Δύο ποιήματα
Το σώμα μου, όλο θύμηση, αθλείται
στη λήθη του κορμιού σου με μανία·
με κόπο το γυμνάζω να σε αρνείται
και ν’ αμαυρώνει κάθε σου οπτασία.
Άθλος που φέρνει τρόμο· επιστρατεύω
όλους της θέλησής μου τους μυώνες,
την ομορφιά σου μέσα μου παλεύω
να πνίξω σε ανιστόρητους αγώνες.
Πιο κόκκινο το αίμα κάνει ο χρόνος·
τίποτα δεν ξεχνώ, λησμονημένος,
στην ομορφιά μπροστά εκμηδενισμένος
και ήττα και ντροπή αυτός ο πόνος.
Το σώμα που εξόρισες στη φθίση
θέλει, μα δεν μπορεί να σε μισήσει.
Άλλο από εσένα δε λογιέται η σκέψη,
τίποτα που δεν είσαι η θέληση δε θέλει,
μετά από εσένα η πίστη να πιστέψει
τι· το κορμί πώς ν΄αγκαλιάσει άλλα μέλη
απ’ τα δικά σου, όλον η σάρκα σου με έχει
και με κρατά· στα όνειρά μου επιμένεις
και πάντα τ’ όραμά σου, αυτό, με κατατρέχει·
με κατοικείς, με αφαιμάσσεις και αυξαίνεις
όλο και πιο πολύ, πια δε χωράω εντός μου,
αφού, όσο απομακρύνεσαι, με πλημμυρίζεις
και με αφαιρείς, Εσύ… δεν είμαι πια δικός μου,
τη γλώσσα μου και τη σιωπή μου κατακλύζεις.
Τόσο αμετάθετα βαθιά μου έχεις ριζώσει,
που ώς τη συντριβή μου έχεις μεγαλώσει.
© Θεοδόσης Βολκώφ
Δύο ποιήματα, μία εντύπωση: πολύ καλή ερωτική καταστροφολογία. Κι αυτό το τελευταίο “ώς τη συντριβή μου έχεις μεγαλώσει” πολύ δυνατό φινάλε! Μπράβο στον κ.Βολκώφ!
Μαύρε Άγγελε, θανάτους κραταιώνεις
κι αργά ή γοργά στον Θάνατο τον Ένα
με σέρνεις, με οδηγείς• με ματαιώνεις•
φωνήεν ή σύμφωνο του λόγου μου κανένα
δε μου αφήνεις να ιστορήσω τη ζωή μου…
Μυστήρια ποιήματα, σχεδόν χωρίς εικόνες, που τείνουν στις ιδέες!
“Περιστρέφεται η σφαίρα κ’ είναι νόστιμη πολύ
όμως μένει πάντα σφαίρα, πάντα μένει στρογγυλή.
Tα παιδιά δεν πρέπει να ξεφωνίζουν αλλά να τραγουδούν γλυκά και να παρακολουθούν με ενδιαφέρον την έννοιαν του τραγουδίων των, ώστε να κάμνουν με επιτηδειότητα όσα υποδεικνύουν τα λόγια.”
Από το βιβλιαράκι ‘Ρυθμικά παίγνια δι’οικογενείας και νηπιαγωγεία’ της Αικατερίνης Λασκαρίδου.
Μετριότατα κατά την ταπεινή μου άποψη.
Επιτηδευμένα σε υπερβολικό βαθμό.
Νομίζω ότι αν είναι καλό το μάνατζμεντ δε θα έχει κάποιο πρόβλημα ο Αντώνης. Ανοιχτόμυαλος άνθρωπος είναι, βλέπει μπροστά.
Στο μεταξύ, να ενημερώσω ότι έχει κηρυχθεί διατηρητέο το ράφι στο παλαιοβιβλιοπωλείο στη Γραβιάς όπου φιλοξενούνταν κάποτε χιλιάδες ποιητικές συλλογές στην τιμή του κατοστάρικου. Και σας ορκίζομαι δεν είχαν τίποτα να ζηλέψουν.
