Όταν ήμουν μικρός άκουγα πολλά πράγματα απο τον περίγυρό μου. Καθώς μεγάλωνα αυτά που μου έμειναν ήταν διάφορα και γενικά, αλλά τον τελευταίο καιρό η μνήμη μου είναι αρκετά εκλεκτική…

ʽΑμ άμα δεν έχεις δόντι…ʼ ʽ…να τρυπώσεις κάπουʼ, ʽβλέπεις αν δεν είσαι στο κόμμα…ʼ ʽο κλέψας του κλεψαντοςʼ ʽ…εγώ θα βγάλω το φίδι…ʼ ʽμονιμοποιήθηκε…ʼ ʽούτε στου παππά…ʼ. Φαντάζομαι ότι παρόμοιες αναμνήσεις έχουμε όλοι.

32 χρόνια η ίδια ιστορία. ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και τανάμπαλι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ. Ήταν ο ίδιος σκηνοθέτης με άλλο τίτλο και υπότιτλους. Τουλάχιστον να άλλαζαν οι ηθοποιοί, ή να χρησιμοποιούσαν κάποιο ψευδώνυμο! Αλλά όχι. οι αστέρες του θεάματος βασίζονται στην αίγλη του ονόματος, και φυσικά στην Ελλάδα το πατροπαράδοτο όπως και να το κάνουμε είναι κάτι καλό.

Τους παρακολουθούσα απο την Ιταλία, απο την Πολωνία και τώρα απο το Βέλγιο. Εκλογές έρχονταν, πέρναγαν και πάλι καλά που παρόλη την υπογεννητικότητα δεν μας λείπουν οι απόγονοι όταν υπάρχει εθνική ανάγκη.

Μετά απο τόσα χρόνια ήρθε επιτέλους η στιγμή που κανένας δεν περίμενε. Το καλύτερο κλίμα του κόσμου, το λίκνο του πολιτισμού, η γεννέτηρα του Ευρωπαικού ιδεώδους δεν έφτασε για να σκεπάσει τα ψέμματα, ούτε για να επιστραφούν τα κλοπιμαία.

Ήταν στραβό το κλίμα το έφαγε και ο γάιδαρος και όμως δεν απόγεινε αλλά ξαναγίνετε και μετά από μερικά χρόνια, πάλι θα λέμε ξανάγινε!
Ναι φίλοι μου, γιατί δεν χρειάζεται να είσαι μετεωρολόγος για να καταλάβεις ότι το κλίμα της νέας εποχής στην Ελλάδα θα έχει προπομπό τη Ντόρα και τα συναφή σύννεφα.

Ο Γιώργος, Ο Αντώνης, η Ντόρα, και ο Αλέξης παλεύουν όλοι για την αλλαγή!Όλοι τους με καινούργιες ιδέες και με την θέληση να σπάσουν τα κομματικά δεσμά του παρελθόντος. Συγνωμη ξέχασα και τη Αλέκα απο την επαναστατική ομάδα.

Εγώ ήξερα ότι η πολιτική είναι η τέχνη του δυνατού και δεν έπεφτα έξω είναι όντος τέχνη, σαν το θέατρο μιμείται πράξεις ενάρετες αλλά αντί για κάθαρση βρωμάει και ζέχνει. Εδώ καλύτερα ταίριαζε τέχνη του παραλόγου.

Η επανάσταση αγαπητοί μου φίλοι στην Ελλάδα πέθανε! Όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε κάθε χώρα και δυστηχώς η ενέργεια όλων αυτών που διαμαρτύροντε είναι καλά ριζομένη στο σύστημα το οποίο τρέφει.

Ο λόγος για τον οποίο κάθε χώρα μπορεί να πενθεί για όλες τις επαναστάσεις του παρελθόντος είναι γνωστός σε όλους μας. Παγκοσμιοποίηση. Ναι φίλοι μου όλοι το ξέρουμε αλλά απο την άλλη μεριά δεν ξέρουμε τι ακριβώς είναι.

Πολλά πράγματα είναι αλλά στην συγκεκριμενη οικονομική συγκυρία οι ανεπτυγμένες χώρες (βλ. ΗΠΑ, Ευρώπη κτλ) βάζουν πλατη για να τις φτάσουν και οι αναπτυσόμενες (βλ. Κίνα, Ινδία, κτλ). Αυτοι ανεβαινουν (χρήμα, βιωτικό επίπεδο-πολύ αργά) και εμείς κατεβαίνουμε (κράτος πρόνοιας, χρημα).

Ο κόσμος αλλάζει και καινούργιες ισορροπίες διμιουργούνται. Τους μικρούς τους έφαγε ο μάυρος όφης. Αλλά αυτό το μικρός είναι σχετικό γιατί την μοίρα της Ελλάδας ακολουθούν και άλλες χώρες σαν την Ισπανία, την Ιταλία, την Αγγλία κτλ. Όλες οι χώρες χαμηλώνουν το βιωτικο επίπεδο των πολιτών στο όνομα της ανταγωνιστικότητας. Είπαμε,
ο προκρούστης της παγκοσμιοποίησης είναι ακριβής και χρονοβόρος.

