Ένα απόγευμα
Ταξίδεψα μέσα στις σκέψεις μου
ποντίκια τρέχουν
μία κοίλη γη η τρύπα στο κρανίο
και ένα χέρι δαιμονικό
μετακινεί αδιαφορώντας
η μπαλκονόπορτα είναι ανοιγμένη
κάποιος φωνάζει έξω
σαν να είμαι ένας γέρος που στέκομαι
χωρίς κανένα στοιχείο για τίποτα
εκτός από την αγάπη
όχι αυτήν που σέρνομαι απο πίσω της
κάποιος συνεχίζει να φωνάζει
υπάρχει αγάπη όπου βρίσκεται ύπαρξη
διαπερνώ την μοίρα μου
όλη μου την ύπαρξη πόλεις πλημμυρίζουν
τραγουδάω ένα τραγούδι
πουλιά συνωμοτούνε
μέσα στο απόγευμα
Ρόουζ
Ο άνθρωπος τελικά τα κατάφερε μέσω των μηχανών.
Ιερό βιβλίο απ’ την ανάποδη,
μεταμοντέρνα ποιητική αποκάλυψη, μετα-έπος.
περιβάλλομαι από δρόμους νερό
τον ηλεκτρισμό και τον άνεμο.
μία δύσπνοια με κουράζει
να στέκομαι απέναντι από τον εαυτό μου.
το μόνο βέβαιο
ότι δεν μπορώ να γίνω αόρατος
ούτε από τον εαυτό μου.
κλείσε την μουσική
προσπαθώ να βάλω ξανά στέγη σε μία εκκλησία.
τίποτα δεν είναι αρκετό για κανέναν.
Οι άγγελοι ανήκουν στη σιωπή του ονόματος που αναγγέλλουν.
τα δάχτυλα αγγίζουν πληγές
σπασμένα μπουκάλια.
οι γονείς μου κάθονται μερικά τραπέζια
πιο πίσω κοντά στην τζαμαρία.
και στην τσέπη μου δεν έχω μαντείας χαρτιά.
και δεν υπάρχει τίποτα το χειρότερο
κουφός απέναντι στις σειρήνες της ποίησης.
η σιωπή έχει το χρώμα της σιωπής
με την φωνή να πέφτει
σαν ένα παλιό κλειδί
στην είσοδο ή στον ακάλυπτο.
και ξέρω
τόσο απλά σαν δάκρυα που άνθισαν
ένα τίποτα.
Ενδιαφέρον να ασκείται κανείς στο πεδίο του Λευτέρη Πούλιου.
Και δύσκολο.
Ο ποιητής τα καταφέρνει αξιοπρεπέστατα.
Σημείωσα κάποιους στίχους που τους θεωρώ εξαιρετικούς.
”-το μόνο βέβαιο
ότι δεν μπορώ να γίνω αόρατος
ούτε από τον εαυτό μου.
-προσπαθώ να βάλω ξανά στέγη σε μία εκκλησία.
-Οι άγγελοι ανήκουν στη σιωπή του ονόματος που αναγγέλλουν.”
Άξιος λόγου λόγος. Ιδιαίτερα το ΡΟΟΥΖ, παρά τον κακό στίχο “η σιωπή έχει το χρώμα της σιωπής” που θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί.
Μ’ αρέσουν επίσης οι 4 τελευταίοι στίχοι απο το ΕΝΑ ΑΠΟΓΕΥΜΑ.
τα βρίσκω και τα 2 αρκετά ενδιαφέροντα και ωφείλω ν πω πως δεν γνωρίζω και πολλά άπό ποίηση αλλά με άγγιξαν