Ξέρω ότι όλα κάτω από το φεγγάρι θα φθαρούν
κι όσα οι θνητοί σ’αυτό τον κόσμο θενά δρέψουν,
στου Χρόνου τα περάσματα στο μηδέν θα επιστρέψουν:
τις ομορφότερες μέρες, μοιραίες νύχτες ακολουθούν.
Γνωρίζω πως της Μούσας όλοι οι ουράνιοι στίχοι,
που με ψυχής μόχθο τόσο ακριβά αποκτιούνται,
από λίγους πια ή και κανέναν δεν αναζητούνται, σαν ήχοι
κενοί και πως οι κούφιοι έπαινοι εύκολα σπαταλιούνται.
Σαν το πορφυρό λουλούδι γνωρίζω την εύθραυστη ομορφιά,
που ζωή και θάνατο θα του προσφέρει ένα μόνο πρωινό,
ότι η αγάπη ταραχή είναι για την ηρεμία στο μυαλό,
όπου τη δύναμη της λογικής νικούν οι αισθήσεις και η πεθυμιά.
Όλα αυτά δεν με πτοούν, αν και γνωρίζω τι απαριθμώ,
μα κι ότι – αλίμονό μου – να γράφω πρέπει και να αγαπώ.
*
Ωραία Σελήνη, που με την ψυχρή και ασημιά
λάμψη σου τον φόβο μας γλυκαίνεις σα νυχτώνει,
τ’ αδύναμο μάτι γοητεύεις με χαμόγελα θεϊκά,
που ο Φοίβος με τ’ άπλετό του φως θαμπώνει·
Φωτεινή βασίλισσα του θόλου, αν στη συχνή σου
τροχιά γυρνώντας, απ’ την αιώνια δύναμη των ουρανών,
δεν έχεις πια τη γλυκιά φλόγα την αλλοτινή σου –
τον Ενδυμίονα – ξεχάσει, και τον πόνο των εραστών,
αν πληγή σαν τη δική σου μπορεί να γενννήσει εντός
σου οίκτο κι ο οίκτος κάτι άλλο πιο επιθυμητό:
αφού έχεις την δύναμη των ονείρων, όπως και αυτός
που ζωγραφίζει σχέδια παράξενα στο κοιμισμένο μυαλό,
τώρα όσο αυτή κοιμάται, δείξε, σαν θλιβερή Αστάρτη
τα δάκρυα αυτά και της λύπης μου τον μαύρο χάρτη.
********************
Τρεις Ελεγείες
Ι
Η ζωή στ’ αλήθεια είναι μια σκιά,
καθώς να εμφανιστεί διστάζει
κι έπειτα τελειώνει,
και του θανάτου η νύχτα πλησιάζει.
Οι σκιές είναι ελαφρές, περαστικές,
υπάρχει κάτι πιο εφήμερο απ’ αυτό;
Μακριά δραπετεύει,
όταν είναι πιο ορατό
και κανείς δεν μπορεί να πει
πώς και πού καλπάζει·
τόσο κοντά στην κούνια
το φέρετρό μας μοιάζει.
*
ΙΙ
Ο κόσμος αυτός είναι ένα κυνήγι,
ο άνθρωπος το φτωχό θήραμα,
ο θάνατος ο άγριος Νεβρώδ.
Τα γοργά λαγωνικά του είναι η λαγνεία,
η αρρώστεια, η έγνοια, ο φθόνος,
της διαμάχης η αιώνια παρουσία,
κι όλα τα δεινά αυτά που μας στοιχειώνουν,
μέχρι την τελευταία μας αναπνοή.
Κι αν κάποιοι από τύχη ξεγλιστράμε
από τ’ άγριο αυτό κυνήγι,
τα γηρατειά προχωρούνε στα κλεφτά,
ρίχνοντας μας το δίχτυ,
κι εκεί λαχανιασμένοι ξεψυχάμε.
*
ΙΙΙ
Αυτή η ζωή, που φαίνεται τόσο ωραία,
είναι σαν φούσκα που φυσάει στον αέρα
παίζοντας των παιδιών η αναπνοή,
κι όπως την κυνηγάνε εδώ και κει
συναγωνίζονται ποιο μακρύτερα θα τήνε σπρώξει
κι ας φαίνεται καμιά φορά σαν από μόνη
να στέκει εκεί στερεωμένη, σα χρυσαφένιο
μάτι και σταθερά να αιωρείται στο κενό,
αυτό συμβαίνει γιατί είναι τόσο ελαφριά.
Μα για πολύ αυτή η λάμψη δεν κρατάει,
αφού όταν φανεί πιο θαυμαστή, με μια ματιά,
όπως τίποτα δεν ήταν πριν, στο τίποτα ξαναγυρνάει.
*******************************************
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Ο Ουίλλιαμ Ντράμοντ, άρχοντας του Χόθορντεν, ήταν Σκωτσέζος ποιητής, μεταφραστής και ιστορικός. Ταξίδεψε στην Ευρώπη για σπουδές και το έργο του δείχνει περισσότερο κοσμοπολίτικες, παρά τοπικές επιρροές. Τα πιο σημαντικά του έργα είναι τα σονέτα και το «Cypress Grove», ένα δοκίμιο για τον φόβο μπροστά στον θάνατπ. Λέγεται ότι πέθανε από τον καημό του εξαιτίας της εκτέλεσης του βασιλιά Καρόλου Α. Οι συγκεκριμένες ελεγείες του μελοποιήθηκαν από τον Gerald Finzi στον κύκλο τραγουδιών «Τρεις Μικρές Ελεγείες» για χορωδία a capella.
