Νατάσσα Παπανικολάου, Πέντε ποιήματα

Όταν εσύ λείπεις

Όταν λείπεις με κατακλύζουν άνθη,
κλεμμένες πλεξούδες απ τη Βαβυλώνα
τα μαλλιά μου συνοδεύουν στον θάνατό τους
σε επιτάφιο κώμης, τάχα, ανθίστανται.
Όταν εσύ λείπεις, όπιο το γιασεμί
σαν περνά απ΄ το χτένι, αναστατώνονται,
πέταλα στα σεντόνια σκορπίζονται
κι οι επαναστάτες πόροι σιωπούν.
Όταν λείπεις με πνίγουν τα κρίνα
στα δεντρόμαλλα σαν χύνονται τις φύτρες γρατζουνούν
και την αγωνία του έρωτα  
στα βάθη του κροτάφου γονιμοποιούν.    
Όταν λείπεις φύλλα με λούζουν
μακραίνουν του κεφαλιού μου οι κισσοί
ως τα γόνατα φτάνουν κι η Γενοβέφα των κυττάρων μου
ανεβαίνει να ποτιστεί.

 
Ο άντρας που φεύγει

Ο άντρας που φεύγει στριφογυρίζει τα κλειδιά με μανία σα να δε στον καθρέφτη λίγο πριν, το κεφάλι του να αιωρείται.
Ο άντρας που φεύγει πάει, λέει, για το μεροκάματο κι οι λέξεις τρίζουν.
Πίσω απ την πόρτα πια, τα βήματα του ακούει , σαν να ναι οι σκέψεις του που πατούν σε κάθε σκαλοπάτι και το ραγίζουν.
Ο άντρας που φεύγει
δε γυρίζει το κεφάλι πίσω να κοιτάξει την πυρκαγιά που έβαλε, το σεισμό που ξερίζωσε το σπίτι
την κοπέλα λευκή απ τη σκόνη που πέφτει απ το ταβάνι και μέσα απ τις φλόγες να του χαμογελά. 

Μικρά σφαγεία

Οι γονείς μου καθρεφτίζονται στο καθαρό τους κούτελο.
Τις αστραπές βέβαια τις τρέμουν.
Τους  χαρακώνω συχνά μα δεν έχουν συνηθίσει.
Μα κι εγώ δεν κερδίζω κάτι…
Χάνω διαρκώς σ αυτόν τον πόλεμο.  
Γιατί όλες οι οικογένειες είναι μικρά σφαγεία και μερικές φορές το αίμα στάζει από τα νύχια και τη μύτη.
Τότε η μάνα τρέχει με το χαρτομάντηλο για να μην σε δει η γειτόνισσα. 

 
Κακιά κόρη

Περπατάω ανάποδα με τα χέρια στο πάτωμα
Είναι αυτό που με κάνει κακιά κόρη;
 
Είμαι ο άνδρας που δεν ήθελα ποτέ να γίνω
Κλείνω τα μάτια για να σκεφτώ
Είναι αυτό που κάνει κόρη κακή;
 
Κάθε μέρα τρέμω μην με πλακώσει ο γυάλινος φράχτης 
 
και πέσω νεκρή.
Είναι αυτό που κάνει κόρη καταθλιπτική;
 
Κόρη στρατηγού, κόρη νεκρού, κακιά κόρη,
γεροντοκόρη
 
Μια φορά έβγαλα τα ρούχα μου στον διάβολο μπροστά
Με κάνει αυτό κόρη κακή, κόρη εκδικητική;
 
Φεύγω κάθε λίγο για το νησί
Με κάνει αυτό κόρη μισή;
 
Σ αγαπώ μαμά σ αγαπώ μπαμπά και όλους σας τους εαυτούς που δεν θέλετε να γνωρίζω
Κι εσείς αναθεματίζετε την κάθε στιγμή
Είναι αυτό που με κάνει τρυφερή
Είναι αυτό που με κάνει σκύλα;
 
Γνωρίζω όλα όσα θα θελα να ξέρω για σένα
γνωρίζω το γέλιο σου γνωρίζω εσένα
Αλήθεια εσύ θα με έλεγες κόρη κακή;
 
Κόρη στρατηγού, κόρη ματιού, κακιά κόρη,  γεροντόκορη
 
Ο γιος σου θέλει να με κάνει από κόρη  μάνα
Μα μια κακιά κόρη δεν θα γίνει μάνα
αλλά παρά-μάνα
 
Κόρη από την Αίγυπτο, κόρη κακή,  κόρη επιληπτική

 
Γάμος

Θέλω να μείνεις μια μέρα,
να πέσουμε σε λήθαργο εφηβικό
και να ξυπνήσεις μες το μεσημέρι,
να πεις μα τι γυρεύω ακόμα εδώ;
Θέλω να μείνεις μία μέρα
την ώρα που ο ήλιος πέφτει επάνω στο μουνί
κι εκείνο ασπρουλιάρικο και ξένο ,
ψάχνει το χάδι ή την υποταγή.
Θέλω να μείνεις μία μέρα
μια κούπα να σου ψήσω εγώ καφέ,
κουβέντα στην κουβέντα να έρθει η μουρμούρα,
να μην ξαναπατήσεις το πόδι σου ποτέ.
Αυτοβιογραφικό

Είμαι γεννημένη το 1979 μένω στην πλατεία Βικτωρίας και εργάζομαι στην εφημερίδα Έθνος από το 1999.