστήρι τέθηκε σε αυτή κάποιες φορές.
Η επανάληψη της απάντησής σας ήταν η αμηχανία να αντιμετωπίσω κάποιο σχόλιο που μου φάνηκε ειρωνικό. Δε μου αρέσει να επιτίθεμαι ,ειδικά όταν δεν υπάρχει λόγος.
Είμαι διαβασμένη κύριε Μίχο και γνωρίζω και συμφωνώ πως αποτελεί για εσάς κόκκινο πανί , το οποιοδήποτε βιογραφικό αν θέλετε στοιχείο επιλέγει να τοποθετήσει κάποιος κάτω από τα κείμενά του.
Δίκαιο , καθώς και εγώ πιστεύω πως τα όποια κείμενα θα ήταν καλό να μιλήσουν από μόνα τους.
Ωστόσο αυτό μου ζητήθηκε, αυτή είμαι στην παρούσα φάση, απ ‘αυτούς τους σταθμούς πέρασα και μακάρι να περάσω και από άλλους.
Δε με αφορά αν τελείωσαν κάποιο ποιητικό σχολείο. Δε με ενδιαφέρει η σύγκριση των ποιητικών σχολείων που τελείωσε ή δεν τελείωσε κάποιος. Στο εργαστήρι που τέλος πάντων εγώ απευθύνθηκα από περιέργεια , υπάρχουν άνθρωποι που έχουν γράψει οι ίδιοι ποιήματα, που αγαπούν τα παιδιά και που όποιο και αν είναι το βαθύτερο κίνητρό τους ,δε με αφορά, αφιερώνουν ώρες όχι στο να διδάξουν όπως προανέφερα, πώς γράφεται η καλή, μέτρια ή κακή ποίηση στα βλαστάρια ,αλλά να συγκεντρώσουν άτομα που αγαπούν την ποίηση όπως και οι ίδιοι και να κάνουν ένα πέρασμα από την εποχή του Όμηρου μέχρι και την εποχή του Φωστιέρη και του Μαρκόπουλου. Υπέρ τους. Προσωπικά πιο πλούσια βγήκα, καθώς μου δόθηκε η ευκαιρία να συνομιλήσω και να διαβάσω έργα τους.
Ίσως εσείς που έχετε μια πρόσβαση στη ”δημοσιότητα” , είστε απ’ότι έχω παρατηρήσει αυτός που θέλει να βασανίζει εώς λάμψεως τα όποια ταλέντα βγάλει η εποχή.:)
Δεν έχω προλάβει να σας αντιπαθήσω, απλώς προσπάθησα να καταλάβω αν κάτι σας άρεσε από τα κείμενά μου και όχι από την επιχειρηματολογία μου.
Καλοπροαίρετες οι όποιες απαντήσεις μου.
Ευχαριστώ εκ των προτέρων.
Θεωρώ άδικη την επίθεση που γίνεται εδώ σε μια νέα ποιήτρια μόλις 21 ετών, που απ’ότι καταλαβαίνω πηγάζει από την αντιπάθεια που τρέφει ο κύριος Μίχος προς τα λεγόμενα ποιητικά σχολεία. Προφανώς ο κύριος Μίχος κατέχει περισσότερο από τους υπολοίπους “δασκάλους” το ταλέντος της διδασκαλίας και χρησιμοποιεί ως αγαπημένο του μέσο μετάδοσης την ειρωνία.
Δε βρίσκω άλλη αιτία για την παραπάνω στιχομυθία παρά μια προσπάθεια να διασκεδάσει την ανία του ο κύριος, ο οποίος, συμφωνώ μαζί του, πρέπει να είναι υπότροφος της πεθεράς του ή καποιου κρατικού κονδυλίου για να μπορεί να ξενυχτάει αντιπαραγωγικώς.
Έχω διαβάσει αρκετά και βρίσκω στη γραφή της κυρίας Παπαδάκη ωριμότητα, αισθητική και καλή πρόθεση. Σταυρούλα σου εύχομαι καλή πορεία.
Αγαπητή Σταυρούλα
Την απάντηση που ζητάς θα την βρεις
ανάμεσα στο διάλογο σου με τον Μίχο !!!!
