Μέρος Τρίτον

Πιστεύω στην Αμερική.

Στην Αμερική έφτιαξα
την περιουσία μου.

Και ανάθρεψα την κόρη μου
με τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής.

Είχε ελευθερία, αλλά την έμαθα
να μην ατιμάζει τη φαμίλια της.

Βρήκε ένα φίλο.
Όχι Ιταλό.

Πήγαινε κινηματογράφο μαζί του.
Έβγαινε έως αργά.

Δε διαμαρτυρήθηκα.

Πριν 2 μήνες, την πήγε βόλτα
με τʼαμάξι μʼένα φίλο του.

Την ανάγκασαν να πιει.

Και μετά, προσπάθησαν
να επωφεληθούν.

Αυτή αντιστάθηκε,
κράτησε την τιμή της.

Άρχισαν να την χτυπούν
σα ναʼταν ζώο.

Την είδα στο νοσοκομείο
με μύτη σπασμένη…

σαγόνι κομματιασμένο που
παρέμενε ενωμένο με σύρματα.

Ούτε να κλάψει δεν μπορούσε
απʼτον πόνο.

Έκλαψα, όμως, εγώ.
Γιατί;

Αυτή ήταν το φως
της ζωής μου.

Όμορφο κορίτσι.

Τώρα, δε θαʼναι
ποτέ πια όμορφη.

Συμπαθάτε με.

Πήγα στην αστυνομία,
σαν καλός Αμερικάνος.

Τα δύο αγόρια δικάστηκαν.

Καταδικάστηκαν σε 3 χρόνια
φυλάκιση, αλλά πήραν αναστολή.

Αναστολή! Την ίδια μέρα
βγήκαν έξω ελεύθεροι!

Στεκόμουν στην αίθουσα
ανήμπορος.

Τα δύο παλιοτόμαρα
μου χαμογελούσαν.

Τότε είπα, “Για δικαιοσύνη,
θα πάω στον Δον Κορλεόνε”.

Γιατί πήγες στην αστυνομία;
Γιατί δεν ήρθες πρώτα σε μένα;

Θαʼχεις ό,τι θέλεις, αν
κάνεις αυτό που σου ζητώ.

Τι δηλαδή;

Τους θέλω νεκρούς.

Αυτό δεν μπορώ να το κάνω.

Θα σου δώσω
ό,τι μου ζητήσεις.

Γνωριζόμαστε πολλά χρόνια, αλλά
πρώτη φορά ζητάς βοήθεια.

Ποτέ δε με κάλεσες
σπίτι σου.

Η γυναίκα μου είναι
νονά του παιδιού σου.

Ας είμαστε ειλικρινείς.
Ποτέ δεν ήθελες τη φιλία μου.

Φοβόσουν ναʼσαι
υποχρεωμένος.

Δεν ήθελα να μπλέξω.

Καταλαβαίνω.

Βρήκες τον παράδεισο
στην Αμερική.

Η αστυνομία σε
προστάτευε.

Δε χρειαζόσουν ένα
φίλο σαν κι εμένα.

Τώρα έρχεσαι και λες:

“Δον Κορλεόνε,
δώσʼμου δικαιοσύνη”.

Όμως, δε μου το
ζητάς με σεβασμό.

Δε μου προσφέρεις φιλία. Ούτε καν
σκέφτηκες να με αποκαλέσεις “Νονό”.

Ενώ παντρεύω την κόρη μου, έρχεσαι
και μου ζητάς να κάνω φόνο.

Σου ζητώ δικαιοσύνη.

Η κόρη σου, όμως,
είναι ζωντανή.

Τότε, ας υποφέρουν
σαν κι αυτή.

Πόσο θέλεις
να σε πληρώσω;

Τι σουʼχω κάνει για να
μʼεξευτελίζεις τόσο;

Αν ερχόσουν σα φίλος…

θα τιμωρούσα αυτά τα
καθάρματα σήμερα κιόλας.

Κι αν ποτέ έκανες εχθρούς,
θα γίνονταν και δικοί μου εχθροί.

Και τότε θα
σε φοβούνταν.

Θα γίνεις φίλος μου;

“Νονέ”;

Ωραία.

Κάποια μέρα, ίσως και ποτέ,
θα σου ζητήσω μια χάρη.

Αλλά μέχρι τότε…

δέξου αυτή τη “δικαιοσύνη” σα
δώρο στο γάμο της κόρης μου.

Να το αναθέσεις
στον Κλεμέντσα.

Θέλω παστρικά πράγματα.

Δεν είμαστε φονιάδες,
όπως νομίζει ο νεκροθάφτης.

( Από το Νονό, του Κοππόλα)