Παραμένω δύσπιστος με τον ερωτικό στίχο. Ίσως γιατί έχει υποστεί κατάχρηση από στόματα και δάχτυλα. Δεν παύει, ωστόσο, να με συνεπαίρνει η καλοδουλεμένη και πάνω απ’ όλα βιωμένη ερωτική ποίηση.
Ο κύκλος του έρωτα “Σε πρώτο πρόσωπο” της Γκέλης Ντηλιά από τις εκδόσεις ΑΩ σχεδόν με συντάραξε, ήδη από το κείμενο του οπισθόφυλλου και την καταληκτική φράση: «προτιμώμενη η έκθεση στη φθορά».
Στους στίχους της, δεν λαμβάνει τίποτα ως δεδομένο. Αντιμετωπίζει το θαύμα και την κατάρα του έρωτα απροκάλυπτα, τολμηρά και αποκαλυπτικά. Τολμά την έκθεση με λέξεις ακέραιες, όπως πρέπουν στη συνθήκη του έρωτα. Λέξεις τραχιές, καυλωτικές που αποτυπώνονται ως έχουν.
Μία αρχέγονη σεξουαλική επικοινωνία: στην αριστερή σελίδα, ο “άντρακλας”, στη δεξιά με πλάγια γραφή τα λόγια του θηλυκού. Επαφές «που πάλι δεν θα βγάλουν πουθενά». Κι αυτό το πουθενά είναι το παν στον έρωτα. Μόνο όμως για όσους ευλογήθηκαν. Δεν είναι για όλους ο έρωτας. Ούτε είναι όλοι γεννημένοι για την καύλα. Είναι αδύνατον να γίνουν όλοι “αλχημιστές ζωής”.
Στους στίχους διέκρινα σιωπές, δάκρυα, φως και άπλετο σκοτάδι («μια νύχτα ατελείωτη όλα»). Διέκρινα δίχτυα ψαρέματος και άγρια θαλασσινά βράχια όπου πάνω τους συντρίβονται τα σώματα πριν καταποντιστούν.
Είδα βαρβάτα αρσενικά με φουστανέλες. Μύρισα κορμιά («απ’ τις μασχάλες του έσταζε / ζεστό μανταρίνι»), λευκά πουκάμισα, καπνούς τσιγάρων και αποφάγια. Είδα τον παράδεισο (ή την κόλαση) να ανοίγει. Επιβεβαιώθηκα ότι ο έρωτας είναι μια συνθήκη τετελεσμένη. Ό,τι με λίγα λόγια «μας κάνει να πεθαίνουμε».
Τέλος, θαύμασα τους στίχους: «Κοιμάμαι πιο νωρίς. / Ξυπνάω πιο νωρίς. / Έτσι, έχω μία ώρα παραπάνω να σε σκέφτομαι». Και αλλού: «Ανέραστη κι αλκοολική / έχω ναρκοθετήσει απόβραδα πολλά / για μια βραδιά μαζί σου».
Στίχοι αντάξιοι μίας χυμώδους θηλυκής ύπαρξης.
