ΜΕ ΒΡΑΓΧΙΑ
Στον Σπύρο
Στο τρένο κοιμήθηκα
αγκαλιά με τα βιβλία σου,
σε μιας άγνωστης τον ώμο.
Εκείνη, τραβήχτηκε δύο τρεις φορές,
ενοχλημένη.
Ντράπηκα.
Αν ήμουν ώμος για παρηγοριά,
ίσως να κράταγα απαλά
το κεφάλι μιας ξένης.
Μα ίσως πάλι όχι.
Την τρόμαξαν τα όνειρά μου,
σκέφτηκα, γέρνοντας στο παράθυρο.
Έβλεπα ξύλινα άλογα
να κολυμπούν σε μια θάλασσα.
«Έχετε βράγχια;» ρώτησα.
«Φυσικά, όπως κι εσύ», μου είπαν.
Τα αλογίσια μάτια τους
με κατανόηση κοιτούσαν.
«Έχω λοιπόν βράγχια…»
Η δύσπνοια δεν υπάρχει πια.
«Για αυτό δεν μπορούσες
να αναπνεύσεις στην ξηρά», επιμείναν.
«Έχεις βράγχια!»
Θα πετάξω τα εισπνεόμενα,
σκέφτηκα με ανακούφιση.
Ένα σκουριασμένο, κίτρινο bmx δίπλα μου βρισκόταν στον βυθό.
Φώναξα δυνατά τον αδελφό μου.
–Το βρήκα, το βρήκα είναι εδώ!
«Άσ’ το», μου φώναζε από μακριά.
«Άσ’ το πια στον βυθό του».
`
*****
03:36 ΑΫΠΝΙΑ
03:36 σε μια πόλη νεκρή,
η θάλασσα ξεβράζει
γυαλιστερά κορμιά μεδουσών,
έρμαια των κυμάτων.
Άδεια παραλία, άγραφη άμμος.
Η μνήμη σου απλώνεται
στη σκέψη σαν λαδιά.
Άπραγοι επί σειρά ετών,
της μελαγχολίας γόνοι,
παραδινόμαστε.
– Σάρα, μας άξιζε τόση σιωπή;
Κάποτε περπατούσαμε
σε ράχες δελφινιών,
μας αρκούσε
των κορμιών μας το φως
κι ένας στίχος.
«Αγάπη μου, αγάπη μου
γιατί με εγκατέλειψες;»
03:36 στο βαθύ σκοτάδι
λάμνει το χρυσόμαλλο δέρας
της ύπαρξης.
Πνιγόμαστε από επιθυμία
ξυπνάμε πριν τη λύτρωση.
Σιωπηλοί ακούμε
την πόρτα να χτυπά.
– Άνοιξε, λες και κρύβεσαι.
– Σάρα, μας άξιζε τόση σιωπή;
`
*****
Η SYLVIA PLATH ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΑΦΙ
Στον ποιητή Γιώργο Κοζία
Η φωτογραφία ήρθε από το Εδιμβούργο,
ενθύμιο, μαζί με καρτ ποστάλ.
Η Σύλβια Πλαθ χαμογελαστή,
να ταΐζει blue berries ένα ελάφι,
το σωτήριον έτος 1959.
Θα έδινα όρκο πως πρόκειται
για το ίδιο εκείνο ελάφι
που διασώθηκε στη Χασιά,
έπειτα από επίθεση σκύλων.
Το ξαναβλέπω, ζωντανό, μπροστά μου.
–Με δεμένα τα πληγωμένα πόδια του,
με τον θάνατο στα μάτια
να ξεσηκώνει γλέντι
κι ένα πελώριο, σχεδόν ανθρώπινο,
γιατί–
Ταράχτηκα…
Κέρατα παγιδευμένων ελαφιών,
αργά το βράδυ,
ξέσκιζαν τους ιστούς ερώτων μέσα μου.
Ξύπνησα ιδρωμένη.
Στο κομοδίνο δίπλα μια χούφτα blueberries.
Έτρεξα στη βιβλιοθήκη,
άγγιξα με ευλάβεια τη συλλογή της Πλαθ.
Άνοιξα τυχαία μια σελίδα:
«Κυλά ο Θεός από ψηλά, η Κόλαση αργοσβήνει·
Και εφορμούν τα σεραφείμ
και του διαβόλου οι φίλοι·
Κλείνω τα μάτια, και η πλάση όλη κλείνει».
`
******
ΕΝΤΑΦΙΟ
Τάφοι λευκοί θα γίνουμε κάποτε.
Μάρμαρο Πεντέλης, λαμπυρίζον,
θα ενδύει τα κορμιά μας.
Ο ήλιος θα γλύφει επίμονα
το σκληρό μας πέτρωμα.
Επιμελώς η βροχή θα ξεπλένει τα πάθη μας.
Αδιάφορα θα παραστέκουν τα κτερίσματα.
Ολίγα άνθη πλαστικά, κάποια αγγεία,
μια επιτύμβια στήλη.
Θα είμαστε αυτό που πάντα θέλαμε.
Αθώοι.
*****
ΕΚ ΤΗΣ ΣΑΡΚΟΣ
Στην Τασούλα
Εκ της σαρκός μου η γυνή
που δε φοβάται
τους πλαστικούς λεμονανθούς
και τα δεσμά που τη στεφάνωσαν.
Η μάνα που κερνά
πικρή τη γαλατόπιτα
γεμάτη οργή κι απόγνωση.
Σε ένα πικάπ με κολλημένη τη βελόνα
σαν ήχος, από πυροβολισμό, ξερός
το «ΕΔΩ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ».
Δεμένα τα πόδια,
πληγωμένα τα χέρια.
Μα υπόκωφο και σιγανό
το «ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΦΕΥΓΩ, ΠΑΝΤΑ»!
Εκ της σαρκός μου η βία,
οι λέξεις που γλιστρούν
ως τα στερνά απ’ τον λαιμό μου.
Το παράπονο –το όχι– το γιατί,
τα σφιγμένα χέρια,
τα δόντια που τρίζουν,
στη γεύση του ασπασμού το αίμα.
Εκ της σαρκός μου ο φόβος,
με έδεσε σφιχτά σε μια καρέκλα
σε ένα σπίτι, σε μια ζωή.
Ο κόμπος στην καρδιά,
στον λαιμό, στην κοιλιά χαμηλά,
που έραψε την κλειστή γερά
και στείρωσε τη μήτρα μου.
Εκ της σαρκός μου η ηδονή,
ο έρωτας
με μάτια καλυμμένα,
απατηλά χαμογελά
και σάπια.
Σφυρίζει τραγούδια στο αυτί
όταν να κοιμηθείς ξαπλώνεις.
Άυπνη τριγυρνάς ως την αυγή
με τη μνήμη ασπαίρουσα.
Εκ της σαρκός μου η πείνα.
Αχόρεστη και άστοργη εκλιπαρεί:
«Σώσε με,
δώσε μου ένα σώμα να κρυφτώ.
Κι έπειτα φτύσε με,
διώξε με σαν μισητό κομμάτι σου.
Στείλε με στην πυρά».
Εκ της σαρκός μου η ποίηση.
Εκ της σαρκός μου —
Λάβετε, φάγετε.
****************************************************************************************
- Κωνσταντίνος Λουκόπουλος, ποιητής
- Βαρβάρα Ρούσσου, κριτικός ποίησης
- Νίκος Φωτόπουλος, καθηγητής Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, ποιητής.
Την εκδήλωση θα συντονίσει και θα απαγγείλει ποιήματα η ποιήτρια Ευαγγελία Τάτση.
Αφήστε ένα σχόλιο
