1
Απ’ τα ωραιότατα πλάσματα ζητάμε να αυξάνονται
Ώστε της ομορφιάς το ρόδο ποτέ να μην πεθαίνει
Καθώς ο γέρος με τον καιρό θα χάνεται
Στην μνήμη του απογόνου η θύμηση θα επιμένει
Μα εσύ στα λαμπερά σου μάτια συγκεντρωμένος
Με καύσιμο τον εαυτό σου την φλόγα σου τρέφεις
Λιμό φέρνοντας εκεί που πακτωλός είναι μαζεμένος
Τον εαυτό σου από φίλο σε άσπονδο εχθρό μεταστρέφεις
Του κόσμου είσαι στολίδι νεαρό
Άγγελε που την άνοιξη προοιωνίζεις
Που κρύβεις τα χαρίσματά σου μες τον κλειστό σουανθό
Τρυφερέ τσιγκούνη που στην τσιγκουνιά την ομορφιά σου χαραμίζεις
Λυπήσου τον κόσμο, ή λαίμαργος γίνε
Καταβρόχθισε με τον τάφο ό,τι δικό σου δεν είναι
***
40
Πάρε όλες τις αγάπες μου, αγάπη μου, δικιά μου
Τι απέκτησες που πριν δεν είχες;
Όχι αγάπη που να λέγεται αληθινή, καρδιά μου
Όλη η αγάπη μου, δική σου ήταν που κατείχες
Δεν φταις αν την αγάπη μου σφετερίζεσαι
Δεν μπορώ να σε κατηγορήσω αν την αγάπη μου χρησιμοποιείς
Αλλά αυταπατάσαι · τον εαυτό σου κακομεταχειρίζεσαι
Αν αρνούμενος εμένα από πείσμα σε μια αγάπη μου δοθείς
Γλυκέ ληστή, σου συγχωρώ αυτή την κλοπή
Παρόλο που κλέβεις όλη μου την πενία
Κι η αγάπη το ξέρει, μεγαλύτερη είναι πληγή
Να κουβαλάς της αγάπης αδικία παρά του μίσους την ζημία
Λάγνε αφέντη, που όλα τα κακά σου καλά φαντάζουν
Με κακίες φόνευσέ με, μόνο εχθρούς μη μας φωνάζουν
**
66
Μ’ όλααυτά κουράστηκα· για τον λυτρωτικό θάνατο κραυγάζω
Να βλέπω την αξία ζητιάνα γεννημένη
Και το ανάξιο τίποταχαρά στολισμένο να κοιτάζω
Και την αγνότατη πίστη δύστυχα προδομένη
Και την χρυσή τιμή ντροπιαστικά δοσμένη
Και την παρθενική αρετή με θράσος εκπορνευμένη
Και την πραγματική εντέλεια άδικα ατιμασμένη
Και την δύναμη από κουτσή ηγεσία σακατεμένη
Και την τέχνη να λογοκρίνεται από την εξουσία
Και την άνοια, σαν αυθεντία, τη γνώση να χειραγωγεί
Και την απλή αλήθεια να λογίζεται για ανοησία
Και το αιχμάλωτο καλό το κακό να υπηρετεί
Μ’ όλα αυτά κουράστηκα · καλύτερα να πεθάνω
Μ’ αφήνω μόνη την αγάπη μου αν το κάνω
