Bodies
Δεν ξέρουν να αρθρώσουν
Ούτε το «σ’ αγαπώ».
Κάτι σαλιωμένα
και άπνοα «από ’δω»
ακούω
και δείχνουν την καρδιά τους.
Δεν μπορούν να κοιτάξουν
ούτε τα όργανά τους.
Στρώματα λίπους
κόβουν τη θέα
γι’ αυτό και ψηλαφιστά
συνουσιάζονται.
Δεν νιώθουν,
μόνο εκπορνεύουν
το χρόνο τους.
Δεν αισθάνονται,
μόνο υγροροούν.
Έτσι,
στα αυριανά εκθέματα
των μουσείων
θα λείπει η καρδιά.
Θα αναγράφεται μόνο
ως υποσημείωση
στην πίσω πλευρά
του εισιτηρίου.
Πρόσκληση παρουσίασης βιβλίου
Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009, 19:00
IANOS Σταδίου 24
Παρουσίαση βιβλίου
Οι εκδόσεις ΟΔΟΣ ΠΑΝΟΣ παρουσιάζουν την ποιητική συλλογή
του ΣΠΥΡΟΥ ΑΡΑΒΑΝΗ «Η ΑΝΟΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΝΟΙΑΣ». Θα μιλήσουν:
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΟΝΑΣ, ποιητής, εκδότης
ΣΩΤΗΡΗΣ ΠΑΣΤΑΚΑΣ, ποιητής, εκδότης poiein.gr
BΑΣΙΛΗΣ ΛΑΛΙΩΤΗΣ, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας, μεταφραστής
ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΛΑΣΑΚΗΣ, δημοσιογράφος, αρχισυντάκτης Διφώνου
Ερμηνεύουν μελοποιημένη ποίηση η ΝΑΤΑΣΣΑ ΜΠΟΦΙΛΙΟΥ, ο ΘΕΜΗΣ ΚΑΡΑΜΟΥΡΑΤΙΔΗΣ και ο ΑΠΟΣΤOΛΟΣ ΡΙΖΟΣ
Θα ειμαστε εκει και θα καμαρώνουμε το νεαρο κύριο Σπύρο Αραβανή που προχωρά με σταθερότητα και συνέπεια τη ζωή του
Σεβαστή μου δασκάλα…
η πόρτα που μου άνοιξες
θάλασσα να σου φέρει.
Νομίζω ότι θα άξιζε να μας προσφέρετε και μερικά ποιήματα ακόμη. Το ”ΒODIES” είναι αξιόλογο δείγμα, ωστόσο χρειάζεται λίγο παραπάνω υλικό για να καταφέρουμε μια πιο ουσιαστική γνωριμία με το έργο.
Εύχομαι καλή επιτυχία στην εκδήλωση και καλοτάξιδο το βιβλίο.
Φίλε Σπύρο σου έχω έναμεγάλο ευχαριστώ… και εύχομαι καλή επιτυχία!…
Θα είμαστε κι εμείς εκεί, παρά τις μικροδυσκολίες.
Σπύρο να είσαι καλά, να υπάρχεις στα γράμματα.
Δυστυχώς στα ανατολικομεσογειακά ύδατα αργούν να φτάσουν πλοία φορτωμένα με νέα ποιητικά βιβλία. Κι έτσι έχω δήθεν μια δικηαιολογία που δεν τα διάβασα. Αλλά το να μιλά μαζί μας ένας νέος “φανατικός για γράμματα”, παρά τις κλάψες για την “αποφράδα” μέρα, είναι παρήγορο! Ευχές για επιτυχή επικοινωννία με τους φίλους της ποίησης, κύριε Αραβανή, στην εκδήλωση της 1 Ιουνίου. Αλλά με προσοχή στο άρωμα “εξουσίας” που δίνει μια συλλογή και μια ιστοσελίς!
kalή επιτυχία, και σίγουρα δυστυχώς δε θα είμαι μαζί σας, λόγω μαθημάτων μέχρι τις 9…
καλοτάξιδο και καλοτάξιδος…
Την ευχή μου την άφησα, όταν κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή σας. Τώρα πια, σας εύχομαι την καλύτερη παρουσίασή της. Είμαι σίγουρος γι’ αυτό, αν κρίνα από την πλειάσα των συντελεστών.
