ΔΥΣΑΡΕΣΚΕΙΑ
Η πλήξη γράφει ανορθόγραφα για να γλιτώσει
από τον εαυτό της και τους άλλους,
θέλει να μεταλλάξει την ανάγνωση σε πράξη αόριστη.
Όθεν
εκτελώ την ανάφλεξη, εισπράττω
τον τόκο της λέξης και ιδού η αποδεκτή αλλοίωση
που φτιάχνει τη διαφορά.
Κι εσύ καημένη ερμηνεία που αλλού θα πήγαινες
εκτός απ’ τον τόπο
της αρρυθμίας; Σε σέρνει η μυρουδιά του καθηλωμένου ξύλου
στην κουπαστή της σκάλας
που ελισσόμενη καταλήγει στο υπόγειο με άλλα παλιά.
Σε είδα που έτρεχες ακίνητη
με στραβωμένο βλέμμα, αχόρταγο
να πεις κι αυτό κι εκείνο
να ζωντανέψεις τα πεσμένα φύλλα
με πόδια ανοιχτά, με αγωνία.
Αν ήταν τώρα το κάποτε
θαρχόμουν μοναχά σ’ εσένα.
Μα εδώ η κόπωση οδηγεί στην ασφυξία
στην πρόωρη παραίτηση
στο έχει καλώς ως έχει.
Δεν είναι λοιπόν ανάγκη να φλυαρήσεις
για να φτάσεις στο συμπέρασμα.
Διώξε όποια δυσαρέσκεια έχεις για τον εαυτό σου.
*
ΘΥΜΑΣΑΙ;
Θυμάσαι τότε που πλησιάσανε τόσο κοντα τα μάτια μας
και χύθηκαν του ενός μέσα στου άλλου; Έγινε.
Έκτοτε οι βολβοί έχουν τις ίδιες αναμνήσεις
αλλά
με δικαιοσύνη κι ανιδιοτέλεια
χωρίς ανάγκη για νίκη ή υποταγή.
Έμαθαν οι εικόνες να πηγαίνουν και να έρχονται
σ’ ένα θαλασσινό λιβάδι που οι άλλοι ονομάζουν
παρόν παρελθόν και μέλλον
ώστε να πέφτει με τέχνη το λευκό
πάνω στο μπλέ (όπου αγγίζει φως) για να πετύχει
το κιαροσκούρο της ζωής.
Ανάμεσα στη σιωπή και στον ψίθυρο
ανάμεσα στην ελάχιστη σκιά και στην άβυσσο
τα βλέμματά μας καταργήσανε τις λέξεις
κι η επιθυμία επιστρέφει διαρκώς στον ίδιο τόπο.
*
ΩΣΠΟΥ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ
Έχω ένα παιδί το παιδί έχει ένα πουλί
το πουλί φτερουγίζει στα χέρια και στον ύπνο του
το παιδί διαρκεί ο ύπνος διαρκεί
το όνειρο έχει τρύπες
τις φτιάξαμε για ν’ αναπνέει το παιδί
αλλά ο κόσμος
πετάει πέτρες
και χτίζει έναν σωρό έναν λοφίσκο ένα βουνό –
κάτω βαθειά είναι το παιδί
και το πουλί που φτερουγίζει
μόνο ο σκύλος
μπορεί τις ανάσες τους ν’ ακούσει
καθώς
με μάτια κόκκινα
γδέρνει τα χώματα σκάβει τις πέτρες
ώσπου να φτάσει
*
ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Οι ιδιότητες εκβιάζουν δίνουν δικαιώματα οδηγούνε
σε συμβόλαια, οι λέξεις
δεν είναι αθώες αρκεί
να ειπωθούν κι αμέσως απαιτούν,
το σώμα κι ο νους γίνονται οφειλέτες.
Οι ιδιότητες ανοίγουν μια μέγγενη
που σφίγγει την ελευθερία, δεσμεύουν ενώ
θα έπρεπε να πέφτουνε
σα φύλλα φθινοπωρου.
Ειπώθηκαν και είναι εδώ αλλά
αν δεν τις δεις δεν τις αποδεχτείς
έχει μπροστά σου μόνο
μια έναστρη νύχτα χωρίς νοήματα.
Μη γίνεσαι υπεύθυνος για ό,τι δεν έπραξες,
αρνήσου
τις ιδιότητες των άλλων.
*
ΤΟ ΠΑΙΔΙ
Όπως ο σκύλος που γνωρίζει
πως θα τα κάνει στο χαλί και θα τον διώξουν,
και κλέβει και το φαγί και χάνεται,
είμαι το παιδί που πιά δεν είμαι.
Γράφω ορνιθοσκαλίσματα
που οι άλλοι δεν καταλαβαίνουν
για να με κρίνουν.
Θα φύγω με τον τρόπο μου
με τη δική μου αλήθεια
χωρίς ν’ αφήσω
πίσω μου εκκρεμότητες.
