Το κείμενο εστάλη στο ΠΟΙΕΙΝ από τους “Καλλιτέχνες ενάντια στο Μνημόνιο”

 
Το πρόσφατο ποιητικό ατόπημα  του υπουργού  Τηλέμαχου Χυτήρη παρουσιάστηκε τη Δευτέρα  13 του Δεκέμβρη στο μουσείο Μπενάκη. Η παρουσίαση ήταν να ξεκινήσει στις 8 μ.μ. Τα μέλη της ομάδας   μας  ήταν ήδη στην αίθουσα νωρίτερα  έχοντας  καταλάβει σκόρπιες θέσεις σε όλα τα σημεία της. Ντυμένοι όπως ερμήνευσε ο καθένας μας το «όπως αρμόζει για την περίσταση» που είχε δοθεί σαν οδηγία από την προηγουμένη, δεν φάνηκε να προξενούμε κάποια  εντύπωση με την εμφάνισή μας.  Σε μας επίσης δεν προξένησε καμιά εντύπωση τόσο η παρουσία του  κ.Γεωργουσόπουλου  ανάμεσα σε αυτούς που θα μας ανάλυαν εμβριθώς τις κενολογίες  του υπουργού, δεν μας προξένησε επίσης ιδιαίτερη εντύπωση η παρουσία ανάμεσα στο κοινό της Ρέας Γαλανάκη, του Γιάννη Κοντού πρωταθλητή εξάλλου του “τίποτα ” παλαιόθεν, της  Ελένης Καραίνδρου  και άλλων προοδευτικών διανοουμένων καθώς και του πρόσφατα βραβευμένου από το χέρι του Χυτήρη, Αγγελλόπουλου. Στον περισσότερο διεθνή παρά  γηγενή σκηνοθέτη  ο σινεφίλ υπουργός  παρέδωσε προ ημερών  κλάδον ελαίας εκ μέρους της ετήσιας πολιτιστικής επιθεώρησης «Επίλογος» σε εκδήλωση  στην οποία παραβρέθηκε επίσης ο κ. Γεωργουσόπουλος ως σύμβουλος της συγκεκριμένης έκδοσης ( ναι, ναι και εκεί ο Γεωργουσόπουλος, εξαναγκασμένος βέβαια μια και δεν είναι δυνατόν να βρεθεί άλλος  τέτοιος ) μια  και η ανακύκλωση «προοδευτικών»  που τα  παίρνουν από όλες τις μπάντες φαίνεται ότι παρά την κλιμάκωση της κρίσης δεν το αποφασίζει να φτάσει στον επίλογό της.
 Στην κορωνίδα των επιφανών που τίμησαν  τις υπουργικές παρενοχλήσεις  της ποιήσεως ασφαλώς ο κ. Μαρωνίτης ο οποίος μετά τις  αναβλητικές απαγγελίες των ομηρικών ραψωδιών έκρινε εαυτόν  όμηρον στο να απαγγείλλει  επι τέλους Χυτήρη. Ξεροκατάπιαμε λίγο με την παρουσία της Τιτίκας Δημητρούλια της έγκριτης και ανυπόκριτης κριτικού της ποίησης η οποία απόφυγε ωστόσο εύστοχα να αναληφθεί του περιεχομένου των λιτών και δεμένων ποιημάτων και προτίμησε να αναφερθεί  στη δομή  της συλλογής διαλείψεων του κ. Χυτήρη ( την υπερδομή την άφησε η  κριτικός επίσης ασχολίαστη ) και στην αξιομνημόνευτη συνήχηση του α και του ρ σε κάποιον στίχο του, όπου το α αν δεν μας απατά το αλτσχάιμερ (για να επιτείνουμε την συνήχηση)  παρέπεμπε στην έννοια του αβάσταχτου και ανούσιου και  το ρ υπομνημάτιζε  τα ραπανάκια για την όρεξη . Ο Κυριάκος Χαραλαμπίδης ολοκλήρωσε την μικρή αλλά μεγάλη σε συμβολισμούς αυτή παράσταση με ένα εμβριθές δοκίμιο γραμμένο μάλλον για κάποια άλλη συλλογή με θέμα την Κύπρο, την Κέρκυρα και τη Ρόδο και το οποίο άνετα θα ανταποκρινόταν  ως περιεχόμενο στον τίτλο «Ιδού το ρόδο, ιδού και το πήδημα».  Δεν παρέλειψε ο καλός άνθρωπος και  ποιητής να μας θυμίσει ακόμα και τον ορισμό του Βαλερί, σύμφωνα με τον οποίο η ποίηση υποτάσσεται μόνο στην αλήθεια  και με αυτό τον τρόπο η βραδιά μας απογειώθηκε από το επίπεδο μιας κλασσικής  φάρσας του παλιού, καλού ελληνικού κινηματογράφου με πρωταγωνιστή τον ποιητή Φανφάρα  σε μια γνήσια καρυωτακική  σάτιρα  με καφκικές αναγωγές θυμίζοντάς μας πόσο το τρομερό συμβαίνει συχνά με την μορφή του γελοίου..