Πολλοί άνθρωποι λένε ότι ήταν συμφωνημένο, άλλοι πάλι λένε ότι μας έπιασε στον ύπνο. Εγώ προσωπικά πιστεύω ότι και οι δύο απόψεις μπορούν να έχουν πειστικά επιχειρήματα. Η οικονομία είναι έτσι φτιαγμένη ούτως ώστε να κινείτε κυκλικά. Να επεκτείνεται και μετά να συστέλεται. Μπορεί να ακούγεται ποιητικό αλλά πως είναι δυνατόν κάτι που έφτιαξε ο άνθρωπος να μεγαλώνει συνέχεια, επʼάπειρον, χωρίς φθορά;

Αμέτρητες αναλύσεις γράφουν ότι αυτή η διαστολή και συστολή οφείλεται στην ικανότητα των αγορών να αυτοδιορθώνονται. Μα πως είναι δυνατόν να αυτοδιορθώνονται και να καταστρέφουν τις ζωές των ανθρώπων. Όποιος έχει στοιχειώδεις γνώσεις οικονομικών, ή θυμάται την κρίση του 80ʼ αντιλαμβάνεται ότι ήταν αναμενόμενο.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τόσες μεγάλες τράπεζες φαλήρισαν, τόσες θέσεις εργασίας και χρήματα χάθηκαν, είναι αδύνατο να το ήξεραν τα μεγάλα κεφάλια και να το επέτρεψαν. Η παγκοσμιοποίηση, αυτή η έλξη των λαών, χρειάζεται την κρίση για να τεθεί σε λειτουργία. Όσο για τις τράπεζες, αυτές δεν χάθηκαν απλά συγχωνεύθηκαν, αποροφήθηκαν απο τις μεγαλύτερες. Τα χρήματα που χάθηκαν δε,
ήταν νούμερα σε κάποιους κομπιούτερ…πάτησαν delete και πήγαν απο εκεί που ήρθαν. Οι θέσεις εργασίας είναι παράπλευρες και προσωρινές απώλειες. Παρόλʼαυτά δεν οφελεί σε τίποτα να παραπονιόμαστε για τις λεγόμενες αγορές.

Είναι αδύνατο τώρα να αποτάξουμε το χρήμα και να ζήσουμε σε μία κοινωνία δομημένη στις ανάγκες των ανθρώπων. Είμαστε απο γεννησιμιού άπληστοι και απο την απληστία μας τρέφονται άλλοι οι οποίοι με την σειρά τους μας μπουκώνουν κιʼάλλο. Ο σύγχρονος κόσμος έτσι όπως τον ξερουμε είναι φτιαγμένος πάνω σε αυτό το οικονομικό σύστημα. Μα τίποτα δεν πρόκειτε να αλλάξει στον τρόπο που λειτουργούν οι πολυεθνικές.

Το περιβάλλον το κατανοούμε σαν κάτι το ξεχωριστό, το διαφορετικό, σαν κάτι που πρέπει να το δαμάσουμε και να το απομυζίσουμε. Μέχρι το οξυγόνο που μας δίνουν τα δέντρα μετρήσαμε και το εμπορευόμαστε για κέρδος και για να συνεχιζουν οι βιομηχανίες να ρυπαίνουν.

Πως είναι δυνατόν να σκεφτόμαστε τον άνθρωπο χωρίς αυτό που τον περιβάλλει, και τον χρόνο τον οποίο διατρέχει με την παρουσία του; Την φύση όμως, το περιβάλλον μας, δεν γίνεται να το αποχωριστούμε και όπως βλέπουμε, με βία ο πλανήτης μας λέει πως είμαστε ένα και η απάντηση δεν είναι η ίδια με τα εκατομύρια ανθρώπων που πεθαίνουν κάθε χρόνο χωρίς φωνή… Μα δεν μπορούμε να σώσουμε τον πλανήτη απο την κλιματική αλλαγή.

Εδώ και αρκετές δεκαετίες υπάρχει ένα άλλο πρόγραμμα, το οποίο μας είναι γνωστό σαν Ευρώπη. Ξεκίνησε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και ο σκοπός του ήταν να ενώσει τους δύο αιώνιους εχθρους την Γερμανία με την Γαλλία καθώς και άλλες χώρες που παρήγαγαν καρβουνο και ατσάλι σε μια κοινότητα. Για να αποφύγουν τον πόλεμο αποφάσισαν να εμπορεύονται απο κοινού με σκοπό να δυευρύνουν την συνεργασία τους σε άλλους τομείς με άλλες Ευρωπαικές χώρες.

