ESCAPE FROM THE KITCHEN SINK
I
O ceremonious fingers
O laundering.
There the green soap, a fistful of olive oil on the marble top.
There the bold blueing, virtually a violation
of white’s territorial waters,
Where a woman’s back
distils
into strange landscapes.
Steam of lye and the black cauldron.
Aqueducts flow from my spine.
It’s getting dark in the jam jar.
Clouds of boiling water bring winter into the kitchen.
So what did I have to offer? An effect.
I’m retiring for a while.
And so changes the mosaic’s tide.
There’s another way of looking at it.
In the basket fresh aubergines,
new widows
allaying their mourning with a touch of mauve.
A steaming dish of oranges
stirs strong feelings in me.
But the fish scales in the sink:
what impermanence.
My eyelids lower at such futility.
I hold the crystal glasses to the light.
Are they clean?
They reflect their diamond tips on my face
which darkly
– –
trails them like a brook.
The lilacs in the street market
carry me away to Paradise.
Cure me of convulsions, ewe-lamb of the vapours.
II
Pressure cooker, your steam,
a rustling poplar, ascends
and bores the concrete ceiling.
The terrace deceives itself.
My slavery is measureless.
Is everything tidy in the cupboards?
Yes, mother, I answer.
The detergents
the oregano
the milk
the rubber gloves.
I am transposed into things white.
Suspended.
At such moments to whom do I belong?
The moon’s flux inundates me.
Rarely do I become a full moon.
Afternoon.
The tap froze into lead.
Today I’m cooking for tomorrow Tuesday.
In the open saucepan the cabbage floats in its white shrouds.
– –
Primitively I squander myself.
Where does this light come from, conveying gardens, I shouted,
and at once everything sank almost knee-deep
in the shine emitted by the coarse kitchen salt.
In pain
I turned off the extractor fan.
Let the walls weep large tears of steam.
– –
ROWER OF DREAMS
The ramp came down
and the traveller stepped on dry land.
Clouds dripped slowly from on high
for the man to feel the place’s pulse.
The rhythm was just right for hunting
and from this fact
he prepared himself to make a pile.
He loaded his gun but hesitated
when right before him a rower of dreams
in a boat invited him to the unbeknown.
The good fellow bowed his head and jumped.
Into the chimera.
– –
IRONING
Brain-shaped clouds
paddle past the spotless pane,
as the blue sky overhangs
I iron
a damp shirt in puffs of steam.
The order of things repels me.
A heavy anchor dubs me seabed, so I’m essential.
And yet,
I’m turning tail, as if I’d never crossed
the calla lines.
Now this planet of ours,
this planet with its precious needs!
It takes mental toughness not to wind up as a respectable housewife.
For years now
the laundry basket
with clothes like curled up lambs
grabs me
and devours my song.
I get in a flat spin,
try to find a name for my bare elbows.
As the silent sideboard
looks out to sea
and I lean on it,
its dust on my fingers is good company.
– –
NUPTIAL BED
Grandma’s knitted blanket
covered the nuptial bed.
We also had a boy sit on it
so I would have a son,
we even threw sovereigns on the bed, sugar almonds
and rice.
A linen formality. At night the sheet yielded
to the blood like an animal at bay.











Ιφ σάμουαν τρανσλέιτς πόετρι φρομ ενάδερ λάγουντς ίντο γκρικ λάγκουτς αι πριφέρ το χεβ μποθ δε ορίντζιναλ γουίθ δε τρανλέιτετ μπατ αι ντου νοτ χεβ πρόμπλεμ ιφ χι πριζέντς το μι όνλι δε τρανσλέιτετ ουάν.
Χουάτ αι κεν νοτ αντερστάντ ις ε πρεσεντέισον οφ όνλι δε τρανλέιτετ ουαν εντ νοτ όνλι δε γρικ τεχτ ορ τουγκεδερ.
Ε σίτιζεν οφ Γκρικ/ ΙΜΦ (σ.σ ΔΝΤ).
