Μια διαφορετική Αφροδίτη
Είναι γεγονός ότι το παράδοξο στοιχείο στην ποίηση είναι ένα πολύ βασικό εργαλείο επαναπροσδιορισμού μιας μεγάλης ή μικρής έμπνευσης, που όμως ανοίγει διάπλατα τους ορίζοντες τόσο του δημιουργού όσο και του αναγνώστη μιας συλλογής. Πάνω σε αυτή τη βάση είναι δεδομένο ότι χρειάζεται ένα στοιχείο αιφνιδιασμού μέσα στα ποιήματα. Αυτή η ελάχιστη βάση για έναν απόλυτο εκτροχιασμό πέρα από τα όρια που έχουν τεθεί από τις μέχρι τώρα τεχνοτροπίες.
Πάνω σε αυτή τη βάση δομείται η ποίηση του Πέτρου Στεφανέα και στο τελευταίο του βιβλίο, Αφροδίτη στα μπλε (εκδ. Ροδακιό, Αθήνα 2019). Ο Πέτρος Στεφανέας, βέβαια, δεν είναι ένα νεοεμφανισθείς ποιητής, αντιθέτως έχει δοκιμάσει τα ποιητικά του εφόδια σε αρκετά βιβλία ήδη από τις αρχές του ‘00. Η ποίησή του εμφορείται από ένα υπαινικτικό σαρκασμό, και μια διάθεση απλότητας χωρίς φανφάρες αλλά αντιθέτως λαμπερής αποκάλυψης της ανθρώπινης τρωτότητας μέσα στον καθημερινό βίο. ‘Εναν βίο παρατιθέμενο παράδοξα και με έναν αρκετά παιχνιδίζων τρόπο, μέσα από τα ταξίδια και τις περιπλανήσεις του ποιητή στο ελλαδικό και στο ευρωπαϊκό χώρο.
Πιο συγκεκριμένα, ήδη από το πρώτο ποίημα της συλλογής, «Ο Σαίξπηρ και ο Πατέρας μου», καταλαβαίνουμε όλα αυτά τα στοιχεία όταν μια συνηθισμένη λεωφορειακή διέλευση στο Εδιμβούργο αποκτά μια σαρκαστική οπτική, οδηγώντας τον ίδιο τον ποιητή «στην τελική νίκη» μιας καθώς πρέπει πραγματικότητας, μια νίκη του μηδέν και της πλήξης. Ταξίδια καθημερινά, που τους δίνει πλεόνασμα ενδιαφέροντος το «υπόγειο χαμόγελο» μιας κυνικής εξωτερίκευσης του ξεσκεπάσματος του φιάσκου του καθημερινού μεγαλείου («Φωτογραφίες διαβατηρίων»).
Ο ποιητής, έτσι, βαδίζει στις λεωφόρους των άστεων γελώντας, γελώντας για την πραγματική φύση των πραγμάτων («Νυχτερινές σκέψεις εντός του κλωβού»). Μικρά δεν φαντάζουν άραγε τα πράγματα; Σ’ αυτό το ερώτημα φαίνεται να απαντά καταφατικά ο ποιητής σε όλα τα μήκη και τα πλάτης της συλλογής του. Βέβαια, αυτή η παραδοχή ενέχει μια απόλαυση, όπως διατυπώνεται στο ομώνυμο ποίημα της συλλογής, όπου η γνωστή θεά γίνεται ένα σύμβολο της αγάπης του ποιητή για το φλανέρισμα, της αγάπης του για τη μοναξιά.
Κλείνοντας, η παρούσα συλλογή αποτελεί μια πολύ ιδιαίτερη ποιητική καταγραφή στιγμών. Ένας ατελείωτος κυνικός περίπατος, που έξυπνα διατυπώνει τις σκέψεις του ποιητή για τη σύγχρονη ζωή και τον παρόντα κόσμο.