Προσέξτε όμως, κύριε Αραβανή, και τούτα τα πολυσήμαντα σώματα:
ΠΕΡΙ ΣΩΜΑΤΩΝ
(δοκίμιο)
Υπάρχουν σώματα τόσο περίπλοκα και λευκά
όσο το αίσθημα του σκακιστή όταν νικά.
Υπάρχουν σώματα τόσο άδεια
όσο ένα γήπεδο τα βράδια.
Υπάρχουν σώματα με ευαίσθητο δέρμα.
Σώματα που δεν φτάνουν ως το τέρμα.
Σώματα δυνατά. Με αυξημένη αντίσταση.
Σώματα κατάλληλα για κάθε περίσταση.
Πράσινα σώματα.
Κόκκινα σώματα.
Σώματα ποιητών.
Σώματα καλογήρων.
Σώματα που ανεβαίνουν στον ουρανό.
Σώματα που πέφτουν στο κενό.
Τα σώματα αυτών που έχουν μείνει μόνοι.
Σώματα που αιωρούνται στην αγχόνη.
Σώματα τριχωτά.
Σώματα σαρκοβόρα.
Σώματα αμφίβια.
Σώματα προνομιούχα.
Σώματα σαν χωριά που τα ερήμωσε η μετανάστευση.
Σώματα σαν κάτι μικροπράγματα που χάνεις στη μετακόμιση.
Σώματα διαφανή.
Σώματα μυθικά (το μισό άνθρωπος το μισό ζώο).
Σώματα αυτοδίδακτα.
Σώματα ηλεκτροφόρα.
Σώματα σαν ατέλειωτες οικοδομές.
Σώματα σαν οικόπεδα περιφραγμένα.
Σώματα αναρριχητικά.
Σώματα ταριχευμένα.
Τα σώματα του Γκρέκο.
Το σώμα μιας γυναίκας με πράσινο μεταξωτό φόρεμα,
ένα ζεστό καλοκαιριάτικο πρωινό στις σκάλες του Ζαππείου.
Τέλος υπάρχουν σώματα με φύλλωμα πυκνό.
Σώματα που δεν βλάστησαν ακόμα.
Σώματα μέσα σ’ άλλα σώματα.
Και σώματα στο χώμα.
ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ
από τη συλλογή του
ΤΑ ΓΟΜΑΤΑ ΤΗΣ ΡΩΞΑΝΗΣ (1982)
ΥΓ. Το δάκρυ, κύριε Αραβανή, θολώνει το βλέμμα… Και το θολό βλέμμα οδηγεί σε παραναγνώσεις και παρακρούσεις… Το σχόλιο είναι σχόλιο… Είτε εγκεφαλικό είτε συναισθηματικό…
Καιρός να γίνετε πλουραλιστής 🙂
Τι διάβασα απόψε:
O Σπύρος Αραβανής είναι το δεξί μου χέρι στο “ποιείν” εδώ και δυόμισι χρόνια. Όλοι με ρωτάν που τον βρήκα, και θα θελα να τους απαντήσω “στο ρολ”, αλλά επειδή δεν θα με καταλάβαιναν,
(ποιος θυμάται την δεκαετία του 60…), κάθε φορά σαν τις πουτάνες στα μπαρ, φτιάχνω και μια διαφορετική ιστορία. Απόψε θα σας πω την τελευταία εκδοχή: τον γνώρισα στην Μύκονο, στο σούπερ παραντάιζ, το καλοκαίρι του 2006, με αδαμιαία περιβολή κι οι 2 μας…κι από τότε γίναμε αχώριστοι!
Ο Σπύρος δεν είναι μόνο το δεξί μου χέρι, τον αδικώ. Είναι συναιτεράκι. Απλώς έχω ένα προσωπικό πρόβλημα και τον αδικώ μερικές φορές: νομίζω πως είμαστε συνομήλικοι, και του την βγαίνω άτσαλα και με τσαμπουκά. Από την άλλη, εκείνος που γνωρίζει τη διαφορά ηλικίας μας, μου μιλάει πάντα στον πληθυντικό, ακόμα και σε πολύ προσωπικές στιγμές, κι αυτό δεν του το συγχωρώ: έλεος, μου θυμίζει την αποστροφή του αείμνηστου Άγγελου Ελεφάντη, ο οποίος σε όποιον τον αποκαλούσε “κύριο” ανταπαντούσε “κερί και λιβάνι”.