*εντ νοτ όνλι δε ορίτζιναλ γρικ τεχτ ορ τουγκεδερ
Υπάρχουν και βιβλιοπωλεία κύριε Πρίμπα και η Αθηνά Παπαδάκη, ε δεν είναι χθεσινή ποιήτρια. Τέλος πάντων είστε τουλάχιστον αναιδής κύριε Πρίμπα.
Λυπάμαι κύριε Ρεούση αλλά το πρόβλημα είναι άλλο και τελείως διάφορο της ποιήτριας.
Κατ’ αρχήν μια παρουσίαση είναι μια αυτοτελής πράξη.
Κατά δεύτερον οφείλουμε να γυρίσουμε και να δούμε το θέμα μετάφραση.
Γιατί υπάρχει η μετάφραση και τι είναι;
(Αν και εστιάζω στην ποίηση ισχύει γενικά)
Το ποίημα είναι μόνον το ποίημα που γράφτηκε στη γλώσσα που επέλεξε (και κατά 99,99…%) ήταν αυτή που μιλούσε και εκφραζόταν ο ποιητής.
Αν δεν υπήρχε η βαβέλ το έργο της μετάφρασης δε θα υπήρχε γιατί ο μόνος λόγος που υπάρχει είναι να μπορέσει κάποιος που δε γνωρίζει τη γλώσσα του ποιητή να γνωρίσει το ποίημα γνωρίζοντας ότι αυτό που διαβάζει είναι η προβολή του ποιήματος πάνω στην άλλη γλώσσα. Προβολή που επίσης την κατεύθυνε ο μεταφραστής.
Η παρουσίαση αν δεν κάνω λάθος δεν έγινε στο http://www.poiein.com ούτε στο http://www.poiein.uk. ούτε στο http://www.poiein.it.
Ποιο είναι το ζητούμενο τελικά;
Να ψάξω να βρω το/τα βιβλίο/α που πρωτοδημοσιεύτηκαν ώστε να δω το αν αξίζει η μετάφραση; Xρειάζομαι αυτή την παρουσίαση για να το κάνω;
Ή μήπως να προβώ σε μια δεύτερη προβολή (κακή ίσως) της αγγλικής μετάφρασης στα ελληνικά;
Πριν κάποια χρόνια τέτοιες κινήσεις δε θα σήμαιναν τίποτα. Σήμερα με τη διαρκή γλωσσική υποβάθμιση σε τι συνεισφέρουν;
Όσο για το «αγενής» θα το κρατήσω αν με βεβαιώσετε ότι θα μου το απευθύνατε αν έλεγα:
«αν κάποιος μεταφράσει ποίηση από άλλη γλώσσα στα ελληνικά θα προτιμούσα να είχα και το αυθεντικό μαζί με το μεταφρασμένο αλλά δε θα είχα πρόβλημα αν μου παρουσίαζε μόνο το μεταφρασμένο. Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι μια παρουσίαση μόνο του μεταφρασμένου και όχι του αρχικού ελληνικού κειμένου ή μαζί»
πολίτης της Ελλάδας/ ΔΝΤ.
Ή ακόμα και αν συνήθιζα να γράφω:
«an kapoios metafrasei poiisi apo alli glossa sta ellinika 8a protimousa na eixa kai ta au8entiko mazi me to metafrasmeno alla de 8a eixa problima an mou parousiaze mono to metafrasmeno. Auyo pou den katalabaino einai mia parousiasi mono tou metafrasmenou kai oxi tou arxikou ellinikou keimenou h mazi»
Enas politis tis Elladas/ DNT
Αλλιώς σας το επιστρέφω.
Κρίμα κύριε Πρίμπα γιατί ο Γιάννης Γκούμας μεταφράζει και πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες ποιητές και ποιήτριες του εμπιστεύονται το πέρασμα στην αγγλική γλώσσα.
