Στράτος Φουντούλης, “Νότες, Εκ Βαθέων (επιλογή)”

1

είναι και οι άλλοι που όταν ησυχάζουν οι θόρυβοι βγαίνω να τους συναντήσω με το χαμόγελο ακόμα αχνό από τον ύπνο και δεν υπάρχουν περαστικοί να μας κοιτάξουν. έπαψε και το τρέμουλο στις λάμπες ιωδίου, ακόμα και η αφήγηση τείνει να σβήσει. εκείνο το κουτσό κοτσύφι που έχω για παρέα τις πρώτες πρωινές ώρες

χώθηκε κάτω από την πικροδάφνη· να αφουγκραστεί αιωρούμενες λέξεις.

*

2

οι καιροί των αποχρώσεων και οι παρωδίες των ανθρώπων και πραγμάτων, οι θείες και ποιητικές εμπνεύσεις βρίσκονται εκεί σε μια πλατιά νωπή επιφάνεια κιʼ εσύ παραμένεις στην ομορφιά του ά-λογου. αύριο θα σου μιλάνε για τις φωνές που δεν άκουσες και εσύ

θα απαντήσεις ότι “κύριοι, ήταν της μοίρας σας, θʼ αγιάσετε”.

*

14

με την ανακοίνωση των ειδημόνων σταμάτησε μεμιάς η ανησυχία του κόσμου, βέβαια, είναι κατανοητό· καθώς δεν υπήρξε ποτέ συμβάν τόσο φοβερό όσο αυτό, έως ότου μια μέρα πετάχτηκε κάποιος και ανέφερε μία μία με γραφειοκρατική ακρίβεια όλες τις πιθανές συνέπειες. η ανησυχία επανήλθε, τούτη τη φορά δριμύτερη και τάραξε τον κόσμο όλον, σκεφτόμουν,

καθιστός στη προβλήτα, εκείνη την αιχμή της πλώρης· πόσο γλυκά και τρυφερά άνοιγε στα δύο το νερό.

*

28

η σιωπή της νύχτας η τόσο πηχτή· τόσο συμπαγής. στηρίζει καλύτερα τη σκεπή μας από την σιδερένια αψίδα που πάνω της τόσο επενδύσαμε. εσείς που τόσο καλά γνωρίζετε πως ταξιδεύουν τα σκοτάδια· θα έχετε ασφαλώς αντιληφθεί εκείνη τη φιγούρα που κάθε βράδυ ισορροπεί στην κορυφή της καμινάδας μου και

κατεβαίνει μόνο αφού περάσει, ύστερα από ώρες, εκείνο το περίεργο σμήνος ψαρόνια.

*

13

οι παλιές πληγές κάποτε μοιραία θα ψηλαφιστούν· θα αφεθούν σε τρεμάμενα, τρυφερά ή απερίσκεπτα δάχτυλα. όταν το κορμί αφεθεί και γλυκαθεί σʼ εκείνους τους αληγείς ανέμους των τροπικών, το παγωμένο ξαφνικό ξύπνημα θα είναι οδυνηρό πάνω σε ʽκείνη την έρημη γέφυρα, γιατί πάντα

θα υπάρχουν εκείνες οι παύσεις με τις στεντόρειες φωνές· να σου θυμίζουν τους ακατάπαυστους πανώριους ανέμους των τροπικών.

*

3

όταν έχεις στο μυαλό τραγούδια και η βρύση συνεχίζει να στάζει εκείνες τις χρυσές σταγόνες, παρεμβάλλονται παιδικά τραγούδια κιʼ όλοι οι διπλοί αυλοί επιστρέφουν κι έρχονται νερά κινούμενα και αυτό μπορεί να μην σημαίνει τίποτα. ίσως να σου περάσει εκείνη η δυσφορία. η ανησυχία που έχεις με την όραση, να μην αρκούν πια οι

νεκρές γκρίζες παρωδίες των νεκρών πραγμάτων, τότε ξεπροβάλλουν χρώματα.

*

21

ότι εξιστορώ όσα έγιναν τότε συνείροντάς τα και με επινοημένα περιστατικά· θέλοντας να τα υπογραμμίσω, δεν το έκρυψα· κι ούτε βεβαίως το φανέρωσα ποτέ, γιατί πρέπει να σας πω ότι οι λέξεις που με τόση επιμέλεια διαλέγει ο αφηγητής μου δεν είναι γραμμένες να διαβάζονται σε κλειστοφοβικό και αδιέξοδο νοητά περιβάλλον. τα δάκρυα

του αφηγητή, ο κόμπος στο λαιμό -δεν προέρχονται μόνο από το ότι πήγε χαμένη μία ακόμη Επανάσταση.