Για να μου λέει να ασχοληθώ μέσα σε όλα με την πολιτική και όχι με την ποιητική, κάτι δε θα του άρεσε.
Κάτι αντίστοιχο με το ¨δεν ασχολείσαι με τη μαναβική¨;
Ωστόσο κύριε Τυρταίε , ευχαριστώ πολύ τόσο για το δικό σας σχολιασμό , όσο και για του κύριου Μίχου. Όποιος εκτίθεται , πρέπει να είναι έτοιμος να ακούσει και διαφορετικές απόψεις και να κερδίσει κάτι απ ‘ αυτές.
Ευχαριστώ.
Καλή μου Σταυρούλα
Η οξυδέρκεια δεν διδάσκεται πουθενά είναι επίκτητη
Και από αυτή εξαρτάται το παιγνίδι των αλληγοριών !!!!
Η ποίηση δυστυχώς δεν διαθέτει παιδικό σταθμό κύριε Αλιβαρή, για να είναι επιεικής στις μικρές ηλικίες. Φοβάμαι πως η υπαρκτή, έχετε δίκιο, αντιπάθεια του Γ. Μίχου για τα ποιητικά σχολεία, απαντά στην συμπάθεια που τρέφετε εσείς γι’ αυτά. Όσο τα διαφημίζετε, δικαιούται κανείς να τα απορρίπτει. Κατά την άποψή μου ένα λάθος έκανε η Στ. Παπαδάκη, τα ποιήματα της οποίας έχουν ενδιαφέρον: αντί να επιμείνει σε έναν διάλογο γύρω από τα κείμενα, έσπευσε να υπερασπιστεί σχολές και βιογραφικά. Δε θα έπρεπε να παρασυρθεί. Εδώ πράγματι ας αναγνωρίσουμε το ελαφρυντικό του νεαρού της ηλικίας.
θέλω να πω ότι το ποίημα μοιάζει λίγο με θάνατο ως προς τη μοναξιά που το συνοδεύει. στο ποίημα δεν πηγαίνεις με το σχολείο σου, με τη σχολή σου ή με την παρέα σου. Αν πίστευα στα σχολεία ποίησης, ξέρετε ποια θα θεωρούσα καλά; εκείνα που θα τα ξεχνάγατε αμέσως μόλις φεύγατε, όπως ας πούμε γίνεται με τη βιβλιογραφία.Πρέπει να πεθάνετε ως μαθήτρια (τουλάχιστον) κα Παπαδάκη, για να γράψετε.
Σταυρούλα λύσε μου μια απορία μια και μου αρέσουν οι “Νιότες”
Αυτή η παράβαση είναι αποτέλεσμα διδαχής ή αυθόρμητη ???
Απάντηση προς όσους μου έγραψαν.
Αρχικά ,κύριε Αλιβαρή, σας ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον που βρίσκετε στα κείμενα μου, αλλά κυρίως ευχαριστώ που παρακολουθείτε γενικότερα τη γραφή μου. Το κύριο είναι πως δε θα σταματήσω να γράφω, η πορεία θα διαμορφωθεί. Η ηλικία είναι περίεργο θέμα, δε θέλω να τη βλέπω σαν άλλοθι , αλλά σαν ευκαιρία, σαν περιθώριο να βελτιωθώ μεγαλώνοντας. Εγώ ήθελα να είμαι σαφής και δεν ήθελα να διαφημίσω κάποιο σχολείο ή κάποια σχολή. Ούτε μπορώ να πω πως είμαι συνεπής στην παρακολούθηση αυτών. Απλά απ’αυτά κέρδισα να γνωρίσω τη γραφή συνομιλήκων και μεγαλύτερων μου ανθρώπων , μέχρι τότε άγνωστων καθώς σε αυτήν την εποχή δε δίνεται ιδιαίτερο βήμα, όπως σε άλλες που μικροί και μεγάλοι έβγαιναν, συζητούσαν, αντάλλαζαν απόψεις χωρίς τόση καχυποψία όπως στη σημερινή εποχή.
Επίσης, στο χώρο αυτό δεν κάναμε φιλολογική προσέγγιση των κειμένων.