@ 5: Έχετε το “Φαρέτριον” του Νίκου Καρούζου στη βιβλιοθήκη σας;
I think that Mr. Pribas has a good point here, and since everyone in this country is presumed to speak and write and read English in such a fluency so that one can evaluate not only the good writing of the English translator but also the poetic writing of the poetess, I guess that it is all right with everyone my English comment.
Here we are not to evaluated the capability of Mr. Goumas to translate, most of us are too young, inexperienced and unqualified to do so, but here we are to try to feel and understand the poetry of Mrs.Papadakis.
Personally, if this partial presentation, and I say partial because of the presence of only the English text, is to urge us to search for her original, I’ll say no thanks,’cause as far as I can understand the English text is much much better and I think to myself that if it was otherwise the greek text would be also here. Of course one can prove me wrong or not by presenting the original!
On the other hand if here we have only the English text for paying attention to it, what happens with those who can’t do that?
And something that I’m sorry to say is that, our homeland may be already financially sold to foreigners but, please remember we are still Greeks.
That’s my point of view and sorry for my humble English.
Your english are very good, madame, and not “humble”, as you wrote. Nevertheless try to guess the original greek text by translate it by yourself.
Κύριε Πρίμπα, ΄
α. ας κάνετε δώρο στον εαυτό σας την έκπληξη να διαβάσει στα αγγλικά μια Ελληνίδα ποιήτρια και να την κρίνει μέσω τρίτου δηλ. μεταφραστή -χωρίς να έχει το πρωτότυπο- και μην αναλωνόσαστε σε “εξυπνάδες” που δεν προσφέρουν τίποτα. Δεν μιλώ για την ένστασή σας αλλά για τον τρόπο της.
β. το google δεν γνωρίζει σύνορα, θα έπρεπε να το ξέρετε, άρα δεν είστε μόνο εσείς, ο Έλληνας αναγνώστης, ο αναγνώστης μας.
Και δεν το λέω με έπαρση, αλλά είναι μια πραγματικότητα που την οφείλουμε εκτός των δυνατοτήτων του διαδικτύου και στον Παστάκα, ο οποίος λόγω των συχνών συμμετοχών του σε Φεστιβάλ, έχει γνωριμίες με αλλόγλωσσους ποιητές οι οποιοι του ζητούν να δημοσιεύουμε Έλληνες ποιητές ώστε να τους γνωρίζουν. Και φυσικά τα αγγλικά είναι ο πιο εύκολος τρόπος. Για αυτό ,όπως βλέπετε, δεν γράφουμε και στα ελληνικά, τα ονόματα.
Κύριε Αραβανή καλησπέρα σας κατατοπιστικότατο το σχόλιό σας.
Κύριε Πρίμπα αναιδής είπα και έγραψα όχι “αγενής”.
Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να συζητάμε τα αυτονόητα. Ο κύριος Πρίμπας έχει απόλυτα δίκιο.
Το ίδιο και το σχόλιο 8…
Τον κύριο Ρεούση τον συμβουλεύω να βελτιώσει τα αγγλικά του.
Κύριε Αραβανή αυτό που αναφέρεται μπορεί να ισχύει, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η συγκεκριμμένη ανάρτηση είναι ολοκληρωμένη…
ΥΓ
Διδάσκω στα Αγγλικά, γράφω στα Αγγλικά, ζω στην Αγγλία, ίσως για αυτό και είμαι ιδιαίτερα ευαίσθητος σε τέτοιες αναρτήσεις…
http://www.poiein.gr/index.php?s=Yannis+Goumas&submit=%CF%CA
Με λυπεί πραγματικά που “ιστορικά ονόματα” του ΠΟΙΕΙΝ αγνοούν την πρόθεσή μας να παρουσιάσουμε και τους 300 Νεοέλληνες Ποιητές στη μετάφρασή τους εις την Αγγλικήν από τον κ. Γκούμα.
