Οταν θα ναι να ‘ρθω σε σένα Θεέ μου
κάνε να ναι μια μέρα που η φύση σέ γιορτή θα
στροβιλίζεται
Θέλω οπως πάντα το έκανα εδώ κάτω
να βρω ενα δρόμο της επιλογής μου,
να φτάσω οπως θα μ’ άρεσε στους παραδείσους
εκεί, οπου τ’ αστέρια φωτίζουνε τα μεσημέρια.
Θα πάρω τό μπαστούνι μου, θα μπώ μες στο μεγάλο
δρόμο
φωνάζοντας στ’ αγαπημένα μου γαϊδούρια :
Είμαι ο Φράνσις Τζέιμς καί πάω στον παράδεισο
αφού κόλαση δέν υπάρχει στη χώρα του Θεού.
Ελάτε του γαλάζιου ουρανού τρυφεροί μου φίλοι θα
τους πω , μαζί μου,
φτωχά αγαπημένα ζώα, που μ’ άξαφνες κινήσεις τών
αυτιών
διώχνετε αλογόμυγες, χτυπήματα και σφήκες.
Να εμφανιστώ ζητώ Θεέ , μπρστά σου ανάμεσα σ’ αυτά
τ’
αγαπημένα
που σκύβουν τό κεφάλι τους σιγά και σταματούν
συγκλίνοντας τά πόδια
με τρόπο τόσο απαλό που φέρνει τη συμπόνια.
Να φτάσω ακολουθούμενος ‘απ’ τα μεγάλα τους αυτιά,
χιλιάδες,
μ’ αυτά που στά πλευρά τους θά ‘χουνε κοφίνια
φορτωμένα,
μ’ αυτά που σέρνουνε καρότσες σαλτιμπάγκων,
άμαξες με φτερά καί γκαζοντενεκέδες,
κι άλλα που ‘χουν στήν πλάτη τους παλιά βαριά
βαρέλια,
μέ γκαστρωμένες γαϊδουρίτσες σαν ασκιά, με βήματ’
ασταθή,
μ’ αυτά πού ‘χουν δεμένες τίς πληγές
τριγυρισμένες από μύγες πεισματάρες.
Κάνε λοιπόν Θεέ μου, άν θές, να ρθω με τα
γαϊδούρια
καί πες μές στην ειρήνη σου οι αγγέλοι νά μας πάνε
στά φουντωτά ‘απ’ τις χλόες Σου ρυάκια
εκεί, οπου τρεμίζουν τά κεράσια καί στιλπνή
οπως των κοριτσιών η γελαστή τους σάρκα.
Κάνε στό χώρο που διαμένουν οι ψυχές
στα Θεϊά Σου τά νερά σκυμμένος, ίδιος με τα
γαϊδούρια,
που η ταπεινή, γλυκύτατη ζωή τους καθώς σκύβουν
θα καθρεφτίζεται μές στήν διαφάνεια της αιώνιας
αγάπης.
Μετάφραση: Θέμης Τασούλης
Περιοδικό ” Πάροδος ” Λαμία, Ιούνιος 2007
Από τό Σημείωμα του μεταφραστή :
Ο ποιητής αυτός έζησε ολη τη ζωή του στά Πυρηναία μακριά από τiς μόδες του Παρισιού. Οταν εμφανίστηκε η ποίησή του, εντυπωσίασε μέ τhν απλότητα καί τήν αθωότητά της στa θέματα καιτην έκφρασή τους.
επιτελους! λιγη ψυχης γαληνη!
νασαι καλα σωτηρη καλημερα
“[…]εκεί, οπου τ’ αστέρια φωτίζουνε τα μεσημέρια.
Θα πάρω τό μπαστούνι μου, θα μπώ μες στο μεγάλο
δρόμο
φωνάζοντας στ’ αγαπημένα μου γαϊδούρια :
Είμαι ο Φράνσις Τζέιμς καί πάω στον παράδεισο
αφού κόλαση δέν υπάρχει στη χώρα του Θεού.
Ελάτε του γαλάζιου ουρανού τρυφεροί μου φίλοι θα
τους πω , μαζί μου,[…]”
“Κάνε λοιπόν Θεέ μου, άν θές, να ρθω με τα
γαϊδούρια”
O άνθρωπος που αγαπούσε τα γαϊδούρια, απλή αγάπη, απελπισία, τραγικότητα “ανέλπιστη”. Συγκίνηση, τόσο μετά την οργή, που απογυμνώνει πλήρως…θυμίζοντας ζωγραφικά σχέδια παιδιών και τρελών και ίσως μια πιο “ελαφριά” εκδοχή του Camille Pissarro.
