Χθες βράδυ μια Ελαφίνα έσπρωξε διακριτικά, αλλά αποφασιστικά την εξωτερική πόρτα της ψυχής μου, εισβάλοντας δυναμικά και απρόσκλητα στον εσωτερικό και καλά προστατευμένο χώρο του μικρόκοσμού μου.
Έλα μου είπε, θέλω να σε πάω ένα μεγάλο περίπατο, εδώ κοντά, στο πυκνό δάσος της Εσπεράντζα, να σου μιλήσω για τη ζωή μου, τα παιδικά μου χρόνια, την οικογένειά μου, να σου γνωρίσω τους φίλους μου, όλο το ζωικό βασίλειο, να σου διηγηθώ τα μυστικά τους, να σου δείξω τα δέντρα, τα βουνά, τη θάλασσα, τα ποτάμια και τις λίμνες που μεγάλωσα, να αισθανθείς το κρύο, τη βροχή, τις μυρωδιές και τον αέρα της φύσης, να σου μιλήσω για τις παγίδες που μας στήνουν ύπουλα στο διάβα μας, αλλά και για να σου διηγηθώ ένα παραμύθι, που άλλαξε τη ζωή μου, θέτοντας σε κίνδυνο και οριστική αναίρεση την ευτυχία μου.
Ένα παραμύθι, το οποίο μιλάει για όλα αυτά που εσείς οι άνθρωποι, παγιδευμένοι στην καθημερινότητά σας, στις ανάγκες και στη ματαιοδοξία σας, είτε τα ξεχνάτε και δεν τους δίνεται τη σημασία που πρέπει, είτε αδιαφορείτε γιατί πιστεύετε ότι είστε αθάνατοι και δε θα σας συμβούν ποτέ.
Όμορφη, λυγερόκορμη, με μεγάλα στοχαστικά μελαγχολικά μάτια, προχωρούσε πλάι μου με βήμα σταθερό, υπερήφανο και σίγουρο, που καταμαρτυρούσε την αυτοπεποίθηση, τη συγκρότηση και τη σοφία που αποκτάει κάποιος που έχει βγει νικητής από έναν σπουδαίο, δύσκολο και μοναχικό αγώνα.
Έναν αγώνα που χρειάστηκε να δώσει, ύστερα από μια τυχαία συγκυρία, τον οποίο πριν ούτε καν είχε φανταστεί ότι θα μπορούσε να αντιμετωπίσει.
Έναν αγώνα με διαρκείς «καταβυθίσεις» στα σκοτεινά πατώματα του νου, άνισο, μοναχικό και δύσκολο – όπως αυτόν που έδιναν παλιά οι μονομάχοι στο Κολοσσαίο – στον οποίο ο «αντίπαλος» είναι πάντα καλά «διαβασμένος», «εκπαιδευμένος» και «έμπειρος», τόσο που για να αντιμετωπίσεις αποτελεσματικά τα «δεξιοτεχνικά» του χτυπήματα, πρέπει να εφευρίσκεις διαρκώς καινούριους τρόπους και μεθόδους, ώστε να αποκτήσεις κάποιο συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντί του.
Έναν αγώνα, που συμμετείχαν και συμπαραστάθηκαν όλοι, οικογένεια, φίλοι, γνωστοί και ακόμη περισσότερο μικροί «θεοί», καθημερινοί ήρωες, που ούτε καν είχε φανταστεί πριν ότι υπήρχαν.
Μιλούσε διαρκώς και μου εξιστορούσε το παραμύθι, φτάνοντας την αφήγηση μέχρι το τέλος, πότε φορτισμένη συναισθηματικά, με φωνή που έτρεμε ελαφρά από τη συγκίνηση και πότε με ένταση και δύναμη που πήγαζαν από τη μεγάλη της προσπάθεια και την τελική της νίκη.
Ένα σπουδαίο παραμύθι που διδάσκει τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να αντιλαμβανόμαστε τη ζωή μας, αυτό το θείο δώρο που μας χαρίστηκε μέσα από τυχαίες και σπάνιες συμπαντικές διαδικασίες.
Ένα παραμύθι, που περιείχε όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά στοιχεία, μυθοπλασία, ευτυχία, μοναχικότητα, απογοήτευση, θλίψη, αυτοκριτική, δύναμη, αποφασιστικότητα, γενναιότητα, αγωνιστικότητα, αγάπη, κάθαρση και ελπίδα, τα οποία το κατατάσσουν στα μοναδικά λογοτεχνικά αριστουργήματα.
Τώρα πέρασε η ώρα, μου είπε αργά το βράδυ, πρέπει να φύγω, με περιμένουν…
Καληνύχτα.
Με το ίδιο γοργό, σταθερό και περήφανο βήμα της, έκανε στροφή και άρχισε να ανεβαίνει καλπάζοντας προς την ανηφόρα.
Το φεγγάρι ολοστρόγγυλο είχε ήδη προβάλει και φώτιζε πάνω από το κεφάλι της το δάσος που απλώνονταν πίσω της, χαρίζοντάς του ένα χρυσό/γαλαζοπράσινο χρώμα που γαλήνευε την ψυχή.
Για μια στιγμή σταμάτησε να ανεβαίνει, γύρισε με κοίταξε με τα μεγάλα μελαγχολικά της ματιά και μου φώναξε από μακριά:
Ξέρεις, ό,τι σου αφηγήθηκα απόψε, δεν ήταν παραμύθι….
Μου χαμογέλασε, έστριψε ξανά και «αναδύθηκε» προς την κορυφή.
**************************
Η Δέσποινα Νάσσου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Σπούδασε Μάρκετινγκ/Διαφήμιση και ασχολήθηκε με τη μετάφραση ως ελεύθερη επαγγελματίας. Το αλληγορικό διήγημά της, με τίτλο «ΔΕΚΑΞΙ ΚΑΤΑΒΥΘΙΣΕΙΣ μια ιαματική ιστορία» κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 2024 από τις Εκδόσεις Συρτάρι. Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί σε ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά όπως Περι ου, Fractalart, Γράφειν καθώς και στο Greek News & Radio Florida. Η συγγραφική της ταυτότητα, είναι αφιερωμένη στην έκφραση της ευάλωτης πλευράς ανθρώπων και φύσης. Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