Και βέβαια η συγκεκριμένη ανάρτηση δεν είναι ολοκληρωμένη: της λείπουν 299 άλλες :))
Με τη δική σας λογική κ. Δάσκαλε, μου επιτρέπετε να σας ζητήσω να μου μεταφράσετε την “Αγρυπνία του Φίνεγκαν” εις τα Ελληνικά;
Φίλε Γιώργο Πατιέ, εδώ στο χωριό μας όλοι βγάζουμε κάρτες ντουμπλφας. Εγγλέζικα κι ελληνικά μπας και μας κάτσει και κανένας ξένος 🙂
Ευρώπη για!
κε Παστάκα δε σκόπευα να προσθέσω κάτι αλλά το «αποκρουστικό»+«κακότροπο»+«αναιδές» (*) ως προς τον τρόπο αρχικό μου σχόλιο δεν είχε σκοπό παρά να δείξει το πόσο ήμαστε έτοιμοι να αγνοήσουμε τη γλώσσα που (όπως είπε ο ποιητής) μας έδωσαν ελληνική. Ούτε καν να ξεπουλήσουμε δεν ήμαστε ικανοί!
Υποθέτω ότι αν το έγραφα «κανονικά» δε θα έτρεχε τίποτα.
Σωστά φωνάζετε! Εδώ τα «ελληνικά» δεν αξίζουν ένα δέκατο του δευτερολέπτου να πατήσουμε δυο πλήκτρα (όσο δηλαδή θέλει κάποιος να πατήσει τα alt και shift στο πληκτρολόγιο!) σιγά μην αξίζουν το κόπο να τα αντιπαραθέσουμε στα μεταφρασμένα Ελλήνων ποιητών.
Υποθέτω η εποχή αυτή http://www.polytoniko.org/diakhryxeis.php?right=no&newlang=el&font=GFS+Didot+Classic όπου οι ποιητές φώναζαν για τη γλώσσα πέρασε. Ποιος τότε;
(*) δεκτή η διόρθωση κε Ρεούση και για να σας διευκολύνω περαιτέρω να απαντήσετε, αν προτίθεστε – δικαίωμά σας φυσικά και απολύτως σεβαστό, αποσύρω και το «Αλλιώς σας το επιστρέφω».
Kyrie Primpa, oi glwssamyntores mou prokaloun allergia!
Allegria!!!Αν η Ελληνική Γλώσσα κινδυνεύει από τα Αγγλικά του κ. Γκούμα, σημαίνει πως δεν αξίζει να ζήσει…δεν το καταλαβαίνετε;
Κύριε Παπαθανασίου νομίζω πως ήμουν σαφής. Στόχος μας δεν είναι να “μας κάτσει κανένας ξένος” αλλά ο ίδιος ο ξένος που ζήτησε μεταφρασμένους Έλληνες.
Διεθνή καριέρα κάνει μονο η Βίσση…και εσχάτως ο Χατζηγιάννης, εμείς απλώς ικανοποιούμε μια επιθυμία.
Κύριε Πατιέ για ορισμένους αναγνώστες είναι πέρα ως πέρα ολοκληρωμένη. Οι υπόλοιποι, ας μας συγχωρέσουν τις 3-4 φορές στις 350 μέρες που γίνεται αυτό.
Αν και δεν μας επιβάλλει κανένα πρωτόκολλο να βρίσκουμε αφορμές κάθε μέρα για προστριβές, εντούτοις ορισμένοι “ψάχνονται”. Μάλλον όμως σε λάθος δρόμο.
Θες γιατί το Ποιείν είναι ένας έστω-τόπος, χωρίς σημαία, επίσημη γλώσσα και θρησκεία; Θες γιατί η Ποίηση δεν έχει γλώσσα και πατρίδα; Θες γιατί το να είσαι Έλληνας δεν είναι θέμα καταγωγής, αλλά παιδείας; Θες γιατί το να είσαι Έλληνας σήμερα δεν είναι ούτε θέμα καταγωγής ούτε παιδείας, αλλά πρόβλημα;
Για καθέναν από τους παραπάνω λόγους, και για πολλούς άλλους, θα ήθελα να βλέπω κι άλλα κείμενα στην αγγλική γλώσσα, τη lingua franca της εποχής μας, την Κοινήν 🙂
κ.Αραβανή σέβομαι κάθε προσπάθεια που κάνετε προς οποιαδήποτε κατεύθυνση. Ιδιαίτερα στους χαλεπούς καιρούς μας. Είμαι μαζί σας.