Εγώ προσωπικά τα θεωρώ βαρετά αυτά, καθώς κατακερματίζουν ένα κείμενο , δίνοντας προεκτάσεις πιθανές και αναμφίβολες πολλές φορές. Στην τελική έχω και τη σχολή μου να το κάνει αυτό και μια σειρά μαθητικών χρόνων από πίσω. Σε αυτό το χώρο έμαθα ιστορίες πίσω από αυτά όπως αυτή που ανέφερε στο τελευταίο του σχόλιο ο κύριος Μίχος, για παράδειγμα.
Άκουσα διαφορετικές γραφές, σχόλια πάνω στη δική μου, όπως άλλωστε ακούω από ‘σας. Ποτέ , κανένας δε μου έσβησε , δε μου άλλαξε κάτι, δε μου δίδαξε πώς να το κάνω.
Ούτε με προώθησαν να διαφημίσω κάτι. Αυτό που μου άρεσε υποστηρίζω. Υπήρχαν και στοιχεία αυτού του συστήματος που δε μου άρεσαν, που απέρριψα και που δεν ακολούθησα, οπότε δεν είμαι άκριτο μέρος αυτού. Μπήκα με καχυποψία στο χώρο αυτό και έφυγα επίσης με αυτήν. Όχι όμως μόνο με αυτήν. Το να είσαι αρνητικός και απόλυτος με κάποια πράγματα, μπορεί να σε τυφλώσει να να μη δεις λίγο φως. Το φως είναι λιγοστό στις μέρες μας .
Οι συλλογές τουλάχιστον της μιας δασκάλας που , της κυρίας Τασούλας Καραγεωργίου είναι κατά την άποψη μου αξιόλογες. Δε βρίσκω καμία μνησικακία, κανένα απωθημένο. Άποψή μου και δε θα ήθελα να τεθεί θέμα αξιολόγησης του έργου της εδώ.
Δεν παροτρύνω κάποιον να ενταχθεί εκεί. Μου ζητήθηκε από το περιοδικό ένα σύντομο βιογραφικό και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη , παρέδωσα αυτό με τα καλά του και με τα κακά του. Θα ήθελα πραγματικά , όλοι να παραμείνουν στην ανάγνωση των κειμένων μου και όχι στα βιογραφικά μου στοιχεία.
Στην παρούσα φάση, κύριε-κυρία R.R , είμαι και μαθήτρια και δε θα ‘ θελα να προσποιηθώ πως δεν είμαι. Καταλαβαίνω τι μου γράφετε, και μάλιστα θεωρώ πως το σχόλιο σας ήταν αυτό που θα με βοηθήσει και περισσότερο. Πιστεύω στη μοναξιά της ποίησης. Μόνη μου γράφω,δε γίνεται με παρέα. Απλά συλλέγεις εμπειρίες ζωής καλές και κακές , παρατηρείς και ύστερα απομονώνεσαι για να γράψεις. Σαν εμπειρία είδα λοιπόν και αυτήν την ένταξη και όχι τόσο μεγάλα, σαν στόχο ζωής. Αν γράφαμε ανιδιοτελώς ούτε θα υπήρχαν δημοσιεύσεις κειμένων μας, ούτε θα τυπώναμε ποιητικές συλλογές. Ελπίζω να καταλαβαίνετε πώς το εννοώ.
Σας ευχαριστώ πολύ και πάλι R.R και δεν έχει να κάνει με συμπάθεια ή αντιπάθεια των σχολείων αυτών. Από αυτά πήρα όχι ό,τι μου προσφέρθηκε,αλλά ό,τι με άγγιξε ως άτομο στην παρούσα φάση.
Μου άρεσε η ιστορία και το παράδειγμα που φέρατε κύριε Μίχο. Δεν ξέρω και δε θέλω να μιλήσω για το πώς μπορεί να νιώθουν οι άνθρωποι αυτοί. Δε με αφορά. Ελπίζω να το καταλάβατε από την παραπάνω απάντησή μου για να τελειώσει το θέμα εδώ. Δεν αγνοώ τα σκοτεινά σημεία του συστήματος και συμφωνώ με κάποια απ¨αυτά που αναφέρατε, όπως αυτό για τις φωτογραφίες και για την όποια φιλολογική προσέγγιση κειμένων στο χώρο αυτό.
