Φωνές
Είναι κάποιες φωνές
που ακολουθούν τον άνεμο πάντα
σαν άγγιγμα
σαν φιλί στον αέρα
ξεχασμένες σε μιαν αγάπη
που δεν κοιμάται
ονειρεύεται μακρινά ταξίδια
στις άκρες
στα δάχτυλα
στα όρια της πρώτης φοράς
της πρώτης σιωπής
στο ρεύμα
καθώς δίνονταν όρκοι
άγγελοι κατέβαιναν στη Γή
για να γιορτάσουν
την αύρα τούτης της επαφής.
Φωνές *ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ΣΙΩΠΗΣ*
Να θυμηθείς
Να θυμηθείς την ατέλεια του ημιτελούς
που εμπεριέχει μια τελειότητα
στις καθοριστικές κι απροσδόκητες συναντήσεις
με το κύμα
με τον άνεμο να σκηνοθετεί
αρχαίες πέτρες
σημάδια
περάσματα στο χώρο και στο χρόνο
που δυναμώνουν το όνειρο
από μια ζωή κλειστή
που ξαφνικά αλλάζει
κι ανοίγει παράθυρο στον ουρανό
σαν μια γιορτή
σαν μια αγκαλιά
ρόδι που έσπασε
για να ξορκίσει λάθη
λίγο πριν τον πηγαιμό
που βγάζει στ’ αστέρια.
Να θυμηθείς *ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ΣΙΩΠΗΣ*
Ο ήλιος
Άλλη μια μέρα σιωπή
μα που θα πάει
θα βρει ο ήλιος το δρόμο του
για να βγει
να φέρει το φως
στους παράλληλους δρόμους
χωρίς την αγάπη
μ’ ανοιχτές τις πληγές
με τα λάφυρα της αλήθειας στα χέρια σου
χαράμισες το ταξίδι στη θέαση
κι όχι στο βίωμα του ονείρου
τσαλακώθηκε πάνω στη σκηνή
ενός παράξενου θιάσου
κι ούτε ένας θεατής
να χειροκροτήσει
την παράσταση που μόνος σου έδωσες.
Ο ήλιος *ΑΓΓΙΓΜΑΤΑ ΣΙΩΠΗΣ*
Δεν σε είχα δει
Δεν σε είχα δει πριν
κι όμως σε συνήθισα προτού σε γνωρίσω
ποτέ πριν δεν ήξερα που βρίσκονταν
κι όμως έμεινα για λίγο στα σπίτια του ήλιου
ύστερα ήρθαν δυνάμεις πολύ ζωντανές
κι άρχισαν να πολεμούν
έμειναν τα κομμάτια κι η ευλάβειά μου
προσπάθησα να μαζέψω περιστατικά
και πράγματα που αγάπησα
να τα συναρμολογήσω
να τα στυλώσω σαν εμπόδιο
στην αλλαγή που έφερνε ο χρόνος
και οι παράξενες λέξεις
άραγε ποιός να ήταν ο συναισθηματικός φωτοστέφανός τους
ή μήπως ήταν φαντάσματα που φύγανε σαν σκόνη
και γράψανε γραμμές χωρίς προοπτική
καμιά σκιά, κανένα χνούδι
κι έμεινε η αδυναμία μιας κομματιασμένης ψυχής
γιατί δεν μπόρεσε ποτέ κανείς
να βαλσαμώσει τη μνήμη
κι έμεινε ένα κομμάτι πάγου
που το κατέβασε στην τύχη ένας ποταμός
το μόνο ίσως που σώθηκε
από την τρικυμία των εποχών.
Δεν σε είχα δει *ΑΥΡΕΣ ΟΝΕΙΡΩΝ*
Βιογραφικό
Η Σοφία Στρέζου γεννήθηκε στη Χαλκηδώνα Θεσσαλονίκης. Εκεί έζησε τα παιδικά της χρόνια. Σπούδασε Διοίκηση Επιχειρήσεων και Δημοσιογραφία. Από το 1986 ζει και εργάζεται στην Αθήνα.Γράφει ποίηση, Δοκίμιο και Αισθητική Ανάλυση άλλων ποιητών. Παλαιότερα συμμετείχε σε ποιητικές βραδυές ως απαγγέλτρια. Το 1987 δημοσιεύει την μοναδική ποιητική συλλογή *ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΠΡΕΛΟΥΔΙΟ* ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΝΕΑ ΣΚΕΨΗ. Από τότε γράφει κατά διαστήματα. Καινούργια μου ανέκδοτα ποιήματα θα βρείτε στην ιστοσελίδα μου, καθώς δοκίμια και αισθητικές αναλύσεις. (sofiastrezou.blogspot.com)
Οι λεξεις της Σοφίας Στρέζου κατάφεραν να με μαγέψουν και μενα απο την πρώτη στιγμή.
