Αθανάσιος Πάσχος, Ποιήματα

9 Σχόλια

• Απάντηση

  

  Παναγιώτης

  31 Ιανουαρίου, 2011 at 1:00 μμ

  Μια πληρέστερη εικόνα, εδώ: http://tha.pblogs.gr/.

• Απάντηση

  

  Ε.Γ.

  31 Ιανουαρίου, 2011 at 5:02 μμ

  Μπορείτε να κατεβάσετε τη συλλογή από τη σελίδα:
  http://www.ebooks4greeks.gr/forum/viewtopic.php?p=160#p160

• Απάντηση

  

  Μάνια Σ.

  1 Φεβρουαρίου, 2011 at 6:39 μμ

  Ο Αθανάσιος Πάσχος έχει λειτουργήσει πολλές φορές με τα γραπτά του ως “κλέφτης των σκέψεων” μου. Καθαρά βιωματική γραφή, άρτια δομημένη, αρκετά όμως πολύπλοκη για να φιλτράρει την φαντασία μου και να με οδηγεί στις προσωπικές μου εμπειρίες προκαλώντας μου πάντα μια ζεστή, τρυφερή αισιόδοξη γέψη για αυτό που ονομάζουμε ζωή!
  Ένα απλό σχόλιο από μια ευκαιριακή αναγνώστρια ποιημάτων! Παραθέτω και κάτι που διάβασα πρόσφατα . Μέσα μου εκφράζει την γραφή του Αθανάσιου Πάσχου
  Μιχάλης Μητσός : “Ο ρομαντικός ποιητής Γουσταύο Αδόλφο Μπέκερ έλεγε ότι η ποίηση είναι λέξη, και η λέξη είναι γυναίκα. «Τι είναι η ποίηση; Με ρωτάς / ενώ καρφώνεις τα γαλάζια μάτια σου / στα δικά μου. / Τι είναι η ποίηση..! Και με ρωτάς; / Εσύ είσαι η ποίηση!» («ΓΑΜ, ποιήματα», μετάφραση Ελένης Δημάκου, Εκδόσεις Κουλτούρα). Ο Μπέκερ ήταν βέβαια Ισπανός, και στα ισπανικά – όπως και στα ελληνικά- η λέξη είναι θηλυκού γένους, αντίθετα με τα γαλλικά, όπου είναι αρσενικού γένους, και τα αγγλικά, όπου είναι ουδέτερη. Να ένα ακόμη κοινό μας σημείο με τους Ισπανούς και τους Λατινοαμερικάνους. Με αφορμή τη συμπλήρωση χιλίων τευχών του Babelia, του πολιτιστικού ενθέτου της «Ελ Παΐς», ο 80χρονος Αργεντίνος ποιητής Χουάν Χέλμαν αναρωτιέται τι έχει συμβεί στην παγκόσμια ποίηση τα τελευταία είκοσι χρόνια. Τα γνωστά: ο έρωτας, ο πόνος, η παιδική ηλικία, η θάλασσα, ο θάνατος, η μνήμη και η λήθη, το τοπίο, κάποιος ποταμός, δημιουργούν στον ποιητή την ανάγκη να κλειστεί στον εαυτό του για να καταλάβει πράγματα που άφησε ανεξήγητα η έκπληξή του από τόση εγκαταλελειμμένη ομορφιά. Ο ποιητής δεν δίνει απαντήσεις. Μέχρι το τέλος της ζωής του εξετάζει τις αόρατες πτυχές της πραγματικότητας, κι αυτές δεν του δίνουν απαντήσεις.”

• Απάντηση

  

  ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ

  3 Φεβρουαρίου, 2011 at 6:21 μμ

  Κύριοι του ποιείν,
  είναι πρώτη φορά που γράφω σε ανάρτηση της ιστοσελίδας σας σχόλιο και χαίρομαι που θα το κάνω για τον Α. Πάσχο. Έχουν περάσει τεσσερα χρόνια περίπου από τότε που διάβασα ποιήματά του για πρώτη φορά και τον παρακολουθώ συστηματικά.
  Εκτιμώ ότι αυτά τα ποιήματα που παρουσιάζονται εδώ δε δίνουν όλη τη διάστασή του ούτε περιέχουν τα σημαντικότερά του που ακόμα και η Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, όπως λέγεται στους κύκλους τους ποιητικούς του Αργοσαρωνικού, είχε εκφραστεί με εγκωμιαστικά λόγια, όταν είχαν φτάσει στα χέρια της ποιήματα του.
  Η ποίηση λειτουργεί όπως το γυαλί οράσεως..ο καθένας έχει αναγκη διαφορετικού βαθμού ή τύπου γυαλιών για να δει τη ζωή του ή την πραγματικότητα ή τον εαυτό του.. και γι αυτό κάποια ποιήματα άλλοι τα θεωρούν πρωτόλεια ,άλλοι ανάξια λόγου, άλλοι σπουδαία και άλλοι ταυτίζονται μαζί τους..
  προσωπικά θεωρώ ότι στην ιστοσελίδα του
  Κρύβονται διαμάντια ποίησης..
  Να είσαστε καλά και συγχαρητήρια κύριοι του ποιειν..

