Η ΠΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΑΥΓΗΣ

Ξάφνου και παγιδεύομαι.
Από δυο πέπλα
όχι τίποτα σπουδαίο.
Αλλά υφασμένα
με διαθέσεις
κρυπτικές,
εφιαλτικές
και διόλου -αλήθεια-
στοργικές.

Σκότους τέτοια λεπτότητα
γιατί να σε χαλάσω;
Ξημέρωσε άλλωστε εντελώς.
Ώρα
να σπάσω.

ΧΑΟΣ ΛΥΡΙΚΟ

Τα άδεια απόψε δάχτυλα
του χάους με τυλίγουν.
Τάχα μπορούν απ’ τη νυχτιά
τ’ άστρα μου να ξεφύγουν;
Κάθε πουλί, ξέρω, μπορεί
ν’ αποσπαστεί απ’ το κλαδί
Κάθε οδοιπόρος, ακόμη,
μπορεί
το διάβα του να σταματήσει
και να κοιτάξει ώρα πολλή
(κενή)
τη γύρω φύση.

Μα εμένα απόψε δάχτυλα
του χάους με τυλίγουν
και δάκρυα
βαθιά καρφιά
κάθε μου λέξη πνίγουν.

Ο ΑΝΕΜΟΣ

Ο άνεμος είναι
ένας άπραγος γέροντας.
Που και που χτυπά
τις πόρτες της πραγματικότητας.
Δεν του ανοίγει καμιά φυσικά.
Ξέρουν οι εκεί τον άνεμο
από καιρό τον ξέρουν.
Αν δέντρα του προσφέρουν,λένε,
θα τα ρημάξει.
Και αν λουλούδι ζωτικό
σε χάος θα τ’ αλλάξει.
Και ζούνε πάντα σκοτεινοί
-όποιοι εκεί-
μια αστεία διαλυμένη φαντασία
αλλά κι ο άνεμος
ο άνεμος
εκτός
την πιο αιχμηρή αιχμαλωσία.

ΓΙΑ ΤΟ ΡΟΔΟ

Για το ρόδο που χάθηκε
πριν ο ήλιος να σβήσει
και γι’ αυτό που μαράθηκε
όταν έπαψε η δύση
για το άλλο που φύτρωσε
σε ουράνια μέρη
μα δε γνώρισε χάδι
απ’ του ανέμου το χέρι
και για το ρόδο
του Τσελάν
μες στη νυχτιά των άστρων.

– – – – – – – – – – – – – – –

Ο Νίκος Βιολάρης γεννήθηκε το 1985 στην Αθήνα, όπου και σπουδάζει Ιστορία. Το 2005 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης η πρώτη του ποιητική συλλογή “Πέρα απ’ τη Μέρα”.

από Σωτήρης Παστάκας
2 Comments