Εχουν μια θλίψη και μια γλυκύτητα μαζί.
Νομιζω πως ταιριαζουν και στην ίδια..
Τα ποιήματά της είναι σαν να εχεις εκείνη μπροστά σου.
Ευαισθητη μα και δυναμική μαζί συνδιάζει το επιπεδο μιας εξαιρετικής ποιήτριας μαζί με την απλότητα που τη διακρίνει.
Αγαπητή Μαρία Νικολάου,
η φράση “και μένα” ποιόν άλλον υποδηλώνουν;
(Ανταλλαγές φιλοφρονήσεων και ξεπληρώματα οφειλών: Να, από τι κινδυνεύουμε! )
Κύριε Γιώργο Λυκοτραφίτη, ηρεμείστε, δεν κινδυνεύει η ποίηση από την δική μου γραφή.Την προσωπική μου αλήθεια καταθέτω, χωρίς να διεκδικώ την δόξα των ποιητών. Αυτήν την αφήνω σε άλλους που την επιδιώκουν. Μου φθάνει που έμαθα να διαβάζω…
apisteyth poihtikh xroia..-mageyei olous mas k milao eis ston plithintiko kathoti milo ek merous ths omadas mou pou einai 300 atoma..nomizo pos einai arketa ato ma se apanthsh ton erothmaton tou k.LYKOTRAFITH..-H POIHSH KINDYNEYEI MONO APO LUKOUS..OXI APO FILOFRONHSEIS..
Αχ!Τί καλά που τα είπες φίλε μου…Λυκοτραφίτη, συνονόματε! Εϊναι αυτό που θα έλεγα με μια …”ριμάδα”, πιο …ριχά:”Αλλαξοκωλιές κι αβάντες, καταβάσαν’ τα βρακιά μας, ξελασκάραν τις …τιράντες…!” Όμως, η έστω…έμπιχτη(!) ταπεινότητα της Σοφίας, δείχνει ότι κρατάει καλά, ακόμα, και δε δέχεται να μπει σ’ αυτό που είναι νόμος στην πιάτσα των εν δυνάμει ποιητών! Γλυκιά μου Σοφία: Μου έκαψε γλυκά την ψυχή ο “Ήλιος” σου, γιατί μου θύμισες το προσωπικό μου “αξίωμα”: “Υπάρχουν δυο ειδών ανθρώποι, αυτοί που γράφουν Ιστορία, και αυτοί που διαβάζουν την Ιστορία των άλλων…”, και η ασημαντότητά μου δε θα μπορούσε να υπάρξει στην δεύτερη κατηγορία!. Σας αγαπώ, να είστε καλά. Αυτή η ιντερνετική συζήτηση, έχει τελικά το μεγαλείο της, αυτή θα φέρει, το πιστεύω απόλυτα, την ανατροπή στα ήδη …ανατραπέντα πράγματα, θα δώσει τη λύση των καιρών σε όλους αυτούς που μας κορόϊδεψαν! Μπορεί να φέρει τον κόσμο με μια πέτρα στο Σύνταγμα, όπου θα είναι γραμμένο το όνομα του καθένα μας, και χωρίς καταστροφές και ακρότητες θα εναποτεθεί, σα λιτανία ψυχής, μπροστά στο άγαλμα του άγνωστου στρατιώτη και πάνω από τα ομοιώματα των “πρωταίτιων” μετά τη μεταπολίτευση! Γράψτε!!! όχι μόνο για την αγάπη, αλλά για το χαμό τριγύρο μας, για της ψυχής το δάκρυ…”
… τελικά όπου αποφασίζουν οι 300, οι υπόλοιποι τουμπεκί ψιλοκομμένο …
… δημοκρατία σου λέει μετά …
Μη δίνετε σημασία, κύριε Πρίμπα. Αργά ή γρήγορα, κάποιοι απ’ αυτούς θα επιχειρήσουν να θεσπίσουν τον Καλλικράτη και θα αρχίσουν κι εκεί τα αλληλομαχαιρώματα….