Ακούστε εδώ

Κοίτα τα!

Και μόνο που σε βλέπω μου ʽρχεται να σηκώσω τη μπλούζα μου
να ρουφήξω την ανάσα μου και να πω, Κοίτα! Κοίτα τα,
τα κράτησα κρυμμένα μέχρι τώρα
κάτω από φαρδιά πουκάμισα, μπλούζες του μπαμπά μου.

Και ξάφνου τα προσφέρω
σαν γυναίκα έτοιμη για ζευγάρωμα.
Με κομμένη ανάσα.
Μη μου πεις όχι.

Look at these
Seeing you makes me want to lift up my top,
breathe in and say Look! Look at these
I’ve kept them hidden till now
under loose shirts, Dad’s jumpers.

Suddenly I’m offering them
like a woman ready to mate.
I’m holding my breath.
Don’t tell me not to.

Νεογέννητα Δίδυμα

Σε δύο ξεχωριστές θερμοκοιτίδες το ένα απʼ τα δίδυμα πεθαίνει.
Η νοσοκόμα παραβλέπει τις εντολές του γιατρού και τα βάζει στην ίδια θερμοκοιτίδα.

Η δυνατή δίδυμη, εκείνη που δεν τη βαραίνει τίποτα,
απλώνει το νεογέννητο μπράτσο της πάνω απʼ την άλλη
που θέλει να φύγει
και σταθεροποιεί το χτυποκάρδι της, κάνει τα πάντα
να λειτουργούν τέλεια στο κορμάκι εκείνης που
βασανιζόταν από τόσο νωρίς.

Η δυνατή θα νομίζει
ότι είναι ο Θεός, ότι μπορεί να ξαναφέρει πίσω
τη ζωή απʼ όπου κι αν πάει να το σκάσει.
Και θα είναι όλα πιο δύσκολα για εκείνην
παρά για την άλλη που ήδη γνωρίζει
τι θα πει αποχωρισμός, μοναξιά εκεί
όπου μπορούν να σε κάνουν να θες να φύγεις.

ʽNewly Born Twinsʼ

In separate incubators one of the twins was dying.
Against doctorʼs orders, a nurse put them together.
The strong twin, the one with nothing
pulling her back, she slung
her newly born arm over
the one who was wanting to leave,
and stabilised her heartbeat, made everything
regular in the body of the one whoʼd already
had enough.
The strong one, she will think
she is God, that she can pull back
life from where it was going.
It will be harder for her
than for the one who already knows
about separation, loneliness, where
they can make you want to go.

ΒΙΟΨΙΑ

Τρέχω, το σκάω με τα στήθια μου
στη Βαρκελώνη, στα Κανάρια νησιά.
Λαχταρούν παραθαλάσσια ζωή
ψαράδες, ντόπιο κρασί.
Δεν τα ξαναφήνω στο νοσοκομείο.
Τώρα τον κατανοώ τον όγκο,
πώς ενώθηκαν τα κύτταρα
σε μισοφέγγαρο φρεσκογεννημένο
σε σχήμα βαρκούλας ή αιώρας.
Όλα τους σύμβολα νόστου:
Αν το είχα προσέξει νωρίτερα
δεν θα υπήρχε τέτοιο σχήμα.

Biopsy

I’m running away with my breasts
to Barcelona, the Canaries.
They’ve a fancy for some seafront life,
fishermen, local wine.
I’m leaving no more of them at the hospital.
I understand the lump now,
how the cells got together
in a crescent like a young moon,
a smooth-sea boat, a hammock.
All these symbols of longing:
if I had taken notice
they would not have taken shape.

ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΓΙΑ ΦΕΡΕΤΡΟ

Αυτό μου το συνήθειο να περπατώ στο σούρουπο
θα καθρεφτίζει τη ζωή μου, πώς στο μούχρωμά της
θα πετιέμαι έξω λέγοντας, τι όμορφα –
έτσι ήταν όλη μέρα;

COFFIN PATH POEM

My habit of late-light walking
will mirror my life, how in its twilight
Iʼll rush out saying how beautiful-
has it been like this all day?

Ο ΑΧΥΡΩΝΑΣ ΤΟΥ ΜΠΑΜΠΑ

Το παλιό μαβί κάλυμμα του ʼ70 απʼ το κρεβάτι μου
έβαλε για ύπνο το Μίνι Μόρις, η νεκρή αγριομηλιά
κοιμάται τσακισμένη σε κούτες, το χειροκίνητο πλυντήριο της γιαγιάς
ισορροπεί στραβά στο ένα πόδι, οσμή από κουτσουλιές χελιδονιών
κι η παγωνιά που άφησαν πίσω τους∙ μήλα, ξερό κερί επίπλων
να τα καλύπτει σαν πέπλο παραμέλησης παντού
ή κουρελιάρικα κενά σε κάθε χιλιοστό που κάποτε όλα
ήταν στη θέση τους. Ξεκουράζομαι εδώ μέσα
μια μέρα που ακόμα και στο μεσήλιο της χαρίζει
μόνο τρεις λωρίδες ήλιου απʼ τη στέγη. Σκάλες κλειστές,
και το παιδικό καροτσάκι που κανείς δεν είχε καρδιά
να πετάξει, σαν το πλυντήριο, γέρνει στραβά
στο ανώμαλο χωμάτινο πάτωμα: Μα, τι είναι αυτός ο χώρος,
η τρελή τέχνη του, η λογική κι ο λογάριθμος της έναρξής μου;

DADʼS BARN

The old purple drape from my 1970ʼs bed
has put the Morris Minor to sleep, the Keswick tree
lies dismembered in boxes, Grandmaʼs mangle
is at the wrong angle, smell of swallow shit
and the cold theyʼve left behind; apples, wax
coating them as neglect coats the interior
or a raggedy space every inch of which could once
have been in order. I rest in this place
on a day even the noon of which offers only
three high slats of light. Ladders collect,
and the Silver Cross pram no one has had the heart
to throw out, like the mangle, is at an angle
on the uneven earth floor: What is this place,
its crazy art the logic and logarithm of my start?

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ: HELEN FARISH

Η Χέλεν Φάρις γεννήθηκε το 1962, σπούδασε λογοτεχνία στο Ντάραμ και πήρε διδακτορικό από το πανεπιστήμιο Όξφορντ Μπρουκς. Διδάσκει Δημιουργική Γραφή στο πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ. Τα ποιήματα που μεταφράστηκαν προέρχονται απ’ το βιβλίο της “Intimates” – εκδόσεις Jonathan Cape, 2005. Η ποίησή της έχει βραβευτεί και θεωρείται μια απ’ τις καλύτερες νέες ποιήτριες της χώρας της. Επισκέπτεται συχνά την Ελλάδα και ζει στα Κούμπρια, στα σύνορα Αγγλίας με Σκωτία.

από Σωτήρης Παστάκας
10 Comments