@12 Κύριε Πατιέ, τα μιλάω εδώδιμα-αποικιακά if you Know what I mean και τέλος πάντων “πέσανε τα μπιλοζίρια και φροζιάσανε τα λέκια”.
κε Μίχο την εποχή εκείνη με ενδιέφερε μόνον ο Καβάφης, η Γώγου, ο Νερούδα (ό,τι μπορούσα να βρω) και ό,τι αντέγραφα από Γκάτσο (από ραδιόφωνο, κασέτες και βινίλια) και δεν παρακολουθούσα τα λογοτεχνικά περιοδικά. Η θεωρία «μου» τότε να γράφω ατονικά δε μου επέτρεπε να «ασχοληθώ» με την επιστολή.
Δέχομαι τα όσα λέτε, αλλά όπως την κοιτώ σήμερα, απαλλαγμένη από τις σκοπιμότητες αυτών που την υπογράφουν, δίνει ένα καλό μάθημα για την ευκολία με την οποία σήμερα παίρνουμε αποφάσεις, σε συνολικό επίπεδο, χωρίς καμία σκέψη για συνέπειες.
Δε μπορώ να πω τίποτα κακό για την κα Διαμαντοπούλου όταν δυο χρόνια στο ποιείν αξιολογούνται ποιοτικά ως προς την συμπεριφορά έτσι:
«Αν και δεν μας επιβάλλει κανένα πρωτόκολλο να βρίσκουμε αφορμές κάθε μέρα για προστριβές, εντούτοις ορισμένοι “ψάχνονται”. Μάλλον όμως σε λάθος δρόμο.»
Πρώτη (εκλεγμένη) μεταξύ ίσων.
Σωτήρη, Δάσκαλος με ”Δ” δεν είμαι, ούτε καν για ειρωνικούς λόγους… Σαν άνθρωπος που βρίσκεται να είναι σε αγγλόφωνο περιβάλλον και να διδάσκει κιόλας, ένα αυξημένο κριτήριο το έχω αναπτύξει απέναντι στη γλώσσα κι ας μην ξέρω τέλεια αγγλικά… Όσο για τον Φίνεγγαν και την αγρύπνοια του δεν μπορώ καν να τον διαβάσω στο πρωτότυπό του…
Κύριε Αραβανή, δεν κατηγόρησα κανέναν εκτός του κύριου Ρεούση ο οποίος υπήρξε υπέρμετρα επιθετικός και αρκετά ανάγωγος χωρίς λόγο κι αιτία. Το αρχικό σχόλιο του κύριου Πρίμπα υπήρξε απλά χιουμοριστικό και περιπαικτικό, κάνοντας λόγο για το παράλογο να εμφανίζεται μια ανάρτηση μετάφρασης στα αγγλικά από τα ελληνικά σε ελληνικό ιστολόγιο, χωρίς να υπάρχει δίπλα της το ελληνικό πρωτότυπο. Δεν υπάρχει πρόβλημα με την μετάφραση, απλά θα ήταν ολοκληρωμένη η ανάρτηση με το ελληνικό πρωτότυπο δίπλα. Δεν νομίζω αυτό να δυσκόλευε τους αποκλειστικά αγγλόφωνους, θα διευκόλυνε πάντως τους ελληνόφωνους…
Κύριε Ρεούση μην ασχολείστε άλλο μαζί μου, σας υπόσχομαι να κάνω το ίδιο. Είναι εμφανές το πρόβλημα που έχετε με τη διαχείριση της οργής και το οποίο σας κάνει να ζητάτε αφορμές να ξεσπάσετε. Βρείτε άλλον…
Παναγιώτη, τα ισπανικά έχουν κυριαρχήσει στις ΗΠΑ και παγκοσμίως η Μανδαρίνικη διάλεκτος, να γράφουμε κατευθείαν σε αυτή?
