Ι
Ποιά πεφταστέρια γρατζουνάν τον ουρανό
Ποιές ησυχίες μες στη νύχτα σπάζουν
Ποιοί τροβαδούροι τραγουδάνε στο κενό
Κι εκστρατείες ξαφνικά χαράζουν
Ποιός μας μιλάει με στομφώδη τη φωνή
Ποιός ψιθυρίζει φοβισμένος στο σκοτάδι
Μην τον ακούσουν οι αλλόφρωνες εχθροί
Και του σφραγίσουνε της μνήμης το πηγάδι
Ποιοί αποφάσισαν να ρθούνε εδώ ξανά
Με μοιρασμένες τις μορφές τους σε συντρίμμια
Ποιοί αποστάτες λάμπουν κάτω απ τα νερά
Πάνω απ τα κεφάλια τους ουρλιάζουνε αγρίμια
Ποιοί μεθυσμένοι έρωτες σαν έρθει το πρωί
Σε ύπνο αιθέριο μουδιασμένοι θα σιγήσουν
Ποιοί είναι αυτοί που θα μας πουν πως η ζωή
Είναι πολύ αργά για να την τραγουδήσουν
ΙΙ
Είμαστε απόγονοι μιας γκρίζας εποχής
Που στα σπλάχνα της μας έθρεψε μοιραία
Κρυφές σταγόνες μελαγχολικής βροχής
Που απ τα σύννεφα τρυπώσαμε λαθραία
Ζούμε απροσπέλαστοι σε δρόμους νοερούς
Με τις ματιές μας να σπιθίζουν φευγαλέα
Πίνουμε κάθαρση κι ακούμε κεραυνούς
Σε μια απόμακρη και ήσυχη αλέα
Κι οι νώθοι κόλακες με δόλο αναζητούν
Ποιόν πεθαμένο βασιλιά να ζωντανέψουν
Ποιόν ανυπόστατο παράδεισο να σκαρφιστούν
Και ποιόν αόματο Μεσσία να διαλέξουν
Μα θα ρθει κάποτε η ώρα κι η στιγμή
Που του μυαλού μας οι λεωφόροι θα ανθίσουν
Και των ονείρων μας οι άφωνοι λυγμοί
Της φαντασίας μας τα τείχη θα γκρεμίσουν
ΙΙΙ
Είδα απαστράπτοντες καπνούς
Σα φωτοστολισμένα πνεύματα του ορίζοντα
Παραδομένα κάγκελα σε μαυρισμένους τοίχους
Είδα τις μουγγές επάλξεις των προσώπων
Πάνω σε γυαλί φτιασιδωμένο
Mορφασμούς χωρίς ψυχή
Αλήθεια χωρίς πάθος
Ψιθύρισα
Ψέμα, χωρίς σκοπό.
Είδα την απατηλή δόξα των ονείρων
Να σπαράζει πάνω σε πολύχρωμα υφάσματα
Και βελούδινα καδρόνια
Το ιερατείο της επίσημης γνώσης
Να εξετάζει από το μικροσκόπιο τον άνθρωπο
Αποσαφηνίζοντας τον
Αναπροσαρμόζοντας
Και επαναδιατυπώνοντας τον
Επανεφευρίσκοντας
Και ξανά – ανακαλύπτοντας τον.
Δ
“Χαριτωμένο” που θα έλεγε κάποιος φίλος μας .
Επίσης ακατανόητη η “αποπεράτωση” η su-ρεαλ
Τι να σας πω !! Αν και λυσσαλέος λάτρης
της ισο-ρίμας …. δεν με άγγιξε .
Όμως μην ξεχνάτε !! η κρίση πάντα υποκειμενική .
Και όπως σε διαβάζω και σε ξαναδιαβάζω
Φίλτατε Γιώργη Δούμα , προσπαθώντας
να σε αγγίξω , μου ήλθε κατά νου , αυτό
Ποιο αστρογκρέμισμα χαράσσει την μορφή σου .
Ποιο αστροχάλασμα , ορίζει στεναγμούς .
Είναι προνόμιο , στους πληβείους τους φτωχούς
τον ουρανό να ατενίζουνε . Θυμήσου !!!
Τα πρώτα δυο τα άκουσα με τη φωνή του Αγγελάκα. Όχι ότι σημαίνει κάτι αυτό. Θα μπορούσα να τα ακούσω και με πιο σκληρό, πιο heavy ήχο. Κι έτσι όμως καλά είναι: “περνάνε” (τουλάχιστον για φεστιβαλικού τύπου εμφανίσεις).
