Η μελαγχολία των γερόντων
Ας αφήσουμε τους ποιητές να μιλήσουν για τα όνειρα
για το φως, για το σκοτάδι, για τον ήλιο
για τη θάλασσα
Εμείς θα αδράξουμε από το χρόνο τη σοφία του
Θα ανασάνουμε το άρωμα αισθήσεων που ξεψυχάνε
Θα κρατηθούμε από κομμάτια ξεχασμένης μνήμης
Ίσως τότε οι ποιητές του θανάτου δικαιωθούν που μας
έμαθαν να ζούμε
Γιατί ο θάνατος, είναι ο δάσκαλος της ζωής, ο δάσκαλος
που τα άτακτα παιδιά θυμούνται όταν γεράσουν
Ωχ! Πάλι μπήκε στο ποίημα η μελαγχολία των γερόντων
Δεν θα της περάσει
Θα με σώσει η φαντασία μου
Η επιστροφή στο σώμα μου
Βλέπω ακόμη, βλέπω
Και το βράδυ ο κόσμος τυλίγεται στα τσαλακωμένα σεντόνια.
(από τη συλλογή «ΔΙΕΞΟΔΟΣ στο αέναα κινούμενο»)
Τερματισμός λειτουργίας
Ξέχασα το αιμάτινο κορμί μου μπροστά στην οθόνη
Παγιδευμένο από τα αδηφάγα μάτια στο λαβύρινθο του κόσμου
Αυτοί εκεί μέσα στοχεύουν ανελέητα σε ευάλωτα συναισθήματα
μα εγώ έχω φύγει μακριά διαλυμένος σε όνειρα
Σε μια αγορά στο Βυζάντιο να αγοράσω πορφυρά ψέματα
Χορεύοντας στην πλώρη πάνω σε τρικάταρτο σκαρί πειρατικό
Να κουρσέψω όμορφα τσαχπίνικα μάτια και ονειρεμένα χείλη
Στην Αλεξάνδρεια μυρίζω βιβλία που καίγονται
Η γνώση έχει τη δική της μυρουδιά, μοσχοβολάει υπεροχή
Κρυώνω σε ένα χάνι στο δρόμο του μεταξιού
Κλείνω τα μάτια μου στο αχανές φως της παγωμένης στέπας
Κάποιος, ένας απ’ αυτούς εκεί μέσα, μου θύμισε αυτό που δεν έζησα
Ο άνεμος έχει τη δική του ελευθερία,
ασυγκράτητος περνάει από χαραμάδες και
φεύγει από την καπνοδόχο
Το κορμί μου μπροστά στην οθόνη στην πόρτα του ύπνου
Παντού πουλιά και επιστρέφω για ακόμα μια φορά
Τερματισμός λειτουργίας. Shutdown command.
(από τη συλλογή «ΔΙΕΞΟΔΟΣ στο αέναα κινούμενο»)
Η πρωτιά
Τους άφησα όλους πίσω
Είναι που γύρισα και τρέχω ανάποδα
Με μπαμπεσιά πρώτος, από καιρό το σχεδίαζα
Μόνο έτσι μπορούσα να είμαι μπροστά, πρώτος
Έτσι πρώτος που είμαι, μπροστά μου η ομορφιά του απείρου
Το αχανές με δικαιώνει
Να όμως που με κατάλαβαν
Όλοι θέλουν να είναι πρώτοι
Γύρισαν τις πλάτες ο ένας στον άλλο και τρέχουν
Τρέχουν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, όλοι πρώτοι
Σκορπίσαμε
Δεν ξέρουμε ότι οι πρώτοι σχεδόν πάντα
Γκρεμοτσακίζονται.
(από τη συλλογή «ΔΙΕΞΟΔΟΣ στο αέναα κινούμενο»)
Ο παφλασμός των κυμάτων
Ειδήσεις απ’ την άλλη άκρη του κόσμου.
Μουσικές από παλλόμενες ψυχές.
Ζωγραφιές στα βιβλία, στα μουσεία, στο μυαλό μου.
Απεργίες, διαδηλώσεις, ατέρμονες συζητήσεις.
Τα παιδιά εδώ, οι νέοι εκεί, και συ δίπλα μου.
Να ζήσουμε μαζί, να ομορφύνουμε ο ένας τον άλλο.
Να γεράσουμε μαζί.
Μα πάνω απ’ όλα να ακούσουμε τον παφλασμό των κυμάτων.
Μαζί.
(από τη συλλογή «ΨΗΦΙΔΕΣ ατάκτως ερριμμένες»)
Το δύσκολο είναι
Για να διώξω το σκοτάδι.
Χρεώθηκα ένα λυχνάρι.
Ένα κερί.
Το φεγγάρι.
Τον ήλιο.
Το βιβλίο το είχα.
Τα κατάφερα.
Τώρα το δύσκολο είναι να αντέξω το φως.
(από τη συλλογή «ΨΗΦΙΔΕΣ ατάκτως ερριμμένες»)