Κύριε Πατιέ εσείς ασχολείστε μαζί μου. Η διαχείρηση της οργής αφορά σε άλλες ιαπετικές εποχές. Εσείς παραμείνετε στην Ινγκλατέρα σας κι αφήστε κάποιους Έλληνες από την Κύπρο ιθαγενείς να κοιτούν το δορυφόρο τους.
Γιώργο, μη βιάζεσαι και μην παρασύρεσαι από την αμυντική σου ορμή 🙂 Κι εσύ και ο έτερος Γιώργος έχετε δίκιο, από τη σκοπιά του ανθρώπου που (έχει το δικαίωμα να) θέλει να διαβάζει ελληνικά για να μπορεί να καταλαβαίνει και να κρίνει. Αλλά η συγκεκριμένη ανάρτηση δίνει την ευκαιρία να διαφανούν προκαταλήψεις γύρω από τη σχέση μας με τη γλώσσα. Και οι δυο πλευρές έχουν δίκιο κι άδικο. Και μόνο ο χρόνος μπορεί να δικαιώσει μία από τις δυο.
Βλέπεις αποχρώντα λόγο να μιλάμε ισπανικά ή μανδαρινικά; Εγώ όχι, τουλάχιστον όχι ακόμη. Βλέπω, όμως, λόγο να αναρτώνται κείμενα ή σχόλια στα αγγλικά. Και μου αρκεί ως λόγος το ότι κάποιος θέλει να εκφραστεί σε αυτήν τη γλώσσα. θα μου αρκούσε ως λόγος ακόμη κι αν ήθελε να εκφραστεί στα μανδαρινικά. Το αν η επιλογή του θα έχει ανταπόκριση ή όχι είναι τελείως διαφορετικό θέμα. Δεν θα βιαστώ όμως να σκεφτώ ότι δεν με σέβεται, εάν γράφει σε γλώσσα που δεν καταλαβαίνω. Έτσι κι αλλιώς, πολλά από τα ελληνικά που διαβάζω (εδώ και αλλού) δεν τα καταλαβαίνω 🙂
Errare humanum est, perseverare diabolicum
Αγαπητοί μου φίλοι, άστοχα τα πυρά σας…σε μια ανάρτηση συνέχεια πολλών προηγούμενων και απείρων επόμενων…
Σας συγχωρώ για το λάθο σας, όχι για την επιμονή σας…
ΔΡΑΠΕΤΕΥΟΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΕΡΟΧΥΤΗ
Mare Nostrum
Μου αρέσουν οι Κύπριοι (ελλαδιτες) που δεν
χάνουν ευκαιρία να δείξουν το χούι τους
Προ Ιστορική Αρχαιολογία θα δείξω στο επόμενο επεισόδιο αγαπητέ Τυρταίε… ποιητή σπουδαίε~!
Κύριε Ρεούση ……προς θέού !!!
Παραφέρεστε .
Ποτέ και σε κανένα δεν είπα πως
είμαι ποιητής .Θα ήταν τιμή μου
να μου αποδίδατε την δεύτερη
παθογένεια του σπουδαίου Λακεδαίμονα
ελεγειακού ποιητή
Πιστεύω ότι η επισήμανση του κ.Πρίμπα είναι πέρα για πέρα σωστή.Δεν καταλαβαίνω τον λόγο να μη μπει σε μια μετάφραση το πρωτότυπο ιδιαίτερα όταν είναι γραμμένο στην ελληνική που την γνωρίζει σίγουρα το 90% των χιλιάδων αναγνωστών σας για να απολαύσουν όλοι τα ποιήματα (εκτός αν υπάρχει κάποια τεχνική δυσκολία).Όσο για τον χιουμοριστικό τρόπο που διάλεξε ο κ. Πρίμπας να το επισημάνει εμένα προσωπικά μου άρεσε και σε καμμιά περίπτωση δεν τον θεωρώ προσβλητικό για την ποιήτρια.
