ΤΟ ΑΡΩΜΑ
Καλοκαίρι και είναι απρόσωπο το φως ,
Μα δεν είναι μόνο αυτό ,
Όταν θα έρθεις θα έχω αφήσει το κλειδί πάνω στην πόρτα ,
Μην με τρομάξεις ,
Όνειρο θα είσαι και η αύρα θα φυσάει πάνω στα πατζούρια ,
Θα σβήσεις το φως και θα ψιθυρίσεις < <σε αγαπώ>> ,
Καληνύχτα .
Το άρωμα σου θα περιπλανιέται στο κόσμο,
Θα τριγυρνά στους δρόμους τους μεγάλους ,
Στα μικρά σοκάκια της Αθήνας και της Πλάκας ,
Και οι τέσσερεις εποχές θα τείνουν στην ανυπαρξία ,
Συνονθύλευμα εικόνων σου θα ανακατέψει τις σκέψεις μου ,
Και σαν να μην υπήρξαμε ποτέ θα συνεχίσουμε μονάχοι με τις μέρες ,
Με τις νύχτες πλάι μας ,
Να μας βαραίνουν τη ράχη .
Και μέσα σε νερό και λάσπη θα γείρουμε να κοιμηθούμε ,
Και μέσα σε αέρα και σκόνη θα αφήσουμε τις ψυχές μας σε ανάπαυση ,
Και μέσα σε ουρανό ,
Φωτιά και δάκρυα ,
Θα αναρωτηθούμε πως τόση αγάπη έγινε ένα και μετά μισή ,
Σαν άρωμα που εξασθενεί με το χρόνο που περνάει σα το χρόνο μας .
ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ
Είναι αργά ,
Ίσως είναι αργά πια για να γυρίσουμε στο σπίτι ,
Είναι αργά ,
Είναι αργά για να μπούμε στο δωμάτιο ,
Είναι αργά ,
Ίσως είναι αργά πια για να μπούμε κρυφά ,
Οι γονείς στο σπίτι περιμένουν ,
Και εμείς ποτέ μας δεν τους είπαμε ..
Επίπεδο επιφανειακό χάος μοιάζει ο κόσμος ,
Δεν νομίζω πια – δεν υποθέτω – δεν ρωτάω πια ,
Στις ειδήσεις θα πούνε κάτι και για μένα ,
Επίπεδο επιφανειακό χάος ο κόσμος .
ΘΛΙΨΗ
Η θλίψη μου βουτάει από το μπαλκόνι ,
Πέφτει κάτω – μπαίνει στη γη ,
Βγαίνει από αυτή .
Η θλίψη μου βουτάει από το μπαλκόνι ,
Παρανομεί – δεν αντέχει τον εαυτό της ,
Κάνει την νύχτα μέρα .
Η θλίψη μου βουτάει από το μπαλκόνι ,
Σπάει την καρδία της χίλια κομμάτια χειμάρρων μεγάλων ,
Ρίχνει τα αστέρια κάτω – κλέβει το φώς τους –
Αντέχει ,
Δίνει αέρα και ζει ,
Ανασαίνει και ζει .
ΥΛΗ
Γραμμικές ονειρώξεις ,
Κουρνιασμένες σε ένα συρτάρι,
Υγρασία – σκοτάδι ,
Φέγγει ακόμα εκείνο το στολίδι ,
Αγορασμένο σε ένα παζάρι των τυφλών ,
Αυτοί δεν βλέπουν και όμως ξέρουν ,
Ότι εμείς αγνοούμε ,
τα μάτια τους έχουν ένα χρυσό λυγμό ,
Ένα αναμμένο φως στο σκοτάδι μας .
Και όταν ανθρακοφορεμένες συμβάσεις παραχωρήσουν θλίψεις,
Θα μας γεμίσουν τα όνειρα διαστροφές ,
Και στην ματαιοδοξία ενός γλεντιού ,
Θα υπερχειλίσουμε από αυτοκτονίες αντικειμένων .
ΕΠΙΑΣΕ ΜΙΑ ΣΙΓΑΝΗ ΒΡΟΧΗ ( ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ )
Μυρίζουν ώρες , ώρες οι ανάσες σαν βόμβες έτοιμες να εκραγούν ..
Μυρίζουν ώρες ώρες οι ανάσες σαν βόμβες έτοιμες να εκραγούν ..
Μυρίζουν οι ανάσες ώρες ώρες σαν βόμβες ..
Σαν βόμβες έτοιμες να εκραγούν ,
Να εκραγούν ..
Ο χρόνος κυλάει ,
Ωρύεται στο κενό ,
Αφρίζει διαστροφές από τις λέξεις μου ,
Με χρησιμοποιεί για να αντιδράσει και να αντισταθεί ,
Στην επαφή της άνοιξης με την καρδιά μου .
Ο τόπος αυτός είναι ο χρόνος ,
Ο χρόνος είναι το τοπίο που αναδύεται ,
Που φτιάχνει εικόνες ,
– Λειψό και το σημάδι που έχω στο κρανίο μου ,
Από ένα σκαλισμένο όνειρο που είχα αλλά ποτέ δεν έζησα .
Ανδρείκελα θλίψης που μας κατασπαράζουν ,
Αντλούν την οντότητα μας ,
Μας φτύνουν .
– Ο ουρανός φαίνεται πάντα ,
Ακόμα και όταν όλα σκοτεινιάζουν .
Μας διέσυρες άνεμε ,
Ο φόβος της ανυπαρξίας μας ,
Ο φόβος της μοναξιάς μας ,
Πες μου στα αλήθεια ,
Πόση μοναξιά έχουμε ρουφήξει ,
Στιγμή με τη στιγμή ,
Βλέμμα με το βλέμμα ,
Φιλί με το φιλί ,
Άγγιγμα με το άγγιγμα .
31 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ
Τριγμοί στο δάπεδο ,
Χρόνος ..
Πως γίνετε να μη με ακουμπάει πια ,
Μα να περνάει από δίπλα μου ,
Κάθε που ξημερώνει ,
Κάθε που νυχτώνει ,
ρολόι ακίνητο για αιώνες ,
εικόνες ακίνητες για αιώνες ,
Σαν φωτογραφίες .
ΣΥΝΤΟΜΟ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ :
ΕΙΜΑΙ 24 ΧΡΟΝΩΝ, ΖΩ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ,
ΣΠΟΥΔΑΣΑ ΗΧΟΛΗΨΙΑ ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΑΝΩΤΕΡΑΣ ΒΙΑΣ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑ ΣΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΕΤΟΣ .
ΕΧΩ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΑ ΤΟ 2006 ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΕΡΙΦΥΛΗ .
* ΑΣ ΜΗΝ ΜΕΙΝΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΣΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ,
ΓΡΑΦΩ ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΕΥΩ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΩ ΕΝΕΡΓΟΣ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ .
* Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΑΝΔΡΟΒΙΤΣΑΝΕΑ .
