[ΦΩΤΟ: ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ ΜΑΤΙΣ. ΣΠΟΥΔΗ ΣΕ ΜΟΛΥΒΙ.]

 

 

Με το μπιλιέτο της Δικηγόρου Καλιάνη να παίζει ανάμεσα στα δάχτυλά μου, στάθηκα έξω από το θυρωρείο, στην είσοδο της πολυκατοικίας που βρισκόταν το γραφείο της. Παρά  τα χρόνια μου, υπάρχουν επαγγέλματα που εξακολουθούν και με κάνουν να νιώθω άβολα. Στους δημόσιους υπάλληλους φερ’ ειπείν, τα χρόνια, στη θέση της οργής, έφεραν κατανόηση και συμπόνοια. Με τους μηχανικούς εξακολουθώ να διακατέχομαι από κάποιου είδους κρυφό θαυμασμό για τον τρόπο που οργανώνουν τη σκέψη τους και χρησιμοποιούν τη λογική. Είναι κάτι που προσωπικά δεν διαθέτω. Τους μέμφομαι όμως για την έλλειψη εξωτερίκευσης αυτού του χαρίσματος. Υστερούν σε λόγο. Με τους γιατρούς ποτέ δεν συμβιβάστηκα. Παρότι έχω θεμελιώσει πολλές από τις όψεις της ωριμότητας, αυτό το είδος ανθρώπου που ακούει στην ιδιότητα «γιατρός» δεν μπόρεσα να το χωνέψω ποτέ. Δεν έχω καταφέρει να καταλάβω ποιες είναι οι πραγματικές τους προθέσεις. Αν είναι με τον άνθρωπο, όπως διατείνονται. Αν πράγματι ενδιαφέρονται για τον ασθενή ή  πρόκειται για μια εγωπαθή σχέση που εξαντλείται στη «διόρθωση» προβλημάτων υγείας, απόαλαζόνες και ανάλγητους ειδήμονες της«μηχανικής των σπλάχνων και των ιστών»,  που επιβεβαιώνονται κάθε φορά που απαιτείται διάγνωση και θεραπεία. Τις πωλήτριες σχεδόν τις αγαπώ. Είναι κοινωνικό το ζήτημα. Υποφέρουν στα σιωπηλά, πατημένες στον βωμό του κέρδους. Για τους λογιστές, θα προτιμούσα να μην είναι. Αφήνω για το τέλος τους δικηγόρους. Αναγκαίο κακό. Δεν θα ξεπεράσω ποτέ το σύμπλεγμα με το οποίο τράφηκαν γενιές Ελλήνων με αυτόν τον a priori θαυμασμό -ενίοτε δε, Δέος: Ε Ι Ν Α Ι  Δ Ι Κ Η Γ Ο Ρ Ο Σ! Η ιδιότητα αυτή, ηχεί στη μνήμη μου σαν φωτεινή επιγραφή. Σαν ήχος ΤΣΑΚΡΑ. Για μένα, οι δικηγόροι, αντιπροσωπεύουν το πιο απτό δείγμα χειριστικής εξουσίας. Πρώτα απ’ όλα το ύφος: Στο πρόσωπο. Στα ενδύματα. Είναι σαν λένε: Προσέξτε σε ποιον μιλάτε. Τι έχετε να πείτε. Ο χρόνος μου κοστίζει και δεν παρευρίσκομαι εδώ για συμβουλές και φιλικές κουβέντες…

Με αυτά και μ’ αυτά, με τις σκέψεις μου να με κλώθουν σαν κάδος πλυντηρίου,  η είσοδος του κτηρίου για το γραφείο της δικηγόρου άνοιξε και από το άγχος μου, το μπιλιέτο που κρατούσα στα δάχτυλα, σχεδόν τσαλακώθηκε. Περπάτησα, εντός του. Ως συνήθως: Διάδρομοι χωρίς αέρα και φωτισμό. Το κάνουν επίτηδες. Μπαίνεις φωτεινός και ένα βήμα πριν φορέσεις το προσωπείο της επίσκεψης, γίνεσαι κατηφής και σκυθρωπός.

 

Βγήκα από τον ανελκυστήρα.

Σχεδόν, είχα ξεχάσει το λόγο της επίσκεψης.