ΤΙΠΟΤΑ.
Χτυπήστε με και γδύστε με
και παραρρίχτε με με τα σαρίδια’
όπου τα χέρια μου απλωθούνε,πλούσια θάβρουνε
προικιά για ντύματα και για στολίδια.
Παιζογελάτε την γυμνότη σας,
κουρσεύοντας εμένα’ τα ίδια
που είτανε οι χιτώνες και οι πορφύρες μου,
απομεινάρια απάνου σας και αποξεσκίδια!
Κωστής Παλαμάς
Ευτυχώς για τον δημιουργό των παραπάνω ποιημάτων, γράφει καλύτερα απ’ τους αυτόκλητους κριτές του. Αυτό και μόνο λέει πολλά. Οι υπόλοιποι ας παίζουν με τις κούκλες τους.
Επαμεινώνδας Κουτσουράκης
Θα μας επιβάλλετε τι θα γράφουμε;
Αν νομίζετε ότι τα ποιήματα είναι καλά με γεια σας με χαρά σας.
Εκτός αν είστε πορτιέρης και κόβετε γνώμες.
‘γράφει καλύτερα απʼ τους αυτόκλητους κριτές του’
Λεπτές διαφορές: και από τους ετερόκλητους;
Να σημειώσω ότι το άρθρο του Ευγένιου Αρανίτση για το Σύσσημον έφτασε στην τρίτη συνέχεια και την Παρασκευή στη Βιβλιοθήκη της Ε θα δημοσιευτεί το το τέταρτο και τελευταίο μέρος.
Πήξαμε από μετριότητες, αδικημένους κατά φαντασίαν, συνωμοσιολογούντες, χιουμορίστες του ελέους και φασίστες υπερασπιστές.
Μας αξίζει κάτι καλύτερο.
Άδεται εν χορώ: Υπάρχει καλύτερη Ποίηση και την θέλουμε.
Καημός ανταγιάντιστος…
Λόγια,λόγια και πάλι λόγια. Βερμπαλισμός σ’ όλο του το μεγαλείο. Την ποίηση, το ποίημα, το στίχο τα νιώθεις δεν τα περνάς από σαράντα κύματα, ούτε τα υποβάλλεις στα μαρτύρια του Ταντάλου.
ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ
Άναψε μια φωτιά κείνο το βράδυ,
ο φίλος που τον είχα συναντήσει
στης χθεσινής της νύχτας το μεθύσι.
Στον κήπο του την άναψε πελώρια,
οι φλόγες δραπετεύσαν μέχρι τ’ άστρα,
φως ζωηρό στα κοντινά τα κάστρα.
Με τρόμαξε η ένταση της σκέψης,
το βάθος της ιδέας, η καλοσύνη
ανέλεγκτη η σπίθα που αφήνει
καρδιά σαγηνεμένη να μη σβήσει,
αλλά να λάμπει εκεί, πάνω στο λόφο,
σκορπίζοντας ακτίνες μες στο ζόφο.
Ο δαίμων της μεσημβρίας…
Μπράβο στον κ. Βολκωφ! Πολύ καλά ομοιοκατάληκτα
Όσο για τους κακεντρεχείς που σπευσανε , το δέντρο που έχει καρπούς πετροβολούνε κι όχι τ’ άλλα
Π. Καρύδης
Κριτές, κακεντρεχείς κτλ.
Κύριοι, oι “Πεφωτισμένοι” είναι μόνο για τα best sellers και για τον κινηματογράφο.
Ας ακουστούν κι άλλες γνώμες. Κανέναν δεν βλάπτουν στο μέτρο του κόσμιου. Μόνο τους ανίσχυρους.
Και ο Βολκώφ “δεν χωράει εντός του”…
Δώσ’ τα ‘ολα Σπύρο… :)(