Σωτήρης Παστάκας, “Κούκου” του Π.Λιναρδάκη

Κρύβομαι και δηλώνω την παρουσία μου κάνοντάς σας «κού κου» εκεί που δεν θα το περιμένατε: είμαι ένας άστεγος που απλώνει το χέρι του μέσα από την Ακρόπολη, ένα από τα στρατιωτάκια της κινέζικης στρατιάς μια στιγμή πριν το σινιάλο της τελικής επίθεσης για την κατάκτηση του κόσμου, η γυναίκα Μασάι που βοσκώντας τα ζώα της έχει κολλημένο στα αυτιά της το I pod, ένας μπάτσος που κάνει επίθεση στους τελευταίους μπλόγκερς οι οποίοι βρήκαν καταφύγιο στα Νησιά του Πάσχα, μια κραυγή που επειδή δεν την ακούμε συχνά μπορεί να έρχεται κι από το Ιράκ, το ατσάλινο χέρι ενός πρωτόγονου μαριονετίστα, η άλλη πλευρά του νομίσματος του ενός δολαρίου, ο Λεονάρντο στο ένα ευρώ της γείτονος Ιταλίας. Το Κολοσσαίο χάσκει με χαλασμένα δόντια από τα γρονθοκοπήματα των μονομάχων που αλληλοδιαδέχονται στη σκηνή του μέχρι σήμερα. Μια διαρκής πάλη από τη μέρα που κάποιοι έστησαν δυο πέτρες στη Νήσο της Αλβιώνας, έως τη μέρα που κάποιοι άλλοι φύτεψαν το δηλητηριώδες μανιτάρι στη συνείδηση των ανθρώπων κάνοντας το άγαλμα της Ελευθερίας να βγάλει φίδια: πόσες μορφές μπορούν να κρύβονται πίσω από τη μάσκα του Βούδα, την αγρότισσα από την Κίνα που έχει το πρόσωπο της μητέρας μας, καθώς περνούν τα χρόνια κι ακόμη δεν αντιληφθήκαμε τη Δαμόκλειο Σπάθη που κρέμεται πάνω από τα κεφάλια μας…
Κου κου
Ο καλλιτέχνης μας προετοιμάζει για ένα σύγχρονο πόλεμο, μας κάνει να βλέπουμε ένα πουλί να ξεδιπλώνεται μέσα από το στόμα του. Η ποικιλία των έργων του στα οποία αποτυπώνονται κορυφαίες στιγμές στην ιστορία της παγκόσμιας τέχνης, δίνει την ευκαιρία στον Π. Λιναρδάκη, με την ιδιότυπη ειρωνεία του και τη σατιρική του διάθεση, να μας επισημάνει πως τελικά η στρατευμένη τέχνη στις μέρες μας, αφού έχασε τα λευκά περιστέρια, θυμίζει τους τρεις κι ο κούκος. Μπαρδόν, όχι τρεις αλλά δεκαπέντε και ο κούκος.
Ο κρυφτοπόλεμος στον οποίο μας καλεί να συμμετάσχουμε ο Π. Λιναρδάκης, μοιάζει με το παιχνίδι που παίζαμε παιδιά. Όπως κρυβόμασταν πίσω από το φράχτη του κήπου για να ξαφνιάσουμε τις θεούσες γειτόνισσες, τη γεροντοκόρη θεία, τις φιλεναδίτσες μας, τις μακρινές μας ξαδέλφες με μια αυθόρμητη στύση……..Το Μάιο που οι κήποι είναι στο φόρτε τους κι όλος ο τόπος αναδύει χρώματα και ευωδιές μην αναζητείτε τον καλλιτέχνη στα έργα του. Είναι κρυμμένος πίσω από τις τριανταφυλλιές και μας κάνει κου- κου.

(στη γκαλερί “Μέδουσα”,

8 Μαΐου έως 7 Ιουνίου 2008
Τρίτη-Παρασκευή 10.00-14.00 & 18.30-21.30, Σάββατο: 10.00-14.00
Ξενοκράτους 7, Αθήνα)