Έτσι προχώραγε το σχέδιο και όλο και πιο πολλές χώρες έσμιγαν και συνεργάζονταν πιο στενά. Οι χώρες παραχωρούσαν μέρος της κυριαρχίας τους στη Ευρωπαική Επιτροπή η οποία ήταν κάτι σαν κυβερνηση με επίτροπους για υπουργούς. Εκτός απο την Επιτροπή τα Κράτη Μέλη συμετέχουν στις αποφάσεις με τους αρχηγούς κρατών στο Ευρωπαικό Συμβούλιο.

Έτσι λοιπόν τα κράτη ήθελαν τα καλά απο την συμετοχή τους στην Ευρώπαική Ένωση αλλά όταν έκαναν κατι άσχημο τότε έριχναν το φταίξιμο στην Επιτροπή ή αν ήταν δυνατά μέλη λύγιζαν τους κανόνες στα μέτρα τους. Μέχρι που ήρθε η κρίση και τα χαμόγελα και οι αγκαλιές τελείωσαν.

Μονάχα που δεν μπορούσαν να αφήσουν τους πιο αδύναμους να χαθούν γιατί έτσι θα κατέρεε όλο το οικοδόμημα. Έτσι άρχισαν οι γκρίνιες και η φαγούρα. Όπως σε κάθε οικογένεια όταν υπάρχουν λεφτά, ή χωράφια να μοιραστούν τότε βλέπεις το πρόσωπο το αλλουνού έτσι και τώρα τα κράτη άφησαν την αλληλεγγύη και κοίταζουν το καθένα το συμφέρον του.

Σε ένα κόσμο ο οποίος έρχεται πιο κοντά και στον οποίο μεγάλες δυνάμεις έρχονται στην επιφάνεια η οικογένεια της Ευρώπης αντί να είναι ενωμένη διχάζεται. Αντί να κρατάει το τρόπο ζωής και εργασίας τον οποίο διμιούργησε μετά απο πολύ κόπο διαλέγει να περπατήσει στο μονοπατι της παγκοσμιοποίησης, με κίνδυνο να αφομοιωθεί με τον υπόλοιπο κόσμο. Είναι αδύνατον να πάμε κόντρα στη παγκοσμιοποίηση.

Ίσως να το έχετε ξαναδιαβάσει αυτό που θέλω να σας πω αλλά παρόλα αυτά παραμένει αλήθεια. Mιας και διάβασες μέχρι εδώ συνέχισε μέχρι το τέλος.
Η Ελλάδα αυτή που ξέρουμε σήμερα, με τα τόσα προβλήματα και με τις τόσες χάρες, αυτή η οποία μας πληγώνει όπου και να βρεθούμε νοσταλγώντας τα μέρη που έχουμε γνωρίσει, και τους καιρούς που έχουν αφήσει το σημάδι τους σε κάθε γωνιά αυτού του τόπου, αυτή η χώρα υπάρχει εδώ και πολλές χιλιάδες χρόνια.

Έχει περάσει πολλές δοκιμασίες ανά τους καιρούς και όλες τις φορές τα κατάφερε να νικήσει και να οδηγήσει τον Δυτικό πολιτισμό απο την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα. Απο τα την εποχή των σπαθιών μέχρι σήμερα που μπορούμε να κρατάμε την καρδιά του ανθρώπου ζωντανή στο χέρι μας, η τεχνολογία έχει κάνει τεράστια πρόοδο.

Ολόκληρο αυτό το άλμα το έκανε έχοντας πάντα για παρέα μια αγαπημένη εφεύρεση για την οποία πολλοί άνθρωποι,
έδωσαν ότι πιο πολύτιμο είχαν για μία ιδέα.

Η Δημοκρατία απο την αρχή μέχρι σήμερα μεγαλώνει και ανά τους αιώνες φθείρεται. Οι αγορές, η κρίση και η παγκοσμιοποίηση απο τη μία μεριά, και η καταστροφή του πλανήτη απο την άλλη είναι δύσκολο να τους πάμε κόντρα. Ούτε μπορούμε να κάνουμε τα Ευρωπαικά κράτη να ξανανιώσουν την κοινή πορεία τους αλλαγμένα και με φιλικά αισθήματα.
Και αν είχες την τύχη εκατομυρίων ανθρώπων στα χέρια σου με την τεχνολογία και μπορούσες να κάνεις την Ελλάδα και όλους τους συμπολιτες μας απο την Ευρώπη μαζί ευτυχίσμένους να βοηθήσουν να σωθεί ο πλανήτης που ονομάζετε Γη.
Δεν νομίζω, δεν μπορεί, είναι αδύνατο να τα καταφέρουμε.
Και να μου το έλεγαν δεν θα το πίστευα…
Ή μήπως θα το πίστευα;

από Σωτήρης Παστάκας
15 Comments