Κατάκοποι ( θα μπορούσαμε και κατάκοιτοι ή κατάστικτοι  μετά τα όσα είχαμε ακούσει) μέλη των «Καλλιτεχνών ενάντια στο μνημόνιο»  ξεκινήσαμε κατόπιν το δικό μας τροπάρι  έχοντας μοιράσει το κείμενό μας  σε πέντε περιόδους και αντίστοιχους ψάλτες.
Έκπληξη και σιγή  ήταν η αντίδραση των παρευρισκομένων  όταν ο πρώτος από μας ξεκίνησε να τα ψέλνει του Χυτήρη, η έκπληξη επιτάθηκε όταν σηκώθηκε να συνεχίσει ο δεύτερος και μετατράπηκε σε φανερό θυμό και άναρθρες διαμαρτυρίες  του τύπου «Μα δεν σέβεστε (το) τίποτα» και «Εντάξει σας ξέρουμε» – έτσι είναι το γνώθι σ΄ αυτόν μας διαφεύγει αλλά τους άλλους τους ξέρουμε πάντα  απ΄ έξω και οπωσδήποτε ανακατωτά-  όταν επιχείρησε να συνεχίσει ο τρίτος.
 Στην τέταρτη στη σειρά συμπαίκτριά  μας επιφυλάχθηκε η τιμητική πρόταση εκ μέρους του κ. Δεληβοριά  να ανέβουμε στον πάνω όροφο για κανένα «κρασάκι» και να «το» συνεχίσουμε εκεί . Η διακριτική μας όμως παρέμβαση έφτανε σε πέρας ήδη με την παράλληλη απαγγελία της πέμπτης εξ’ ημών  και του κ. Γεωργουσόπουλου ο οποίος με  το δικό του αμίμητο στυλ  και κραυγαλέα παραδείγματα από την Ιλιάδα, την Αινειάδα  και τον  Χριστό πάσχοντα  υπεράσπιζε τον αθόρυβο  όπως είχε χαρακτηρίσει για  την ποιητική του ιδιοσυγκρασία ( ευφημισμός  του άφωνος) Χυτήρη.  Αναφέρονταν ο πνευματικός  μας μεγάλιθος σε γραφιάδες που δείχνουνε  και οδηγούνε σε θάλασσες κι όπως δεν ήμασταν και ολότελα  αφοσιωμένοι   μια και  αποχωρούσαμε από την αίθουσα  μας θύμισαν όσα έλεγε το στίχο «Χίλια , μύρια κύματα μακριά απ΄ τ΄ Αϊβαλί»  το «Πέρα από τη θάλασσα, πέρα από τα δάση» το «Κάθε λιμάνι και καημός και άλλα νοσταλγικά θαλασσινά. Κρίμα φύγαμε στο καλύτερο.
 Γνωστός μας ωστόσο που έτυχε ανάμεσα στους καλεσμένους μας πληροφόρησε την επόμενη ότι ο υπουργός κάτωχρος και κατά  την διάρκεια που επροσφέρετο στους εναπομείναντες  το «κρασάκι», ρωτούσε καλεσμένους του αν είχαν και οι ίδιοι συμμετοχή στο συμβάν ή  κάποια σχετική προειδοποίηση και οι υποψίες του στρέφονταν στους απολυμένους της Ε.Ρ.Τ
Γεγονός παραμένει ότι ενώ τα κίνητρα αυτής της πολιτισμικής μας παρέμβαση ήταν κατ΄ αρχήν  και κυρίως πολιτκά αφορώντας τις  αναμφισβήτητα συμβατές ιδιότητες του Χυτήρη  ως κυβερνητικού λογοκριτή και  ποιητή  της κλάσεως του , τελικά η «αθόρυβη» ποίηση του  κατάφερε να μας θορυβήσει με τρόπο ανάλογο με  τις υπόλοιπες  δραστηριότητές του. Ξεκινώντας  από το περίφημο δύστυχο (με αυτή την ορθογραφία)  που διαφημιζόταν όλη την βραδιά «Τι έμεινε από το ρόδο; Το χέρι που το έκοψε» και αφού ευχηθήκαμε όλοι συγκινημένοι  «Να κοπεί το χέρι που το έγραψε» ο καθένας μας διάλεξε ως πυρήνα του προβληματισμού του τον ίδιο με αυτό του δίστιχου , αυτό το αίσθημα  υπαρξιακού μετεωρισμού και απώλειας για να καταλήξουμε σε εφάμιλλα συμπεράσματα  όπως «Τι έμεινε από τον εργαζόμενο; To χέρι που τον έκλεψε» «Τι έμεινε από την κρατική διαφήμιση  . Το χέρι που την γράπωσε» «Τι έμεινε απ΄ τον διαδηλωτή;  Το χέρι που τον καταχέριασε » μην παραλείποντας  βέβαια τον έρωτα από τον προβληματισμό μας  και φτάνοντας το δανεισμένο μοτίβο με ανιούσα ανάπτυξη στο κλασσικό «Τι έμεινε απ΄ την γκόμενα; To χέρι που τη χούφτωσε» – ενδεχομένως το διαχρονικότερο απόφθεγμα  όλων αλλά και  πάλι  δεν κόβουμε το χέρι μας.