{…}

 

Στάθηκα για λίγο όρθιος και ακίνητος, δίχως προφανήλόγο. Η γραμματέας με παρότρυνε να καθίσω και στη συνέχεια, κράτησε τα στοιχεία της επίσκεψής μου.  Με κοίταξε ανασηκώνοντας ελαφρώς το κεφάλι, αφήνοντας να φανούν αυτά τα τετράγωνα γυαλιά που προσθέτουν αποφασιστικότητα και επιρροή στο πρόσωπο που τα φοράει. Περίμενα για λίγο. Σιωπή. Ακούστηκε: «Μπορείτε να περάσετε. Η κυρία Καλιάνη, θα σας δεχτεί». Ανασηκώθηκα. Σε αυτές τις περιπτώσεις νιώθω τον εαυτό μου πάντα ταλαιπωρημένο. Επιπλέον, είμαι σίγουρος πως κάτι δεν πάει καλά με την εμφάνιση μου. Κάτι έχω ξεχάσει να φροντίσω: Ένα κορδόνι που ξαφνικάέχει λασκάρει, τον γιακά που ο μισός κοιτά αλλού, μια αδεξιότητα στην κίνηση, ένα θηλύκωμα στη ζώνη που έχει μείνει εκτός.

Η πλάτη μου, ήδη, είχε  σκληρύνει.

ΧΑΙΡΕΤΑΙ ΚΥΡΙΑ ΚΑΛΙΑΝΗ, ακούστηκε η φωνή μου,καταβάλλοντας κάθε προσπάθεια να την οργανώσω με ύφος επίσημαέκδηλο -πλην όμως, στεγνό. Στο χέρι μου βρισκόταν ακόμα το μπιλιέτο με το οποίο ο συνάδελφος στην υπηρεσία που υπηρετώ, μου την είχε προτείνει. «Να πας, με προέτρεψε… Είναι λίγο… Ξέρεις τώρα, καταλαβαίνεις. Αλλά θα βοηθήσει…» Αυτός ακριβώς χρειαζόμουν. Ένα χέρι να με στηρίξει. Μια χείρα βοηθείας, όπως λέγεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

Στο δικό μου, ένιωθα την υπεραιμία να με θερμαίνει.

« Ίσως όμως να μην αφορά μονάχα αυτό…», η δικηγόρος, άφησε τη φράση της να αιωρείται στο τέλος της συνομιλίας πριν με αναλάβει. Με κοίταξε, ολομέτωπα: «Καλώς ήλθατε», μου απευθύνθηκε, σε τόνοσίγουρο και χαμηλό, αφήνοντας να με διαπλεύσει το σμαραγδί πράσινο των ματιών της. Οι γνωστές σταγόνες στον σβέρκο μου, έκαναν την εμφάνισή τους. «Μονάχα λίγα λεπτά από την υπομονή σας, συμπλήρωσε, ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στα έγγραφά της. Ολοκληρώνω κάτι και μετά, θα σας ακούσω με μεγάλη προσοχή…»

Με καθησύχασε. Κάθισα στην καναπέ και άρχισα να παρατηρώ τα πράγματα που βρίσκονταν στο γραφείο της, απέναντί μου. Έκανα μια κίνηση προς τα πίσω, στρέφοντας ελαφρά την πλάτη. Ένας μεγάλος πίνακας, στέκοντανπίσω μου, κρεμασμένος ακριβώς πάνω από το κάθισμα των επισκεπτών. Τον κοίταξα για λίγο. «Σας αρέσει;» ακούστηκε η φωνή της. Έστρεψα το κεφάλι προς το μέρος της, κάπως απότομα. «Σας αρέσει;» επανέλαβε με ύφος λεπτής οικειότητας. «Ω, ναι…» απάντησα κι έστρεψα το κεφάλι μου ξανά στον πίνακα, θέλοντας να ενισχύσω το ενδιαφέρον μου για το θέμα με το γυναικείο πορτρέτο. Έτσι κοντά που βρισκόμουν, πρόσεξα την υπογραφή της δημιουργού στο κάτω μέρος του καμβά. Δεξιά, όπως συνηθίζεται.«ΦΛΕΡΥ», μου απάντησε καθώς εστίαζα με τα μάτια μου στην υπογραφή.

«ΦΛΕΡΥ…»

Ο ήχος από την εκφορά του ονόματος της δημιουργού μέσα από το στόμα τής δικηγόρου, βγήκε στέρεος και ελαφρώς συλλαβιστός. Στα δικά μου αυτιά, έμοιαζε με συγκρουόμενα χαλίκια. Η δικηγόρος άφησε να αιωρηθεί κάτι, σαν αχνός στοχασμός· σαν πρόθεση μυστηρίου για όσα περαιτέρω.

Η μετάβασή μου, είχε μόλις ξεκινήσει.

Η Καλιάνη πήρε τη Σκυτάλη.

 

 

* Από την ανέκδοτη συλλογή διηγημάτων, «Οβολός Στις Παρυφές»