Αφέλεια που χαράσσεται χωρίς ουσιαστική πρόθεση να διδάξει (αφαιρώντας ίσως αυθαίρετα το δογματικό στοιχείο που προκύπτει από την σχετικά ύστερη έντονη στροφή του στον καθολικισμό. Δόκιμη “πρακτική” ωστόσο καθώς το έργο του ανεβαίνει με αυτό τον τρόπο).
Ονομάζεται Φράνσις Ζαμ, όχι Τζέιμς, και στα 1898 μπορεί ακόμα ελεύθερα να φαντάζεται πως πηγαίνει “στον παράδεισο, αφού κόλαση
δέν υπάρχει στη χώρα του Θεού”.
Τί έγινε μετά και γιατί έκλεισε ο δρόμος, δεν υπάρχουν ενδείξεις. Όλες οι μαρτυρίες χάθηκαν μεταξύ 1914-1918.
Βεβαίως, αφού είναι Γάλλος. Francis Jammes (French pronunciation: [ʒam]). Σημαντική μεταφραστική αστοχία.
O δρόμος ήταν ανέκαθεν κλειστός. Που και που ανοίγει για λίγο και ελάχιστα και έπειτα πάλι κλείνει.
Να ευχαριστήσω με τη σειρά μου (κι εκ μέρους του ΠΟΙΕΙΝ), την Κυρία Νατάσα Κεσμέτη που ανέλαβε (με ανάθεση έργου) τα θέματα της Μεγάλης Εβδομάδος για φέτος…Καλά Πάθη, Πατριώτες…
Σε μέρες δύσκολες και με δεδηλωμένη την αθωότητα του Francis Jammes και προπαντός του
ΠΟΙEIN, συντάσσομαι με τον Σωτήρη, αλλά εξακοντίζω και λίγουςς στίχους σαρκαστικούς και κοφτερούς του κύπριου ποιητή Κώστα Μόντη, προς γνώσιν και συμμόρφωσιν:
ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗ
Την αγάπη θα σου διδάξη κι η ποίηση
μονάχα που χωρίς καμπάνες και κηρύγματα και τελετές,
έτσι ιδιωτικά, έτσι ιδιαίτερα,
οι δυο σας στο σπίτι,
από κοντά, κρυφά, φροντιστηριακά,
εξ επαφής
Συμπλήρωμα, Γ΄, 1993
ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ-Ο ΙΗΣΟΥΣ ΠΡΟΣ ΠΟΙΗΤΗ
Εν τάξει με τα γραμμένα σου “Άπαντα”,
να δούμε, όμως, και τ’ άγραφά σου”
Εκπρόθεσμα, 1994
Ω, άνω-θρώσκοντες…
τελικά δεν φτάνει να είσαι γάλλος με μούσια και να χεις ζήσει το 19ο αιώνα για να γράψεις ωραία ποιήματα.αυτό είναι πέρα απ’ την αλήθεια
Κύριε Γκολίτση για σας το σχόλιό μου 🙂
Τι και πόσο αφαιρεί η σημαντική μεταφραστική αστοχία του ανθρώπου να τον επεί Τζέιμς κι όχι Ζαμ απ το πρηγούμενό σας σχολιο ύμνο κατ’ εμέ κι αν δεν αφαιρεί μπας κι είναι άστοχη τόση αυστηρότητα;
Λίγο γυμνάσιο με θυμίζει
Α και θα ταν καλό λέω αν θέλετε να μας πείτε εκείνο το “όπου τρεμίζουν τα κεράσια και στιλπνή όπως των κοριτσιών η γελαστή τους σάρκα” να μας πείτε πώς το δίνουν τα λεξικά γιατί εμένα σαν να μην είναι μετάφραση με ακούγεται
Πολλές ερωτήσεις σχωρνάτε με…αλλά να μαθαίνουμε καλό είναι 🙂
“στά φουντωτά ‘απ’ τις χλόες σου ρυάκια
εκεί, οπου τρεμίζουν τά κεράσια καί στιλπνή
οπως των κοριτσιών η γελαστή τους σάρκα.”
Το ξεχωρίζω και εγώ με διαφορά. Όντως ποίημα και όχι μετάφραση. Μάλλον ο μεταφραστής είναι περισσότερο ποιητής παρά μεταφραστής. Το εννοώ θετικά αυτό. Απλά φοβάμαι πως η μετάφραση δεν είναι από τα γαλλικά -από το πρωτότυπο δηλαδή- και οφείλει ο κάθε μεταφραστής να μας ενημερώνει όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο.
Aν των σαλτιμπαγκων τη νυχτα
με κοφινια αξιωθουμε
και διωξουμε τις μυιγες με το ξαφνικο
κτυπημα των αυτιων
αν ζησουμε τα μεσημερια στον παραδεισο
μ αστερια, γιατι δεν θα υπαρχει κολαση
……………………………..
αν η γαιδουροκατασταση φερει αγαπη
θα ναι η μεταλλαξη
απο το τετραποδο παρελθον …..