Είχα την τύχη λοιπόν, να γνωρίσω τον Σπύρο με αδαμιαία περιβολή στη Μύκονο, και να εκτιμήσω τα πολλά του προσόντα: ήξερε ακόμη και για την δεκαετία του εξήντα, ένα παιδί 27 χρονών, και του πενήντα και του εβδομήντα. Διαφαινόταν η σωματική του διάπλαση, και η εργατικότητα που δεν ήταν μόνο σωματική αλλά και πνευματική. Το “ποιείν” του χρωστάει πολλά, κι εγώ αισθάνομαι πολύ τυχερός που γίναμε ζευγάρι, ελπίζω κι εκείνος.
Φυσικά, τον προέτρεψα να βγάλει το ποιητικό βιβλίο που παρουσιάζουμε απόψε, κι ίσως αισθάνομαι τύψεις που τον “βίασα” να το εκδώσει…ίσως δεν ήταν ακόμη έτοιμος. Τις όποιες ατέλειες σας παρακαλώ πολύ να τις χρεώσετε αποκλειστικά σε μένα. Πολλά τα ποιήματα για ποιήματα, (ρητορική ξεπερασμένη πια), αλλά τι άλλο κάνει ένας πρωτοεμφανιζόμενος, από το να καταθέσει τις καταβολές του και την προσωπική του απολογία για το λόγο που γράφει; Ο Αραβανής, απαλλαγμένος από το άγχος της επίδρασης, στο πρώτο του βιβλίο μας τα λέει όλα: την καταβολή του από τον Τάσο Λειβαδίτη, την χαμηλόφωνη ποίηση της “ήττας”, τη χαμηλή ματιά στο μάταιο του κόσμου τούτου, με τις διαψεύσεις του και τις κορυφώσεις του: το ποίημα, τις λέξεις , την αγάπη. Γι αυτά θα μας μιλήσουν οι άλλοι ομιλητές, εγώ θα ήθελα απλώς να επισημάνω το τόλμημα του πρώτου βιβλίου.
Το “πρώτο βιβλίο” είναι συνήθως κάτι που το κρύβουμε στο συρτάρι σαν παιδικό αμάρτημα. Ο Σπύρος αν αφήσει κατά μέρος την έντονη λογοκρισία που ασκεί εδώ, θα καταφέρει πολύ σημαντικά πράγματα. Στο “πρώτο βιβλίο” δηλώνουμε όλοι πως ξέρουμε να γράφουμε, μετά δεν μας νοιάζει και τόσο και γράφουμε, οι τυχερότεροι από εμάς, ό,τι μας καπνίσει. Ο Σπύρος κατάφερε, κατά την προσωπική μου γνώμη, να μην ντρέπεται γι αυτό το πρώτο βιβλίο, για τα επόμενα είκοσι χρόνια. Τότε ίσως να το έγραφε διαφορετικά, αλλά πιστεύω πως το μεγαλύτερο μέρος του μας κάνει υπερήφανους, κι εκείνον φυσικά πολύ περισσότερο από μας.
Δεν έχω να του δώσω συμβουλές, δεν το συνηθίζω εξάλλου, αλλά μια σύσταση (μάλλον δύο) νοιώθω την ανάγκη να την εκφράσω εδώ δημόσια: να σταματήσει επιτέλους να μου απευθύνεται στον πληθυντικό, μετά από τόσα χρόνια σχέσης και να είναι πιο χαλαρός στην γραφή του: εντάξει, ξέρει να γράφει, δεν χρειάζεται να δίνει κάθε φορά εξετάσεις…
Ήταν ωραία.
Κόσμος πολύς και συνειδητοποιημένος (φαντάζομαι πολλοί φίλοι), ζεστές ομιλίες, καλό περιβάλλον. Ένας Σπύρος εμφανώς αγχωμένος (μου είπανε το μυστικό για το πώς αντιλαμβάνεται κανείς την ψυχολογία του και είχαν δίκιο…) , αλλά συνάμα χαρούμενος.
Σύντροφε, να είσαι καλά να σε διαβάζουμε.
O Σπύρος εκανε ενα πρώτο βημα προς ο,τι του αξίζει. Μακάρι να του αξίζουμε κι εμεις που θέλουμε να ειμαστε κοντά του.
Νεαρέ μου
υποκλίνομαι.