 

 

Πάντως μετά τις επιδόσεις του υπουργού το διαισθανθήκαμε  ότι το δικό μας κείμενο  εξίσου μας αδικούσε και  τον υπερτιμούσε. Για τους φίλους αναγνώστες του «Ποιείν»  το παραθέτουμε ατόφιο και όχι  ότι έμεινε απ΄ αυτό στο αυτί των παρευρισκομένων  στην παρουσίαση,  που έχοντας ακούσει ήδη να συμφύρεται το όνομα του Χυτήρη με αυτά των  Βαλερύ , του Καμύ, του Καβαφη , ε,  πόσο ιδρώτα να στάξει πλέον; 

 

 

Το κείμενο – καταγγελία  κατά  του Τηλέμαχου Χυτήρη  των «Καλλιτεχνών ενάντια στο μνημόνιο»
«Η ποίηση ως γνωστόν «τα βάζει» αναιδώς με το ανεξήγητο.

 

Ανεξήγητα πράγματα: Πώς η  ΝΕΤ μετατρέπεται σε χουντική ΥΕΝΕΔ.
Πώς η ενορχηστρωμένη φαινομενική πολυφωνία των καναλιών καταλήγει σε λογοκριμένη με ταξικό κριτήριο ενημέρωση .
Πώς το κούρσεμα των ανθρώπων βαφτίζεται νοικοκύρεμα.
Πώς το ράντισμα με φονικά χημικά 9.000 διαδηλωτών από 7.000 πραιτοριανούς στις 6 Δεκεμβρίου λέγεται αποκατάσταση της τάξης.
Πώς η κατοχική κυβέρνηση Παπανδρέου παραδίδει τα κλειδιά της χώρας στα αφεντικά της.
Πώς η  μείζων βαρβαρότης μπορεί να τροφοδοτεί ακόμα και την ελάσσονα «ποίηση».
Πώς οι άνθρωποι «των γραμμάτων» και «των τεχνών», μοιραίοι και ευπειθείς,  στοιχίζονται ακόμα,  για να τσιμπολογήσουν  από το ανεξάντλητο μνημονιακό σιτηρέσιο.
Πώς η φοβική σιωπή των αμνών ακονίζει τα μαχαίρια των χασάπηδων
Τηλέ .Τηλεόραση, Τηλέ,  που σημαίνει μακριά ή από μακριά
Τηλέμαχος  αυτός που δίνει την μάχη για την ελεγχόμενη από  μακριά ενημέρωση .  Και μ’ αυτόν τον τρόπο τα χεράκια του 
παραμένουν αιωνίως τρυφερά  και αναίμακτα για να πλέκουν στιχάκια.
.
Πώς είναι ο τίτλος του καινούργιου πονήματός σας κύριε υπουργέ; Τι μένει από το ρόδο; Ε αφού θέλετε διακαώς να εμβαθύνετε στη φυτολογία, πολύ σύντομα θα υποχρεωθείτε να ασχοληθείτε και μ’ ένα άλλο, συλλογικό πόνημα: το “πίσω έχει η αχλάδα την ουρά”.

 

«Καλλιτέχνες ενάντια στο μνημόνιο»

από Σπύρος Αραβανής
25 Comments