*

20

όπως λαμποκοπούν εκείνα τα άγρια μέταλλα που τη λάμψη τους αρπάζει η ματιά από μια μόνο γωνία, έτσι κι εγώ είμαι σίγουρος πως κάποτε είχα την ικανότητα να πετάω χαμηλά παρουσία πλήθος μαρτύρων που τώρα λένε ότι τους διαφεύγει το γεγονός. βλέπετε

όλο αυτό το πλήθος, κάποτε, δεν ήταν στριμωγμένο σʼ εκείνη την στενή προβλήτα έτοιμο προς αναχώρηση.

*

39

ο ζωγράφος χρειάζεται μια λέξη για να εκφράσει την ψυχική του κατάσταση, έναν όρο για την επιποθούμενη πραγμάτωση του έργου του, γιατί η ομορφιά είναι γιʼ αυτόν διαφορετική˙ γεμάτη ατέλειες, αξιέραστη κι ορατή. χρειάζεται να σκεφτεί κάτι τυλιγμένο θετικά γύρω από τη λέξη θάνατος. σε αντίθεση με τα ευρέως λεγόμενα, το Έργο ξεκινά πάντα από την συμβατότητά του με το θάνατο, δεν γίνεται αλλιώς. εκτός πια

κι αν δεν έχουμε να κάνουμε με Έργο, αλλά με κάτι άλλο˙ συμβατό αποκλειστικά με τυμπανοκρουσίες. δηλαδή έχουμε να κάνουμε με τενεκέδες.

*

26

το ότι άλλοι έζησαν για λογαριασμό μου το όνειρο είναι ευρέως γνωστό. αυτό όμως που παντελώς αγνοείτε είναι ότι ουδεμία συμμετοχή δήλωσα στον τρόμο σας μπρος στη ζωή, αντιθέτως ήμουν παρών κάθε φορά που εκφραστήκατε με αυτοσαρκασμό. ελπίζω δε, να δεχτείτε

ότι υπήρξατε σφάλματα μέσα στην πλάνη που σας προσέφερα, γιατί εγώ δεν έζησα ποτέ.

*

25

δεν σας λέω ότι μια κάποια τέλος πάντων· έμπνευση δεν μπορεί να διασχίσει και εμένα την ψυχή μου επειδή δεν έχω την δυνατότητα νʼ αναγνωρίζω τα βάθη των σκέψεών σας και αρκούμαι μόνο να βολιδοσκοπώ τις προθέσεις σας. μην ξεχνάτε, ότι συμμετέχω στα όνειρά σας· μέσα στα ελάχιστα αναγνώσματά σας. υπάρχουν και οι

απογοητευμένες χονδροειδείς αναλύσεις μου ριγμένες χωρίς καμία λογική στις σελίδες σας.

*

49

δίχως ίχνη, έτσι χάνεται. χρόνια μετά θα το ψάχνουν γιατί θα έχει ξεχαστεί το σημείο της ταφής. και όλοι αυτοί που κέρδιζαν από τον μόχθο του, θα βγάλουν τα επιστολόχαρτα από το συρτάρι και θα ερευνήσουν κυρίως αυτά με το καλύτερο χαρτί. δεν θα έχει καταλάβει κανείς ότι Αυτό θέλει τρόχισμα για να υπάρχει, αλλιώς θάβεται σε λήθαργο και ξυπνά, αν ξυπνά

πάντα με μειωμένες επιδόσεις. όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, η πληρωμή θα έρθει με λιγότερες προσδοκίες. γιʼ αυτό σου λέω, άσε τις λάμψεις να θαμπώνουν μόνες.

*

40

είδα πολλές κινούμενες τη νύχτα˙ όλες γύρω από το απρόσιτο σημείο. θύμιζαν εκείνες τις σταθερές επανερχόμενες μελαγχολίες με ήρεμη αλλά σαφή ζωή. συνήθως, καθήκον έχουν να σχολιάζουν τον απροσδιόριστο τρόμο που μας καταλαμβάνει όταν πράττουμε το τολμηρό. η μορφή τους μοιάζει με ξεχασμένα χέρια δίχως γάντια, αυτά που

αρνούνται την άνευ όρων παράδοση. κάποια φώτα δεν σβήνουν ποτέ.