Οι ” Nιότες” κύριε Τυρταίε, είναι αυθόρμητο κείμενο, καμιά διδαχή δεν κρύβεται στις γραμμές του. Κανείς δεν ήρθε να με διδάξει να γράψω, απλά συνέβη. Χαίρομαι που το βρήκατε ενδιαφέρον.
Σας ευχαριστώ όλους.
Σταυρούλα σε επέλεξαν μεταξύ πολλών για το σχολείο, ένιωσες εκλεκτή, χάρηκες, μπήκες στο club…ενήλικη είσαι, κρίση έχεις, πήρες ότι καλό ενδεχομένως ακούστηκε εκεί, άφησες ότιδήποτε άσχημο…δε βλέπω κανένα κακό… Το ποιητικό ταλέντο φυσικά δε διδάσκεται, ή το έχεις ή δε το έχεις. Ποιητής γεννιέσαι δε γίνεσαι. Αν το έχεις όμως, μπορείς δια της καλλιέργειας του χαρίσματος να βελτιωθείς. Ένας κριτικός ή άλλος ποιητής, αν είναι καλοπροαίρετος, μπορεί να σε συνδράμει. Ας είναι και ο πιο ατάλαντος φιλόλογος, ας είναι κι η αγράμματη μάνα σου, κάτι καλό μπορεί κι από αυτούς ν’ ακούσεις…αρκεί να δείξουν αληθινό ενδιαφέρον.
Πρόσεχε μην ακούς όταν σου λεν, ότι η ποίηση είναι οξυδέρκεια…τότε ο Αϊνστάιν και οι πυρηνικοί φυσικοί θα έγραφαν τα ωραιότερα ποιήματα (σε διαβεβαιώ ότι δεν γράφουν). Έχει περισσότερο σχέση με μια ειδικότερη πτυχή αυτού που ονομάζεται συναισθηματική νοημοσύνη. Ναι λοιπόν, υπάρχει και η ποιητική νοημοσύνη, μοναδικό είδος νοημοσύνης, μείγμα ευαισθησίας, ψυχικής καλλιέργειας, συνδυασμού σκέψεων και συνειρμών, δυνατότητας εκ του μηδενός λεκτικής κυοφορίας. Αν το έχετε αυτό, συνεχίστε άφοβα.
Κύριε Μίχο ερευνήσατε επειγόντως μήπως με τον ακραιφνή υποκειμενισμό και τη μονομέρειά σας, έχετε καταντήσει διδασκαλικότερος των διδασκάλων της Ποιήσεως. Πολλώ δε μάλλον μήπως έχετε φτιάξει δική σας Σχολή! 🙂
Τυρταίε δε, σύντροφε, υποκλίνομαι ενώπιον της υπερέχουσας επίκτητης οξυδέρκειάς σας!
Χαίρομαι ιδιαίτερα αν βοήθησα σε κάτι, κα Παπαδάκη. Προτείνω να κάνετε save και στα κείμενα του Μίχου. Θα σας βοηθήσουν κι αυτά κάποτε να κερδίσετε χρόνο και διάθεση για ποίηση. Εμένα τώρα επιτρέψτε μου να γυρίσω στο ποίημα της πρώτης σελίδας, που το διαβάζω απ΄το πρωί.
Δεν έχω καμμία σχέση με τη δημιουργική διεργασία αυτής της κατηγορίας ούτε παρουσίασα κάτι τέτοιο και αυτό ακριβώς μου δίνει το ακαταλόγιστο θα μπορούσε κανείς να πει 🙂
Συμφωνώ με την τοποθέτηση νούμερο 16 του/της R.R σε όλα πέραν του οτι τρέφω κάποια συμπάθεια για τα ποιητικά σχολεία.
Πάντως ας μου επιτραπεί ένα σχόλιο.
Καλό θα ήταν όλοι αυτοί οι έκπτωτοι ποιητάδες να πάψουν να αυτοτιμωρούνται, πληγωμένοι από την έλειψη προοπτικής υστεροφημίας και να βγουν από τις κρυψώνες τους να βρουν τους νέους. Επειδή αυτά που έχουν να τους πουν είναι αναμφισβήτητα άξια.
Υπάρχει αλήθεια μέσα σε όλες τις παραπάνω τοποθετήσεις.
Τα σχόλιά μου αφορούν τα περιττά σκουπίδια με τα οποία αυτή σερβιρίστηκε.
