Δέησις
Δέομαι περι σου, οδύνη
περι της Αγιοποίησής σου
Διακηρύσσω το δόγμα σου,
πανοικουμενικό
Αποτάσσοντας παραλ
λήλως
τις περι αιρετικότητος κατηγορίες:
ουσία και απουσία μη τεμνόμενες.
Το μαρτυρώ σε αρρένες λεόντων :
Είναι καιρός που έχω αποσχισθεί
Απ το ανώνυμο
Πουλώ στους βεβιασμένους περαστικούς
τις θαυματουργές σου εικόνες
διαφημίζοντας πως
δακρύζουν ακατάπαυστα
φορητές σε σάρκα
αφόρητες για τη σάρκα
Άλλες φορές τις ανταλλάσσω
με διαλυμένους έρωτες
εκτός θερμοκηπίουʼ είναι γεγονός πως
ευδοκιμούν όλο το χρόνο
Σουρώνω δάκρυα χωρισμού σε βλεφαρίδες
πλάθοντας με ευλαβικές γροθιές
αντίδωρο της προσφοράς σου
Δέομαι περι σου, οδύνη
Κοινωνώ τη θεία Παρουσία σου
Διαμονή στην Εμ-Μονή
Στο δάσκαλο Δ.Π.
Διδάχτηκα από κατηχήτριες 360 μοιρων,
Καλογερίστικες Κόρες ζωσμένες βλεφαρίδων
Στη μονή των διαστολών και συστολών
Πως να καλλιεργώ το δίκλωνο της τυφλότητος
Πως να ραντίζω με το απόσταγμα του πρώτου
Τους κλινήρεις πόθους κατα τη διάρκεια των
Επεμβάσεων του χρόνου
Και ακόμη
Πως να μπολιάζω το σκουρόχρωμο σπόρο
Στις νεόφυτες αναμνήσεις και στις φυτείες
Των γεγονότων
Δια
του
Η σταύρωσις μου
Απου
Σιολ
όγο
υ
Τα δεσμά μου
Κείνες οι βιρτουόζες
Διάβασαν άλτο την επιγραφή της κατηγορίας μου:
Απών στο έβδομο μάθημα
Διδαχθείσα ύλη:
Αποψίλωσις
Προσβεβλημένη Διαθήκη
Εγώ ναυπήγησα χάρτινο πλοιάριο
Κατασκεύασμα της παιδικότητας, ανυπόγραφο
Επένδυσα τα τοιχώματα με τον μανδύα των
τραυματικών εμπειριών
λεκιασμένος μεν
υδρόφιλος δε
Είναι καιρός που έχω ρίξει άγκυρα
και αναμένω την ξαφνική μπόρα του θέρους
Σκόπευα να σου κληροδοτήσω ένα ποσό οδύνης
Σε λογαριασμό βελλοφορεμένης όψεως
ανεξέλεγκτα
τοκιζόταν
διατι
όμως
απορρίφθηκε
γράφω μαθήματα
σε συλλεχθέντα χρήματαʼ
η περγαμηνή έχει σωθεί
θυμάμαι
είχα
δοκιμάσει
να καταγράψω
τα δεινά
Να μισθώνεσαι απ τον βίο
Να επαγγέλεσαι τον άνθρωπο
Και κει, στο περιθώριο μιας φωτογραφικής συλλογής
Που εμφανώς έχεις διαχωρίσει
Ανδριάντες απ ακρωτηριασμένα σώματα
Γράψε πως
Τα πιο δύσκολα έργα
Είναι εκείνα που φιλοτεχνούνται
Με προοπτική την προοπτική
Η τέχνη του να δίνεις την αίσθηση του βάθους
Πως να φαντάζει το βραχύ όμικρον σε μακρό ωμέγα
Πως να μεταλάσσεις τον πόθο σε ποθώ
Το πιο επίπονο έργο
Είναι να εξοικοιώνεσαι με το
Σημείο φυγής
Της ώρας
Στις δεξιώσεις επανένωσης
Φθάνεις πάντα απρόσκλητος
Στην πόρτα ανοίγουνε πληγές
Φορούν τα πορφυρά τους
και το κραγιόνι σου
δ ά τ κ α
ι σ ι τ
Oι σερβιτόροι πλέκουν την κόμη
των αγαλμάτων στο αίθριο
με τεχνοτροπία αρχαίου γνωμικού:
Σφιχτό δεσμό να βασανίζει το κεφάλι
Νοίκιασα ένα κοστούμι
Με την ελπίδα να βρω στις τσέπες
Ένα ξεχασμένο άγγιγμα, τηλέφωνο, λόγο
Συνδιαλέγομαι με την αφρώδη σαμπάνια μουʼ
Στη βιασύνη μου να τη γοητεύσω
Κόβω το εύθραυστο νήμα που δέσμευε
Τις μεθυστικές φυσαλίδες
Στο χρυσοκίτρινο λαιμό της
Μακριά από εμένα
Φέρνουν την άνοιξη σε νέα χέρσα χωράφια
Μακριά απο εμένα
Όλοι μιλούν για ουρανίσκους
οσό εγώ πεινώ για ουρανούς της ώρας, γεμιστούς
Υστεροπροπατορικό αμάρτημα
Δάγκωσα τη θηλή
Της αμοιβόμενης μητρός
Προτού με γαλουχήσει
Δυο φταρνίσματα σκοτάδι
Και δυο σειρές εκκλησιαστικών καθισμάτων
Βλεφαρίδες σε τάμα
Ασκούμαι γυμνός στις έλξεις
Κρεμάμενος στο μ-ο-ν-ό-ζ-υ-γ-ο
που βίδωσε η προπονήτρια συνείδηση
Ανάμεσα στο αλφα και το μην.
