Η καμπάνα

Κάποτε χτυπάει μια καμπάνα
βγαίνουμε ξυπόλυτοι στους δρόμους
και τρέχουμε προς τον ήχο της.
Όσοι φτάνουμε με περισσότερο πληγιασμένα πόδια
γράφουμε τα καλύτερα ποιήματα.
(Εις ανάμνησιν, βέβαια πάντα, του ήχου κι όχι της θέας).
Όσοι δεν φτάνουμε ποτέ, γινόμαστε αναγνώστες.

Η ποίηση και η ανάγκη της Love Comes Lately movie download

Στον Σωτήρη Παστάκα

Το βάθος της θάλασσας μετριέται από τη δίψα
και το σκοτάδι απ’ την οικείωση ματιού με θάνατο.

Εκείνα όμως τα πρωινά
που η ζωή πυκνώνει σαν το γάλα
πώς μετριούνται Σωτήρη;

Με το βυθόμετρο της ποίησης, λένε.

Απ’ την ανάγκη μας για αυτή, περισσότερο,

θα πούμε εμείς.

Να ζητάς μια θάλασσα

Να ζητάς μια θάλασσα
για να βρέξεις τα χείλη σου
μην αρκείσαι σε λίγες σταγόνες
που μπορείς να τις βρεις παντού.
Να ζητάς μια θάλασσα
για να κερδίσεις κάποτε
ένα ποτήρι νερό.

Το κερί

Απόψε μου μαθαίνεται η ζωή
μέσα από ένα κερί που δε θέλει να σβήσει.
Φυσάω κι αυτό
απλά γέρνει το σώμα του.
Το κλείνω στα δυο μου δάχτυλα
κι αυτό αναπαύεται.

Απόψε μου εξηγείται ο θάνατος
μέσα από ένα κερί που δε λέει να ανάψει.
Λαμπαδιάζει το δάκτυλό μου
μα αυτό αρνείται.
Το πλαγιάζω με τη φωτιά
μα δεν φλογίζεται.

Απόψε μου γνωρίζεται η αθανασία
μέσα από ένα κερί
που λιώνει.
Μέσα από ένα κερί
που λιώνει όμορφα.

Βραχνή φωνή

Τα πρόσωπα των νεκρών
μεγαλώνουν μέσα μας σαν νύχια.

Γι’ αυτό και τις μέρες
που θα νιώθεις στο λαιμό σου ένα γδάρσιμο
θα ξέρεις πια

γιατί αυτή η βραχνή φωνή
και γιατί αυτές οι αιμάτινες λέξεις.

Η ανοσία της άγνοιας Galaxy Quest download

Κόβουμε δελτία παροχής υπηρεσιών
σε σιωπές και μελαγχολίες
σαν να πρόκειται για αλλοδαπές εργαζόμενες εντός μας.
Η μούσα της θλίψης
κατάντησε ωρομίσθια και ασυνδικάλιστη
με τον τρόμο της ανεργίας
να αιωρείται πάνω από το κεφάλι της.
Ποντάρουμε σε λίγες στιγμές πίκρας
για να βγάλουμε μια ολόκληρη ζωή ξαστεριάς,
μα τίποτα πια δεν φαίνεται ικανό
να συγκινήσει για πολύ.
Καίγονται όλα στο χρόνο ενός τσιγάρου.
Σβήνονται στο δρόμο ενός φιλιού.
Χάνονται μπροστά στον τρόμο μιας αλήθειας.
Κατάντησε η λύπη
μονάχα ένα αντίδοτο στην ανοσία της άγνοιας,
ένας τρόπος να σπάσουμε τη μονοτονία των ασυγκίνητων ημερών,
μια ξεθυμασμένη, τελικά, οργή.

Οι μέρες μου

Κάποιες μέρες μου,
σαν απλωμένες φυλλάδες στα περίπτερα,
εκτίθενται
προσμένοντας περαστικούς
να τις διαβάσουν φευγαλέα.
Κάποιες άλλες,
σαν παχιοί τίτλοι εφημερίδων,
δημεύονται
ζητώντας αναγνώστες
για τις εσώτερες ειδήσεις.
Και κάποιες τρίτες,
σαν κρεμασμένα σφαχτάρια ιδεών,
κοινοποιούνται
προσδοκώντας συνδρομητές
στην εποποιία της καθημερινότητας.

Η αγάπη είναι…

Η αγάπη είναι
το πόδι του ανάπηρου που έχει κοπεί
αλλά σκύβει να το ξύσει,
το νεκρό σώμα φιδιού
που σπαρταρά στο χώμα,
ο απόηχος απ’ το τραγούδι κύκνου
που ’χει πριν ώρα σβήσει
και το λιπόσαρκο χέρι προκυμαίας
που περιμένει ακόμα.

Δεν ξέρω από πού έρχονται οι λέξεις

Δεν ξέρω από πού έρχονται οι λέξεις.
Τα χέρια μου φλυαρούν
σαν ακουμπούν τα στήθη σου
και η μικρή μου γλώσσα
δένεται κόμπος
σφιχτός
καραβίσιος
στο ανοιχτό σου λιμάνι.

Δεν ξέρω από πού έρχονται οι λέξεις.
Ξέρω όμως καλά από πού πηγάζει το σπέρμα.

Απ’ την καρδιά μου.

Ρίξτε τους σκύλους στις καρδιές σας

Ρίξτε τους σκύλους στις καρδιές σας.
Ήρθε η ώρα να κατασπαραχθούν.
Σκληρή σάρκα, μαλακή σάρκα να αλεσθούν στα πάλλευκά σας δόντια.
Η αγάπη και η υπομονή ήξεραν που τα τρόχιζαν στους αιώνες της κάθε μέρας.
Τώρα ξέρω και εγώ
γιατί όλη αυτή η αναμονή και η εξάντληση.

από Σωτήρης Παστάκας
27 Comments