Το σχόλιο του κ.Ρεούση απʼτην άλλη μου θύμισε ένα περιστατικό στο στρατό όταν παρουσιάστηκα όπου συζητώντας με τον πιο παλιό μέσα στο θάλαμο,ένα καλό παιδί,του είπα την γνώμη μου για κάτι, η οποία απλά ήταν διαφορετική απʼτην δική του και του την είπα με μια δόση χιούμορ λίγο πειραχτικά θα έλεγα αλλά καθόλου προσβλητικά.Εκείνος το κατάλαβε και γέλασε, ο διπλανός όμως που άκουγε θέλοντας προφανώς να «γλύψει» τον παλιό και αφού με χαρακτήρισε αναιδή μου εξηγούσε πως λειτουργεί η ιεραρχία στον στρατό κι ότι θα έπρεπε να σέβομαι ιδιαίτερα τους παλιούς.Μείναμε με ανοιχτό το στόμα και εγώ και ο παλιός (άλλωστε δεν υπήρχε ίχνος αναίδειας στον τρόπο που του είχα μιλήσει) και το μόνο μου παράπονο ήταν που εκείνη την ώρα δεν είπε στον άλλον «τι παπαριές είναι αυτές που λες» κάτι που σχολιασε αργότερα αφού έφυγε.Προφανώς την έβρισκε λιγάκι να τον γλύφουν.
κ.Ρεούση δεν ξέρω ιεραρχικά που βρίσκεστε στον ιδιότυπο στρατό σας.Αν είστε χθεσινός ποιητής δεν απολογούμαι αν είστε προχθεσινός και πίσω συγχωρήστε το σχόλιο μου λόγω άγνοιας.
Υ.Γ. Τουλάχιστον έμαθα ότι ο Τυρταίος κι ο Πρίμπας είναι χθεσινοί και δεν αξίζουν τον σεβασμό μας
Κατέβαινα αργά αργά τα 32 σχόλια προσμένοντας να βρω έστω ένα, που να έχει κάποια σχέση με την ουσία. Δηλαδή, την ποίηση της Αθηνάς Παπαδάκη. Κάποια από τα συγκεκριμένα ποιήματα είναι από την δεύτερη συλλογή της (Η αμνάδα των ατμών-είχε προηγηθεί ο Αρχάγγελος από μπετόν) και αν δεν κάνω λάθος εκδόθηκαν για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του 80. Η Α.Π. ούτε χτεσινή είναι, ούτε άγνωστη. Κατά συνέπεια, η ποίηση της είναι οικεία στους τακτικούς επισκέπτες του Ποιείν.
Επί της Αρχής, ο κος Πρίμπας έχει (κατά τη γνώμη μου) δίκαιο. Δηλαδή, την ώρα που έχεις μπροστά στα μάτια σου τη μετάφραση, καλό θα είναι να έχεις και το πρωτότυπο δίπλα, πραγματικά πολλαπλασιάζει η παράλληλη ανάγνωση την δύναμη του ποιήματος.
Αλλά, έστω, δεν έγινε έτσι.
Μα βρε αδερφέ…32 σχόλια και ούτε μία νύξη για την ίδια την ποίηση;
Αντί σχολίου λοιπόν, κάνω τον αντίλαλο:
In pain
I turned off the extractor fan.
Let the walls weep large tears of steam.
Και θυμίζω:
Ω τελετή δαχτύλων
Ω μπουγάδα
κ. Πήττα, όταν σε ένα σπίτι αναμένεται να προσέλθει κόσμος, συνηθίζεται να παρίστανται και οι δυο οικοδεσπότες. Δυστυχώς εδώ η οικοδέσποινα έκανε τις ετοιμασίες και για κάποιο λόγο (που δεν γνωρίζει κανείς εως τώρα) έφυγε, οπότε λογικά και από αξιοπρέπεια και τακτ οι καλεσμένοι ασχολούνται όσο μπορούν με τον οικοδεσπότη και το σπίτι.