Θυμάμαι την πρωταρχική συμβουλή της:
Όλοι οι δρόμοι οδηγούνε στη ρώμη
Στο διάλειμμα μονάχα αναρωτιέμαι :
Γιατι δε βρέχει αγιασμό
Καθαίρεσαν με αμφιβόλα το βασιλικό ;
Και αν όντως εκπορεύεται
Ποιός εμπορεύεται το Άγιο Πνεύμα, ποιός ;
Με χει μισθώσει η ανησυχία να σε βρω
Αέναε φοροδιαφυγέ
Βρίσκομαι σε καλό δρόμο
Στο δικό σου δρόμο του φωτός
Της υπερφωταγωγημένης
Εταιρείας πιστώσεως σου
Ανόητε,
Νόμισες πως αρκεί
Να δίνεις, να δίνεις ,να δίνεις
Δίχως αποδείξεις ;
Βάσει Συντάγματος
Θεικές πράξεις
Καταδικάζονται
Πλην επιβαρύνονται
Με φόρο προστιθέμενης αξίας
Χ όπως Χαικού
Οι ποιητικές
Οι χάρτινες φυλακές
Αναπόδραστες
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ
Ο Ι.Συντελικός γεννήθηκε στην Αθήνα το Νοέμβρη του 1992. Γράφει ποίηση αντιδρώντας στο αντιποιητικό περιβάλλον που ζει.Σπουδάζει στο Πειραματικό Λύκειο Αγίων Αναργύρων. Τα επιλεγμένα ποιήματα είναι από τη συλλογή του ΚΑΡΥΟΤΥΠΟΣ.(Ιδιωτική έκδοση 2009).
Από τότε που το παρακολουθώ συστηματικά, το “Ποιείν” φροντίζει να με εκπλήσσει. Η σημερινή όμως έκπληξη είναι μακράν η θετικότερη και η μεγαλύτερη.
Φίλε 17χρονε! Συντελικέ η πολιτεία δε σου επιτρέπει ακόμα να ψηφίζεις. Εγώ όμως σε ψηφίζω δαγκωτό!
Το μέλλον σου ανήκει!
Εύγε!
Συμφωνώ απόλυτα!
Όταν έφτασα στο βιογραφικό δεν το πίστευα ότι αυτά τα λόγια είναι 17χρονου! Όχι ότι έχω πρόβλημα με την ηλικία, αλίμονο!
Απλά χαίρομαι.. γιατί έχω μια υπόνοια, ότι τελευταία εμφανίζονται πολλές υπέροχες προσπάθειες καλλιτεχνών (γενικότερα και ειδικότερα)!! Κι αν ακούγομαι σα γερόντισσα
που χαίρεται για την νεολαία που έρχεται, είμαι απλά 25 και χαίρομαι που η γενιά μου γεννά τέτοιους “σπόρους”!
“Ελπίδα!! πόσο καιρό είχα να σε δω!Πέρασε..”
”Το πιο επίπονο έργο
Είναι να εξοικειώνεσαι με το
Σημείο φυγής”
Το νεαρό της ηλικίας με άφησε άναυδη…
Φεύγα..και μην κοιτάξεις πίσω
Σ’ευχαριστώ για το χαμόγελο που μου χάρισες
Καλή συνέχεια
Δεν είναι η ηλικία του.
Είναι ότι εκφέρει ή αποπειράται να εκφέρει -με τις όποιες αδυναμίες- έναν πλήρη ποιητικό λόγο σημερινό.
Στις λέξεις του βλέπω την προσπάθεια να καταγραφεί ως και το απερίγραπτο, αυτό που εναντιώνεται στο λόγο και δεν μπορεί να αναπαρασταθεί.
Και το κάνει όχι όπως στην αγοραία εξυπναδίστικη γλώσσα που ανακυκλώνει μεταμοντέρνες στρακαστρούκες. Εδώ βλέπω αληθινή εμπλοκή, βαθιά και ουσιαστική.
Το παλεύει να φτάσει στο κατώφλι της γλώσσας ο ποιητής. Από τη μια τη σέβεται και την τιμά και από την άλλη της επιτίθεται όταν φτάνει εκεί που δεν υπάρχει κάτι να μιληθεί. Και τα καταφέρνει τις περισσότερες φορές να νικήσει τους περιορισμούς της. [οι οποίοι είναι αποτέλεσμα της εποχής]
Άξιος
Το νεαρό της ηλικίας του ποιητή δεν προσθέτει αξία στο έργο, όταν την ίδια στιγμή επιτρέπει στον καθένα να το επικαλεστεί για να δικαιολογήσει αδυναμίες.
Στον “σημερινό” και “πλήρη” ποιητικό λόγο του κ. Συντελικού διαβάζω την πιθανή επιτομή των προσωπικών του αναγνωσμάτων, αφομοιωμένη στο επίπεδο του χειρισμού τους, αναφομοίωτη στο βαθμό που τα εμπιστεύεται δίχως την πρόθεση (ή έστω την υποψία ότι μπορεί ή πρέπει) να τα υπερβεί.
Πίσω από αυτά, ευτυχώς μια υγιής εφηβεία μαστιγώνει την επιτήδευση, τη λογιότητα και τις συμβατικότητες.
Δεν αμφιβάλλω ότι πρόκειται για έργο με δύναμη, με προοπτική να αποκαλύψει ένα άλλο, πραγματικά σημαντικό προσωπικό έργο, μέσα στην επόμενη δεκαετία – περνώντας από ακόμη περισσότερες αρένες λεόντων, χωρίς την ανάγκη πλέον να διατρανώνει την απόσχισή του από το ανώνυμο.
Επιφυλάσσομαι (με προσδοκία).
!
Το θαυμαστικό τα λέει όλα.