• Απάντηση

  

  Θοδωρής Διαμάντης

  3 Φεβρουαρίου, 2011 at 7:43 μμ

  Θα ήθελα να πω ότι η ποίηση του Φίλου Θανάση Πάσχου λειτουργεί μέσα μου σαν ένα απάνεμο “αγνάντιο” ψυχής. Μιας που η ποίηση -γενικότερα- προσφέρεται για εσωτερικές αναδιφήσεις, προσωπικά αισθάνομαι διαβάζοντας τα ποιήματά του την ίδια εκείνη ψυχική διάθεση με αυτή που βίωσα μέσα απο την ατόφια και στιβαρή ταυτόχρονα επαφή μου με τη Μητέρα Φύση στην πιο αγνή μορφή της ζώντας επι σειρά ετών στην πατρογονική γη της Ηπείρου.

• Απάντηση

  

  Ελένη

  5 Φεβρουαρίου, 2011 at 12:03 μμ

  “Υψιπετής η θύρα του έρωτος”…Έτσι έχει λεχθεί και αυτό ακριβώς αισθάνομαι,καθώς ταξιδεύω με τις λυρικές ποιητικές συνθέσεις σου,αγαπητέ Θάνο,τρία χρόνια από τότε που πρωτογνώρισα την ποιητική σου δημιουργία μέσω του ιστολογίου σου έως την προκείμενη ποιητική σου συλλογή,η οποία συμφωνεί απόλυτα με τον τρόπο που έχω επιλέξει να προσδιορίζω τη μορφή αυτού του συναισθήματος:το εμβληματικό ζευγάρι του έρωτα και της ψυχής αιωρείται στο άπειρο και η ποιήση το αναπτερώνει για να ίπταται πότε προς τα γήινα πότε προς τα επουράνια.Με το γοητευτικό χορό των στίχων,τις απροσδόκητες ονειρικές εικόνες και το περίγραμμα του έρωτα που συνθέτεις σκίρτησε μέσα μου η απάντηση στον κυνισμό που κυκλώνει τη γενιά μας εξοβελίζοντας τον ιδεαλισμό και το όνειρο από τη ζωή,γιατί ο ακραιφνής ρομαντισμός κι η ολόψυχη παράδοση συχνά θεωρούνται εκτός κλίματος.Ανακάλυψα,λοιπόν,και κατόρθωσα μέσα από το ποιητικό σου έργο να δώσω σχήματα,χρώματα,μορφή σε συναισθήματα.Καλοτάξιδη η συλλογή σου και καλή δύναμη για τα επόμενα μαγικά σου ταξίδια στον κόσμο της ποίησης.

• Απάντηση

  

  ΜΑΙΡΗ Ρ.

  7 Φεβρουαρίου, 2011 at 1:20 μμ

  Σιωπή

  Το άσυλο της νύχτας

  Και των αφανισμένων πόθων

  Το ευσύνοπτο βάθος..

  Ο έρωτας γρατζουνίζει τον κοινόχρηστο χρόνο

  Κι εμείς ηχεία

  Στο άπαν

  Ανοιχτές διαβάσεις για τη φωτιά

  Που τρέφει τον κόσμο..

  (ένα από τα δικά του επίσης αγαπημένο)

• Απάντηση

  

  Πετράκος

  27 Φεβρουαρίου, 2011 at 2:06 πμ

  Ποιήματα που δεν θα τα ξαναδιάβαζα…όχι ότι δεν είναι ποιήματα αλλά δεν είναι δυνατά.

• Απάντηση

  

  Ν. ΓΥΖΗΣ

  1 Σεπτεμβρίου, 2011 at 11:00 πμ

  Η τέχνη δεν αγγίζει όλους τους ανθρώπους με τον ίδιο τρόπο, δύναμη και συγκίνηση..ένα ποίημα που για κάποιον είναι αδιάφορο για κάποιον άλλο μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά.καλό μήνα..