ΚΑΡΠΟΦΟΡΙΑΣ ΦΟΒΟΣ
Αγόρια
που ʼχετε κλαδιά ροδακινιάς για δάχτυλα
γυρέψτε με
όταν τʼ άνθη σας θα πέφτουν
να στρώσω από κάτω το κορμί μου
και τα μαλλιά μου που μακρύναν περιμένοντάς σας
να στολίσω.
Κι όταν βαρύνετε
απʼ τους βελούδινους καρπούς
μη φοβηθείτε
ισάξιο έργο με τις ρίζες σας θα σας προσφέρω
σαν όρθια δίπλα σας σταθώ
σωστή καρυάτις
και γύρω απʼ τα δυο μου χέρια
τα φορτωμένα σας κλαδιά
θα πλέξω.
ΕΡΑΣΤΗ ΜΟΥ
Σε θέλω
αντηχείο
Νʼ αντανακλάς τους ήχους μου
αναλλοίωτους στο άπειρο
Σε θέλω
σκοτάδι πηχτό
Νʼ απορροφάς τα χρώματά μου
πισωγυρνώντας μόνο μαύρο
Σε θέλω
διαβήτη διπλά αιχμηρό
Να διαγράφεις κύκλους άπειρους
με κέντρο σταθερό
τον ομφαλό μου
ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
Θα είναι ένας Νοέμβρης
σαν το φετινό
και το κρεβάτι μου
θα ʼναι στρωμένο φύλλα.
Πορτοκαλιά
από τα δέντρα των Πρεσπών
και κόκκινα απʼ τις αυλές της Ιρλανδίας
όπως εκείνο που ʼβαλα στο γράμμα που δεν έλαβες
και χρυσοκίτρινα
απʼ τους βοστρύχους των μαλλιών σου.
Θα ʼχω κοιμίσει αγαπημένους φίλους
στα φυλλοσκεπάσματα
κι η μυρωδιά τους
θα ʼρθει να σου πει τον τρόπο.
ΟΙ ΤΥΠΟΙ ΤΩΝ ΗΛΩΝ
Επιστροφές δακτύλων
με αποπλανούν
χαϊδεύοντας τους τύπους των ήλων
Δεν φοβάμαι
Οι τύποι έχουν πια επουλωθεί
κι οι διακορεύσεις
διαθέσεις είναι
μόνον των δακτύλων.
Σόφια, εξαιρετική η ποιητική σου προσπάθεια! Συγχαρητήρια τώρα λοιπόν, μολονότι στο παρελθόν υπήρξα λαθραναγνώστης τους!
Το μόνο ίσως πρόβλημα στα ποίηματα είναι ότι αυτά είναι ολόδικά σου, δηλαδή Δεν είναι κλεμμένα!
Ο έρωτας σ΄αυτή τη ποίηση, με τις “αντανακλάσεις”… που “μοιράζεται” και που δεν αφορά μόνο τον ποιητή αλλά παίρνει μαζί του και τον αναγνώστη που στο τέλος θέλει να πει “ευχαριστώ”….
Όταν το χέρι γράφει για “Θεσμικά προβλήματα της κοινωνικής επανένταξης των αποφυλακιζομένων”” η καρδιά τινάζει τα πέταλά της στον τροπικό του μυαλού.
Μας παρασύρανε οι ανθολογίες και αμελήσαμε τα άνθη.
Χαιρετισμούς στις λαμπράκειες ερωτικο-λογοτεχνικές προσφορές…:)
1. Κύριε Γνωστέ,
η λαθρανάγνωσή σας παραμένει ατιμώρητη, όπως και η λογοκλοπή εν τέλει.
2. Κύριε Μουζάκη,
και με την απουσία του διστίχου μού αρέσει.
3. Κύριε Μίχο,
μακάρι να μπορούσε το νερό να διατηρήσει εσαεί τα άνθη σας.
4. Κύριε Στεφανίδη,
ευγνώμων θα’ ναι, υποθέτω, κάθε Εύα
που επλάσθη από το πλευρικό οστό σας.
5. Κύριε Αραβανή,
… η ανθοδόχη που απέμεινε
πυροβατεί και φλέγεται
στους τροπικούς των λέξεών Σας.
Πράγματι, έχει κάτι το τολμηρό και το γοητευτικό η ποίησή σας.
Θα συμφωνήσω με τον κ. Μίχο. Αποπνέουν μια φρεσκάδα αρχαϊκού λυρισμού. Ισορροπείτε όμορφα και επιδέξια ανάμεσα στις λέξεις, τις εικόνες και τα αισθήματα. Έχετε, αναμφισβήτητα, λυγεράδα… 🙂
Όσον αφορά το επίκαιρο-ανεπίκαιρο του ύφους, έτσι πρέπει να είναι: Στην επιφάνεια, ακόμα και το πιο ανεπίκαιρο ύφος και γλώσσα. Στο βάθος, αιώνια, ανεξάντλητη, βαθιά επικαιρότητα…
Λυγεράδα:
τι ωραία λέξη, κύριε Ράπτη!
Σας ευχαριστώ πολύ!
Σοφία, έχοντας το προνομιο να πρωτοδιαβασω πριν χρονια μερικά ποιήματα σου (πάνω σ ένα τραπεζομαντηλο μιας ταβέρνας στη Σαλονικη!) και μετέπειτα να ασχοληθώ μουσικά με απαγγελίες σου, ειλικρινά εύχομαι να δοθεί η ευκαιρία να εκτεθεί μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς σου. Όπου εκεί να δεις λιγεραδα και πρωτοπορία και κυρίως τόλμη που ξαφνιάζει…
Μιχάλη, η φιλία που μας συνδέει μού επιτρέπει να σου πω ένα μεγάλο, τεράστιο ευχαριστώ για όλα!
Πραγματικα ενα αληθινο αποσταγμα ψυχης διανθισμενο με ολο τον πλουτο της ελληνικης γλωσσας..ειθε η καρποφορια να συνεχιστει για τα ποιηματα σας κυρια Γιοβανογλου
Σας ευχαριστώ πολύ, κυρία Τ., ιδίως για την ευχή!
Αισθαντική (χωρίς να λοξοκοιτάζει σε ρηχούς λυρισμούς) και “κοφτερή” συνάμα ποίηση από μια λαμπερή και γοητευτική γυναίκα… Πόσο μας έχει λείψει αυτός ο συνδυασμός από τη λεγόμενη “γυναικεία” ποίηση! Σοφία, αδημονούμε να μαγευτούμε και από άλλα ποιήματά σου!
Κυρία Σακαλή,
σας είμαι, τουλάχιστον, ευγνώμων!
πραγματικά με συνεπήρε ο λόγος σας και κυρίως τα συναισθήματα που εγείρονται απ’ αυτόν.
Να είστε πάντα δημιουργική !!! Ευχαριστώ
Εγώ σας ευχαριστώ, κυρία Νταφούλη!