Έκανε λάθος.Το ξέρω.Η καρδιά μου το ξέρει,το μυαλό μου βάζει δικλείδες ασφαλείας να με προστατεύσει,αλλά μάταια.Όλο και κάποιο βράδυ το παρελθόν με κυνηγάει.Σκληρές νύχτες,ειδικά αν δεν έχεις κάτι να πιείς.Παραξενεύομαι που χωρίς να πιώ μου ήρθαν πάλι σκόρπιες καταραμένες εικόνες.Ένα τηλέφωνο,ένα μήνυμα και το κεφάλι ανατινάζεται.Το σώμα σταματά να παίζει το ρόλο του δεσμοφύλακα.Εικόνες και λόγια απ’όλες τις κατευθύνσεις το τρυπάνε.Παρασύρθηκε.Με τα χρόνια ήρθε η αγάπη.Συμβιβάστηκε ως το επόμενο λάθος.Την νέα αρχή.Περιμένωντας τον χρόνο.Δεν έχω τα κότσια να κοιταχτώ στον καθρέφτη απόψε.Δεν έχω τα κότσια να κοιτάξω το είδωλο μου γιατί σήμερα αν το κάνω θα συνηδιτοποιήσω ότι θα ζω μονάχα μαζί του και δεν το θέλω.Μακάρι να….Όταν τον καταράστηκα το μόνο που είπε ήταν΄¨Πάλι πιωμένος είσαι?¨¨.Νομίζει ότι το αλκοόλ ή όποιο άλλο ναρκωτικό κι αν πάρεις σου βάζει τις λέξεις στο στόμα.Ότι χάρη σ’αυτό τα λες.Όχι καλή μου.Απλά οι φωτιές του εγκεφάλου χρειάζονται το νερό τους για να σβήσουν.Και αυτό τυχαίνει να καιει.
Πρόσωπο με πρόσωπο δεν μπορώ να της τα πώ.Η ομορφιά της σε πείθει.Διαλύει όλα σου τα επιχειρήματα.Τουλάχιστον είναι μαζί μου.Αλλά για ποιον έχει σημασία?Ερωτεύσιμο το αντικείμενο που το έχουν πολλοί και η ματαιοδοξία ότι μπορεί να γίνει μόνο δικό σου.Βγήκαμε απο το σινεμά 3.00 το βράδυ.Πήγαμε προς την παραλία.Θέλαμε να νιώσουμε την αλμύρα και την υγρασια στα κόκκαλα μας.Καθήσαμε σ’ένα μπαρ και κοιτούσαμε έξω τη θάλασσα.Την άλλη πολιτεία.Εκείνη τη νύχτα καλώς ή κακώς ψιλόβρεχε.Θυμάμαι τσατίστηκες γιατί η βροχή χάλασε το μαλλί σου.Εκείνη τη νύχτα σου είπα¨Δεν πρόκειται να σε ξαναζηλέψω¨ και είδα τον κόσμο με τα δικά σου μάτια.Πιστεύω να κατάλαβες πως ο ήλιος όταν ανατέλλει και δύει έχει το χρώμα των μαλλιών σου.Όλα τα ενδοιάμεσα δεν έχουν σημασία αρκεί που θα μου πείς καληνύχτα,σ’αγαπώ κι εγώ θα το πιστέψω.Το φιλμ που είδαμε ήταν το lost highway.
Κάποτε σε ρώτησα αν βλέπεις ασιάτικο κινηματογράφο
μου είπες όχι
Έγινα φίλος με το αγόρι σου και μου είπε
ότι θεωρεί χάσιμο χρόνου να βλέπει ταινίες
Τότε κατάλαβα γιατί
παρόλα αυτά καλή μου, σου είπα έμμεσα ότι σ’αγαπώ
Κάθε χρόνο περιμένω τη γιορτή σου
να φιληθούμε σταυρωτά
Ξυρίζομαι πάντα την προηγούμενη μέρα για να νιώσω όσο πιο πολύ μπορώ το αλαβάστρινο σου δέρμα
Φέτος είσουν άρρωστη,του χρόνου πάλι
Βίοι παράλληλοι,ερωτευμένοι από παιδιά
Απλά έτυχε να γνωριστούμε αργά
Ούτε εσύ,ούτε εγώ μπορούμε να χωρίσουμε
μας έχουνε ανάγκη
ανάθεμα στην χριστιανική παιδεία που έχουμε
Έχουμε πια τις ίδιες παρέες σ’αυτή τη μικρή πόλη
Και μετά τί?Θα τα τινάξουμε όλα,ο χρόνος ξαφνικά θα επιταχυνθεί
Ξέρω ότι και οι δυό μας δεν θέλουμε απλά να το κάνουμε
το βράδυ εκείνο που πήγαμε σ’ένα άσχετο μπαράκι κρυμμένοι απ’όλους φτάσαμε στην κορυφή μας
Μα ούτε εκεί σμίξανε τα χείλη μας,μου είπες
”μην κάνεις ότι δεν θέλεις να σου κάνουν”
και την επόμενη στιγμή το μετάνιωσες
τώρα η σπειρωειδής έλικα ξαναρχίζει απ’την αρχή
Έχεις τα πιο πλούσια μαλλιά του κόσμου
Σπάνια γελάς,είσαι η τζοκόντα μου
Μέσα απ’το ποτήρι,το γεμάτο αλκοόλ βλέπω το σώμα σου
σαν βιτρό στα παράθηρα καθολικής εκκλησίας
Έρχομαι εκεί στον οίκο σου,ταπεινή μου σερβιτόρα
και μεταλαβαίνω κάθε βράδυ
Συγνώμη που δεν μπορώ να χωρίσω,ζητάω άφεσι αμαρτιών για την ατολμία μου,απλά να σε δώ
μπας και ακουμπήσουμε τυχαία τα σωματά μας στο διάδρομο
Για να σου πω καληνύχτα κοκκινομάλλα μου