Θα περίμενα να ραπάρετε περισσότερο, ή έστω να τεντώνετε που-και-που τις τελικές συλλαβές των στίχων σας προς το ουρλιαχτό.
Το τρίτο κείμενο συγκεφαλαιώνει ένα γνώρισμα της γραφής σας. Τιμάτε και σέβεστε τις λέξεις με τρόπο που, εμένα τουλάχιστον, μου δείχνει ότι καθρεφτίζεστε επάνω τους, με αποτέλεσμα να δείχνετε μεγαλύτερος από όσο είστε – ίσως και ψηλότερος – και φορώντας “τα καλά σας”. Ελπίζω σύντομα, υπό το βάρος του ειδώλου σας, ο γλωσσικός αυτός καθρέφτης να σπάσει και να απολαύσουμε αυτά που κρύβετε – τα de profundis.
Μου άρεσε το πρώτο σας ποίημα από τα τρία που παραθέτετε.Μου άρεσε γιατί μου άφησε μια αίσθηση ξαφνικού και ανεπηρέαστου από τις συνήθεις πραχτικές αναπνευσιμότητας γεγονότος ,που είναι σαν να σκούζει από πέρα κι απάνου μακριά για ανορθόδοξα πράγματα,για νταηλίδικες επισκέψεις,για αποστασίες εντός των υδάτων της σιωπής και για λοιπά τέτοια ακατανόητα και τροφοδοτούμενα από τη επιπλέον φαντασία που μπορεί να διαθέτουμε..
Το δεύτερο ποίημά σας με εξάντλησε με τον αβάσταχτο πληθυντικό που χρησιμοποιείτε, ανακεφαλαιώνοντας και συνοψίζοντας και ελπίζοντας σε κάτι που με τόσο ομαδικό τρόπο αδυνατώ να δεχτώ πως εμπρόθεσμα πρόκειται να συμβεί στις παρούσες του βίου μας μέρες..
Το τρίτο σας ποίημα σχεδόν το προσπέρασα καθότιν προσωπικά δεν αντέχω πια άλλη υπερτόνιση στοιχείων και στοιχειών που κρύβονται σε καπνούς και νεφέλες και ιερατεία επίσης μιας γνώσης τρισκατάρατης δεν αντέχω που εμπλουτίζουν με αποκάλυψη τις στρατιές των ανθρώπων προκειμένου να τους ξαναοδηγήσουν σε μια ήδη βαρετή ανακάλυψη του ίδιου σαν ίδιου εαυτού που γνωρίζουν..
Ευχαριστώ για τις παρατηρήσεις σας πάνω σε αυτά που έστειλα. Αγαπητέ Τυρταίε προτιμώ μια σκληρή και ειλικρινής κριτική από μια καλή και ψεύτικη. Οι καιροί μας άλλωστε δεν είναι για να χαϊδεύουμε αυτιά. Δεν κατανόησα ωστόσο τί θέλεις να πείς για αποπεράτωση su real. Αγαπητέ Παναγιώτη θα λάβω υπ’ όψιν να τραβάω τις τελικές συλλαβές προς το ουρλιαχτό. Χωρολάτρη συμφωνώ ότι αυτό που όντως διακυβεύεται στις μέρες μας είναι η ελπίδα. Όσο για την επιστήμη πιστεύω ότι παρά την λεγόμενη ανθρώπινη εξέλιξη, όσο εξελλισόμαστε υλικά τόσο υποδουλωνόμαστε πνευματικά. Στην πραγματικότητα δεν έχουμε κάνει ούτε βήμα.
Ισως φταιει το οτι ειμαι καινουργιος στο ειδος και δε δίνω ακόμα στον εαυτό μου το δικαίωμα να ίσως φταίει το οτι σεβομαι απολυτα τον καθε δημιουργο, ισως ακόμα ακόμα και το οτι το πιστευω μου είναι πως τεχνη δεν είναι μόνον αυτό που μια ομαδα ανθρώπων αποφασίζουν πως ειναι τεχνη αλλά και οταν η τεχνη αποφασιζει πως εσυ θα είσαι ο ποιητής …όπως και να χει εγω το ουρλιαχτό που αναφέρει ο Παναγιώτης το είδα και μαλιστα καμμια φορα αυτα τα συγκαλυμμένα ουρλιαχτα ειναι πιο ισχυρα απο κατι αλλα φανερα εκδηλα.