Kathryn
την Kathryn την έζησα όταν ήταν ακόμα παιδί
αν το τζιν και η διακόρευση μιας ανήλικης παραμένουν οι μικρές χαρές της ζωής
διατηρώντας την αθώα
αποτελούσε τη μικρή αδερφή που δεν είχα ποτέ
τα καλοκαίρια επέστρεφα πάντα σʼ εκείνη
ο ήλιος δεν τέλειωνε
μʼ έκαιγε
και το χαμόγελο της έφασκε και φαινόταν στις σκέψεις μου ρουφώντας λίγη από την αγάπη μου όπως τα θηλυκά κουνούπια το αίμα μου σʼ έναν ύπνο σκασμένο στους εφιάλτες
χθες
έμαθα πως στις τουαλέτες μιας φανταχτερής καφετέριας
έχασε για πάντα την αθωότητα της
αυτό το καλοκαίρι
θα ʽναι μόνο δικό μου
φραουλίτσα
βουλιάζω
μικρές λουόμενες τα όνειρα μου
οι σκέψεις μου σχολικές εκδρομές
ήσυχες μέρες
μέχρι να τελειώσουν είσαι η ζωή μου
μετά
είσαι η ζωή μου ξανά
Λέλια Funny Games U.S. dvd
στους εφιάλτες της ζει σε ένα νησί περιτριγυρισμένο από θάνατο
τα δάκρυα στα μάτια της κύματα σφίγγει πάνω της το παρελθόν
πνίγεται
και μετά από αυτή τη χλιαρή νύχτα δε θα ξυπνήσει ποτέ πια
Αυτή η χλιαρή νύχτα δεν θα ξυπνήσει ποτέ ..
Θα το λεγα κι έτσι..
Ομορφα λογια..
Σαν αποκόμματα ζωής είναι αυτά τα ποιήματα. Καλή σας μέρα
ΦΙΛΕ ΓΙΑΝΝΗ, ΕΙΔΕΣ ΠΟΥ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΚΑΝΑ ΔΥΟ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΕΔΩ ΣΤΟ ΠΟΙΕΙΝ ΔΙΑΚΗΡΥΤΤΑ ΟΤΙ ΘΑ ΔΩΣΕΙΣ ΝΕΑ ΑΞΙΟΛΟΓΟΤΕΡΑ ΔΕΙΓΜΑΤΑ; ΝΑ ΠΟΥ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΞΕΡΩ ΤΙΠΟΤΑ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ, ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΜΑΙ.
ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΜΕ ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ ΤΗΝ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΣΥΛΛΟΓΗ (ΔΙΑΤΗΡΩ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΕΠΙΦΥΛΑΞΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΙΤΛΟ, ΔΕ ΜΟΥ ”ΚΟΛΛΑΕΙ” ΚΑΛΑ)
Υ.Γ. ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΙΟΜΑΣΤΕ!!! (ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ)
τρυφερή ποίηση, ξεπαρθένεμα συναισθημάτων και απλών λέξεων.
συγχαρητήρια και περιμένουμε!
Ξεχώρισα το δεύτερο…
“ΜΈΧΡΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΏΣΟΥΝ ΕΊΣΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ
ΜΕΤΑ
ΕΙΣΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΞΑΝΑ”
Mπράβο!!!
Kαλό κατευόδιο στη νέα έκδοση!!!
Ακριβώς, Γιώργο
“Αφήνει την εκτύλιξη του θέματος να διαμορφώσει το μήκος των φυσημάτων του στίχου.”
Αυτό το λαμβάνω καλά
Ο Ιωάννης τώρα, στη βλαστική του περίοδο, μπορεί να ευλυγίζει όσο θέλει μες στο αεράκι των μεταφορών
Χαίρομαι, Ιωάννη, και για σένα και γι` αυτούς εδώ τους κυρίους του ΠΟΙΕΙΝ, που μας συστήνουν στην ελπίδα
H αλαζονεία του γραφιά δεν αποπνέεται πάντοτε δυσάρεστα στο ρουθούνι μου.
Υπάρχει η αλαζονεία του χαρακτήρα-αυτή την αποστρέφομαι.
Υπάρχει κι η αλαζονεία της προσωπικότητας-να μη φοβάσαι να γράψεις.
Ο Τσίρκας δε φοβάται να γράψει
“χθες
έμαθα πως στις τουαλέτες μιας φανταχτερής καφετέριας
έχασε για πάντα την αθωότητα της
αυτό το καλοκαίρι
θα ʽναι μόνο δικό μου”.
Ο ευφυής της ποίησης ξέρει να συγγενεύει δοχεία: ξεπαρθένιασμα της τουαλέτας-καλοκαίρι Ι.Χ..
Τον αντιλαμβάνομαι ιδιόφωνο ήδη. Δικό του θέμα πού και πόσο θα απλωθεί. Δεν ξέρω ακόμη αν μου αρέσει-τον παρακολουθώ ευχάριστα και με ενδιαφέρον.
Ζεστό και δωρικό, ότι πρέπει για τους χειμώνες της καρδιάς, σχεδόν θεραπευτικό. Μπράβο Γιάννη
τα ποιήματα της τελευταίας του συλλογής είναι καλύτερα. Θεωρώ πως άρχισε ήδη να πηγαίνει αντίθετα στην προσωπική του πρόοδο. Ας μην ξεχνάμε δύο βασικά πράγματα:
Πως τα δάνειά του, γι’ αυτόν που γνωρίζει καλά αμερικάνικη ροκ στιχουργία, είναι κατακλυσμός, λίγοι στίχοι απ’ όσους γράφει του ανήκουν. Κι αυτό όφειλε να το δημοσιοποιήσει. Κακώς που δεν το έκανε.
Αν δεν υπήρχε εκείνο το πρώτο κείμενο του (πραγματικού) ποιητή Γ. Λειβαδά -που μάλλον λίγοι κατανόησαν την κριτική του, -πόσο μάλλον ο ίδιος ο νεαρός Τσίρκας- να δώσει το εύναυσμα, αναρωτιέμαι αν θα γίνονταν όλα αυτά…