Ω μη μιλάτε
θάψαμε πια
δεν καταλάβατε
για πάντα την Αγάπη
κι απλώνει απλώνει ολοένα και πιότερο
το σπάραγμα του ανθρώπου απ΄ τον άνθρωπο
και γιόμισαν κάμποι βουνά από κουφάρια νεκρά
και πρεπει τώρα εμείς να ζούμε με τους πεθαμένους
όσοι αξίζαν πέθαναν
κι όσοι απομείναν είν’ μακριά
δέντρα καρβουνιασμένα εμείς ασάλευτα
στις σταχτιές ετούτες εφιαλτικές εχτάσεις
ω ε ρ η μ ι ά
*
Χίλια τραγούδια
κάποιες στιγμές
από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
από στόματα
και πρόσωπα γλυκά
λευκά και μελαμψά και μαύρα κίτρινα ερυθρά
κ ι α π λ ώ ν ε τα ι π α γ κ ό σ μ ι ο ς π α ι ά ν α ς –Φως
κι απλώνουμε τα χέρια
ο ένας στον άλλον
ω Ναζίμ είσαι α δ ε ρ φ ό ς
κι εσύ Βίλυ κι εσύ Χέλμουτ
κι εσείς Λεονίντ και Γιούρι
κι εσείς Ζισκάρ και Φρανσουά
κι εσείς Έντουαρντ και Ρόναλντ
κι αχούνε στις σάλες με τους κρυστάλινους πολυελαίους
ενθουσιαστικοί ψίθυροι
α δ ε ρ φ ο ί α δ ε ρ φ ο ί
ω της παγκόσμιας απάτης ανέγνοιαστοι σαρκασμοί
*
Όμως μέσα στην αναγάλια ακούστηκε παράξενη φωνή
Ο Θεός της Αγάπης θα σταυρωθεί
στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
σ’ ολάκερη τη γη
με τα τέσσερα καρφιά της Άρνησης
η Α γ ά π η θ ε ν α σ τ α υ ρ ω θ ε ί
Κι αντί για τη λύτρωση
στης Παράδεισος τη φωταυγή
Κ ό λ α σ η ς α δ ι ά κ ο π ο ι κ ε ρ α υ ν ο ί
μίση και φτόνοι και πόλεμοι
και κατάβαση πάλι στα σπήλια
και στα τσίρκα με τ’ άγρια θεριά
που κατασπαράζουν της αληθινής πίστης τους Μάρτυρες
π ο υ ε ξ ο ρ ί ζ ο ν τ α ι ο λ ο έ ν α σ’ ε ρ η μ ο ν ή σ ι α
Νεκρός βρέθηκε το μεσημέρι, στο Μοναστηράκι, ο Νίκος Κοεμτζής. Όπως προέκυψε ήταν πεσμένος για περισσότερες από δύο ώρες στο πεζοδρόμιο, ώσπου κάποιοι διερχόμενοι ειδοποίησαν ασθενοφόρο, το οποίο τον μετέφερε σε κλινική, όπου διαπιστώθηκε ο θάνατός του.