Ασήμαντο
Στο ρείθρο λάμποντας λιμνάζει το φεγγάρι
Ιδιωτεύοντας περνούν κρυφές βουλές
Για άλλη μια μέρα ας μας δοθεί θεέ μου χάρη
να ψηλαφίζουμε της μνήμης τις ουλές
Γιατί η γενιά μας δεν ευτύχησε να δρέψει
μιας επανάστασης τους άγουρους καρπούς
Μονάχα δάκρυα δανεικά να επιστρέψει
χαμένη άσκοπα σε υπόγειες ατραπούς
Κι είναι ένα ασήμαντο κοινότοπο τραγούδι
που κουρελιάζει η φωνή μου διαρκώς
Σαν μαύρο χώμα που γυρεύει το λουλούδι
και του προκύπτει τέφρα, σκόνη και βαρκός
Παρόρμηση
Είναι στιγμές που έρχεται η παρόρμηση
στης ρημαγμένης μας ζωής το καθαρτήριο
να γίνει ο πόνος διαβατήριο
Του πιθανού κι αλλιώτικου αφόρμηση
Ωστόσο, παραμένει το ζητούμενο
αυτό το άθλιο και μίζερο υποκείμενο,
να συλλαβίσει μες στο κείμενο,
το τωρινό αλλά και το μελλούμενο,
ζωής σπαράγματα και μνήμες περασμένων
Όσα περνούν και γίνονται χαλάσματα
Της απουσίας τα φαντάσματα
Αποθυμιά κορμιών λησμονημένων
Μια Αστραπή
Ανήλιαγα τα σπίτια μας πεθαίνουν στους χειμώνες
Μια ανάσα από το όνειρο δεν βγάζει πουθενά
Κι εσύ μου λες να φύγουμε χαμένοι στους αιώνες
Η ελπίδα είναι μια θάλασσα κλεισμένη σε βουνά
Αγάπη μου και μοίρα μου το φως που μας λυτρώνει
στην έρημο θα ψάξουμε με μάτια σφαλιστά
Με μια καρδιά που λέει «μπορώ» στη δίψα και τη σκόνη
τον έρωτα θα ψαύσουμε σε βράχια σκαλιστά
Ref: Από παιδί θυμόμουνα δυο σπίθες δυο φωτιές
που πάλευαν στα στήθια μου σα να ‘χα δυο καρδιές
Συγχώρα με που πέρασαν τα χρόνια, θα σου πω,
κι ακόμα δε συνήθισα τον κόσμο ν’ αγαπώ
Κρυμμένοι μες στον ύπνο τους ανύποπτοι και μόνοι
Ανείπωτα παράξενοι και μίζεροι καιροί
Σαν καραβάνια σέρνονται ξενιτεμένοι χρόνοι
κι όσοι τολμήσαν καίγονται και σβήνουν σαν κερί
Η μοίρα μας το όρισε πλάνητες να γυρνάμε
μ΄ ένα σκοπό κι ένα θεό κι ύστερα στη σιωπή
Έλα λοιπόν να μάθουμε ήσυχα να γερνάμε
Ζωή μου, σ΄ ονειρεύτηκα. Kι ήσουν μια αστραπή
Υλικό αρχείου
Συνετελέσθη το έγκλημα
Εκουσίως
Η συνέλευση απεφάνθη:
Ομόφωνη ομοφαγία
Πλίνθινοι πληβείοι –
ατάκτως περιφερόμενοι
συνειρμοί – διερμηνείς της λήθης
Αποσυνάγωγοι στο διηνεκές
Στο εξής
παρόμοια κρούσματα
Θα καταγράφονται στο αρχείο
Με αριθμό πρωτοκόλλου
Θα θρηνούμε τους χαμένους
Ποιητές μας
Αρμοδίως
Άλλα κείμενά του εδώ: http://www.poiein.gr/archives/5260/index.html
Η ποίηση του Κ.Παπαευσταθίου είναι αξιόλογη. Έχει πολλά καλά στοιχεία παρά τις όποιες αδυναμίες.
Τό ύφος του ποιητή αλλά και το τελευταίο στη σειρά ποίημα του, κάνει ετούτη την ανάρτηση την πιο κατάλληλη ίσως για να θυμηθώ την 21/7 (σαν σήμερα δηλαδή) του 1928. Την ημέρα δηλαδή που ένας απο τους μεγαλύτερους τεχνίτες του έμμετρου λόγου αποφάσισε να αφήσει τον μάταιο τούτο κόσμο.
“Τα παιδάκια που παίζουν στ’ ανοιξιάτικο δείλι
μια ιαχή μακρυσμένη —
τ’ αεράκι που λόγια με των ρόδων τα χείλη
ψιθυρίζει και μένει,
τ’ ανοιχτά παραθύρια που ανασαίνουν την ώρα,
η αδειανή κάμαρά μου,
ένα τραίνο που θα ‘ρχεται από μια άγνωστη χώρα,
τα χαμένα όνειρά μου,
οι καμπάνες που σβήνουν, και το βράδυ που πέφτει
ολοένα στην πόλη,
στων ανθρώπων την όψη, στ’ ουρανού τον καθρέφτη,
στη ζωή μου τώρα όλη…”
Πρέπει να εκδοθούν πάραυτα !
Καλός μάστορας ο Κωνσταντίνος !!
Οι Μούσες των περιμένουν !!!
Και εξηγούμαι (παραφράζοντας-μεταφράζοντας σχόλιο παλαιότερο του Μίχου στο έργο του κ. Παπαευσταθίου):
Ο δρόμος που διαβαίνετε είναι πολυσύχναστος εδώ και χρόνια και κορεσμένος σχεδόν ασφυκτικά.
Η ρυθμολογία του λόγου που παράγετε δεν στέκεται στο επίπεδο που θα έπρεπε (ενδεικτικά έχει χάσματα πολλά), ενώ φαίνεται η ποίηση σας να μην διατηρεί το βάρος και την ένταση του βιώματος το οποίο εμφανίζεται αποσπασματικό και χωρίς ουσιαστική συνοχή, βουλιάζοντας σχεδόν αδιάκοπα στην κοινοτοπία.
Η ευαισθησία και η αγάπη σας βέβαια είναι εμφανέστατη.
Η προηγούμενη ανάρτηση του κ. Παπαευσταθίου στο ποιειν είναι πιο αξιόλογη.