Φιλικά
” Μίμνερμος ” γιατί μόλις το διάβασα , καρφώθηκε στο μυαλό μου
η λέξη ανερμάτιστος ???
¨Έχω ξαναγράψει : Το να είσαι αμαθής και απαίδευτος
ίσως να είναι πταίσμα . Το να το δείχνεις , ΕΓΚΛΗΜΑ !!!
Kαι για να τελειώνω : Σταυρούλα η κρίση μου
για το έργο σου και μόνο γιʼ αυτό και όχι
για τα Curricula σου έκλεισε με θετικό πρόσημο
μια και δεν έχεις την δέουσα ( οξυδέρκεια )
να προσεγγίσεις αλληγορίες.
Σταυρούλα τη τέχνη της στιχουργικής την έχεις καλά μαθημένη εδώ. Χωνεμένη όμως; Έχω μια επιφύλαξη. Μέτρησα, σκάλωσα , βρήκα σημαντικές και ελλειπτικές γραφές. Είπα από όλα έχει ο μπαξες. Κομπλέ και μπράβο σου για αυτό.
Αλλά, σε αυτούς τους χρόνους που ζούμε, χωρίς παρεξήγηση , αυτά που διάβασα από τη μια μου δημιουργούν νοσταλγία μα από την άλλη παρελθοντολογία. Το πάθος, η οργή, ο χαβαλές,η μούρη,η φούρια, η μελαγχολία που καταπίνεται έστω και δύσκολα και άλλα πολλά υπονοούμενα που ζητάω έχουν φάει πολύ σμυριδόπανο και εκεί που ανασκουμπώνομαι να πιάσω δουλειά κουτουλάω πάνω στο βιογραφικό σου και κάπου εκεί με πιάνει ραθυμία και ρεκλάρω. Φταίω κι εγώ δηλαδή που δεν σταμάτησα να το ξαναπιάσω από την αρχή.
Η εργατικότητα βέβαια είναι θετικό για μένα και φαίνεται, αν και συμφωνώ ότι δεν χωράει ζντανωφικός κεντρικός σχεδιασμός σε αυτά τα πράγματα.
Σε σημέια το άχρονο της γραφής σου μου κάθεται σαν υπόμνηση. Σου ρίχνω λίγα χρόνια και μου μοιάζουν να άρνούνται να κουβεντιάσουν με μένα, δεν θέλουν συντροφιά. Μπορεί να ισχύει και για άλλους όχι απαραίτητα συνομίληκους αλλά σίγουρα συνδαιτημόνες.Μπορεί να πέφτω και έξω. Γούστα είναι αυτά. Ετσι κι αλλιώς, μου ρίχνεις άκυρο άμα θέλεις και προχωράς.
Είναι μαγκιά που ανακατεύεσαι με αυτές τις ιστορίες, το δίχως άλλο. Συνέχισε.
Κύριε Λάμπρο Α.
Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον που δείξατε και σχολιάσατε τα κείμενα μου. Δεν ξέρω αν έχω καλά την τέχνη της στιχουργικής μαθημένη , πόσο μάλλον χωνεμένη. Η αλήθεια είναι πως διαβάζω , γιατί ό,τι τρως αυτό χέζεις , με το συμπάθιο και παράλληλα πειραματίζομαι. Ο χρόνος προς το παρόν είναι με το μέρος μου και όσο έχω διάθεση δεν ανησυχώ.
Η αλήθεια είναι, πως νοσταλγώ κάποια πράγματα έντονα στη γραφή μου. Θα μπορούσατε να το διακρίνετε πιο έντονα και σε κείμενα πεζά. Δε θέλω να παρελθοντολογώ, θα το έχω στο νου μου το σχόλιο σας. Δε μου αρέσουν οι άνθρωποι όποιας τέχνης που δεν αφουγκράζονται τον καιρό τους και χάνονται μόνο στη νοσταλγία μιας άλλης εποχής. Είναι κουραστικό κατά τη γνώμη μου μετά από κάποιο σημείο.
