ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΙΟΝΙ ΤΟΥ ΟΚΤΩΒΡΗ
ποίηση: Ντμίτρι Μερεζκόφσκι (1865-1941)
Το πρώτο χιόνι του Οκτώβρη στα ήσυχα πάρκα τα παρατημένα, κάτασπρο σάβανο έχει στρώσει πάνω από κιτρινόφυλλα θλιμμένα!
Χαράματα στης λίμνης τον καθρέφτη θαυμάζοντας τις έρημες αλέες και βουβές, πώς κόβει ο κύκνος με τ’ άσπρο στήθος στου πάγου το γυαλί τόσες οργές!
Αλλά και στην ηλιόλουστη την όχθη, σαν πρώτη νίκη μετά απο καιρό ενάντια στη νεκρή λευκάδα του χιονιού, των ζωντανών φτερούγων το λευκό!
(1899)
*
ΣΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΤΙΣ ΚΟΙΛΑΔΕΣ
ποίηση: Κωνσταντίν Μπαλμόντ (1867-1942)
Θα πάω στου ονείρου τις κοιλάδες, μύρια λουλούδια ανθούν εκεί, και θα ρεμβάζω φεγγαράδες από ύψη άφταστα, πρωτοφανή.
Λοξά πετάει το φεγγάρι, μα δεν φοβάται, δεν κρυώνει. Δίπλα στο πράσινο χορτάρι μαγιόχορτο πυκνό φυτρώνει.
Χωρίς δοξάρι, μαγικά, παίζουν του ονείρου οι χορδές. Ο νους στο κύμα κολυμπά, μα άφαντες γύρω οι ακτές.
(1908)
*
ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΕΝΟΣ ΑΥΤΟΧΕΙΡΑ
ποίηση: Βαλέρι Μπριούσοφ (1873-1924)
Αύριο που το πτώμα μου εδώ κάτω θα βρουν,
κλάματα και θρήνοι γοεροί θ’ ακουστούν.
Των ταλέντων τη μοίρα θ’ αρχίσουν να κρίνουν,
που πρόωρα και άδικα τον κόσμο τούτο αφήνουν.
Θ’ αρχίσουν να εικάζουν: τι θα μ’ έκανε ευτυχισμένο,
ξεχνώντας τα λόγια τους που μ’ είχαν ξεγραμμένο.
Μόνο κάποιοι μίσχοι του άνθους της αθανασίας
θα ψιθυρίσουν πως: «Nαι, ήταν μια πράξη ουσίας».
(1894)