Μου αρέσει που σχολιάζετε με ευθύτητα και επιτέλους όχι με επιτηδευμένο λόγιο τρόπο. Δε θα σας κρύψω πως δε γνώριζα πως μπορώ να αποφύγω το βιογραφικό κομμάτι. Θεώρησα πως επειδή μου ζητήθηκε έπρεπε να το δώσω. Αν το γνώριζα θα το απέφευγα εντελώς και τελείως. Όπως θα διαπιστώσατε με έβαλε και θα με βάλει σε μπελάδες που ούτε είχα φανταστεί και αυτό σας το λέω με όλη την ειλικρίνεια που διαθέτω.
Δεν πειράζει όμως. Το έμαθα και αυτό συν τοις άλλοις. Οπότε αν θέλετε το ξαναπιάνετε απ την αρχή και θα χαρώ να μου ξαναγράψετε.
Δεν είναι θέμα μαγκιάς, είναι θέμα ανάγκης ( η γραφή , όχι η συγκεκριμένη δημοσίευσή μου).
Και πάλι με ενδιαφέρουν τα σχόλια σου. Ίσως άλλα η μελλοντικά κείμενά μου σε προκαλέσουν να τους κάνεις συντροφιά. Μπορεί και όχι.
Ευχαριστώ.
* O ενικός του τελειώματος ας μου συγχωρεθεί, μου βγήκε φυσικά, λόγω της αμεσότητας του σχολιασμού.
Ευχαριστώ
Σταυρούλα,
εμένα μου άρεσε η γραφή σου και με ξάφνιασε η ηλικία σου. Θα πω και ‘ γω πως το βιογραφικό σου ήταν περιττό , όχι επειδή έχω πρόβλημα με το να παρουσιάζει κάποιος τα περάσματά του , αλλά επειδή θα ήθελα τα κείμενα σου να μιλήσουν από μόνα τους.
Το θέμα είναι ότι τα κείμενά σου μου μίλησαν. Με παρακίνησαν να τα διαβάσω και σε κοντινούς μου , κάτι που μου συμβαίνει συγκεκριμένες φορές.
Διακρίνω στη γραφή σου ναι μεν, μια νοσταλγία, αλλά και μια υπογράμμιση ρεαλιστική του φωτός της εποχής που διανύουμε. Μπορώ να διαπιστώσω μια ειλικρίνεια στη γραφή σου και έναν κυνισμό σε ορισμένα σημεία που δεν πλασάρεται άσχημα όπως τα τελευταία χρόνια που αυτό είναι της μόδας.
Διέκρινα συγγραφική δύναμη και ξεχώρισα τα κείμενά σου με τους αντίστοιχους τίτλους: ¨ Νιότες¨, ¨Εφιάλτης¨ και ¨Ρολόι Χειρός¨. Το ποίημα σου ¨Συμπληγάδες του Στέρνου ¨ θα μπορούσε να έχει , αν θες, ένα καλύτερο αποτέλεσμα , εάν το ξαναδούλευες ώστε να γίνει πιο ¨σφιχτό ¨, πιο δεμένο.
Δε βρίσκω διόλου κακό που διψάς για μάθηση και που τεντώνεις τα αυτιά σου και ανοίγεις τα μάτια σου για να αντλήσεις γνώσεις απ ‘ όπου και αν προσφέρονται. Κοινώς, καλά έκανες που δοκίμασες να γνωρίσεις και το Ποιητικό Εργαστήρι. Ωστόσο, όταν είσαι πολυπράγμων άνθρωπος , πρέπει σε βάθος χρόνου να οξύνεις την κριτική σου σκέψη, για να μπορείς να φιλτράρεις τι αξίζει να πάρεις και τι καλύτερα να αφήσεις. Αυτή είναι η άποψη μου. Μην προβληματίζεσαι από απόψεις απόλυτες και από γενικεύσεις.
Τα μυαλά μας για να λειτουργούν πρέπει να είναι ανοιχτά όπως τα αερόστατα.
Σε έχω παρακολουθήσει και σε κείμενά σου πεζά τόσο από δημοσιεύσεις σου όσο και από παρουσίαση σου δίπλα στην Αλκυόνη Παπαδάκη , συνέχισε να γράφεις με πείσμα και με αγάπη , κράτα τα σχόλια κάθε λογής στο πίσω μέρος του μυαλό σου και μην πάψεις να επιθυμείς τη βελτίωση κάθε στιγμή.
Εμένα μου αρέσεις.