Η ΒΑΘΙΑ ΔΑΓΚΩΜΑΤΙΑ

 

Υπάρχει μια δαγκωματιά βαθιά

διαπεραστική

στο μέσον του φύλου μου

εξαιτίας της οποίας εγώ εδραιώνομαι ως ο εαυτός μου

και είμαι

και κατέχω και δωρίζω.

Χαρίζω το σώμα μου και τη λαχτάρα μου.

Υπάρχει μια δαγκωματιά εντός μου

που υποτάσσει τον άλλον

τον γονατίζει, τον λυγίζει

εξαιτίας αυτής της δαγκωματιάς ανοίγεται

μια απέραντη θάλασσα από κενά

ιλίγγους

γκρεμούς

αβύσσους.

Με διασχίζει μια χαράδρα

με χαράζει ένα βάραθρο

μες στον έρωτα…

και σ’ όλους τους μυστικούς μου αρμούς

με φροντίδα, με καχυποψία, εσύ με κάνεις να υφίσταμαι

και δεν με ξέρεις.

 

 

***

.. ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠ’ ΤΗ ΛΑΚΚΟΥΒΑ

 

Σε κάποιο μέρος του κόσμου

μια γυναίκα καθόταν όλα τα πρωινά

να παρατηρήσει ένα κτίσμα παλιό.

Και υπήρχαν παράθυρα, ναι

με ίσκιους γεμάτα

άνδρες, γυναίκες, τέρατα.

Αυτό το σπίτι ήταν ακατοίκητο

δεν υπήρχαν εραστές, όχι.

Μονάχα πουλιά που κάποιες φορές

διέσχιζαν το φρικτό τοπίο.

 

Σε κάποιο μέρος του κόσμου

υπήρχε μια λάμπα σπασμένη

που δεν ήταν δική της

κι ένα λεξικό επίσης.

 

Αυτό δεν μπορούσε να διαλύσει την μοναξιά της.

 

Υπήρχαν τρία δέντρα, τέσσερα δέντρα

και θόρυβοι, ο δρόμος, τ’ αυτοκίνητα.

 

Σε κάποιο μέρος του κόσμου εκείνη

δεν μπορούσε να μιλήσει μ’ όποιον

θα μπορούσε να είναι ο εραστής της.

Η απόλαυση ήταν απαγορευμένη.

Τα ασθενοφόρα περνούσαν.

 

Η δυσαρέσκεια εξαπλωνόταν.

 

Σε κάποιο μέρος του κόσμου

εκείνη σταμάταγε

να δει μία πρίζα

έναν καναπέ

ένα τραπέζι γεμάτο βιβλία και ψιλά

και τον σύζυγο:

μαραμένο, βουβό, να διαβάζει…

 

Κι υπήρχαν χάπια επίσης, χάπια πολλά

κι ένα αεροπλάνο που πέρναγε

κουβαλώντας κόσμο που, ναι, είχε έναν τόπο.

 

 

Σε κάποιο μέρος του κόσμου

εκείνη προσεύχοταν

να βγει

να βγει

απ’ τη λακκούβα.

 

(Washington, Ιούνιος 1990.

Από την επόμενη αρρώστια…)

 

 

***

ΠΟΙΗΣΗ

 

Στους μαθητές μου και στη Lotti Ipinza,

τραγουδίστρια όπερας και ποιήτρια

 

 

Όποιος βιώνει την ποίηση, βιώνει την ένταση.

Ο ουρανός, η γη, οι άνθρωποι καταλήγουν να

του είναι παράξενοι. .

Πάψε: εδώ ζει ένας Άγγελος!… ένα πουλί!…

Η γαλήνη κι η καταιγίδα αφορούν τον ποιητή.

Ο πορτοκαλής ουρανός πάνω στη γαλάζια κορφούλα.

Η ιερή φωνή του Ρέκβιεμ του Μπραμς.

Η πανσέληνος. Η μελαγχολία.

Στον ποιητή αρέσει το αγκάλιασμα,

το άγγιγμα, τα φιλιά γεμάτα πιοτό

και το χάδι, το τελευταίο χάδι

το ύστατο χάδι

ψιθυριστό

ατέλειωτο.

Να ’σαι ποιητής τι είναι;

Να κλαις.

Να κλαις. Ασταμάτητα.

Και ν’ ακούς μια ανθρώπου φωνή

σιωπηλή κι αντρίκια

για τη χαμένη του θηλυκότητα,

γιατί η ποίηση θηλυκότητα είναι.

Και οι άντρες ποιητές πρέπει να ‘ναι θηλυκοί.

Και οι γυναίκες ποιήτριες πρέπει να ‘ναι αρσενικές.

Κι αυτός είναι νόμος του Θεού.

Νόμος ιερός.

 

 

***

ΤΟ ΦΙΛΙ

Στην Esdras Parra

 

Υπάρχουν μαντάτα που δεν επιτρέπουν το ποίημα

που το ματαιώνουν, σχεδόν για πάντα

είναι όπως κάποια παράλυση

μια πράξη ακινητοποίησης.

 

Υπάρχουν αναφορές τρίτων που μας πονάνε

που ’ναι ψεύτικες, που ’ναι ψέμα.

Και τι μπορεί να κάνει κάποιος;

Πέρασα από τη δέκατη τρίτη οδό

κι είδα έναν άντρα με γκρίζο καπέλο

που ’μοιαζε στον Φερνάντο Πεσσόα

ή που θα μπορούσε να λέει:

μόλις ασπάστηκα τα γένια του Γουίτμαν.

 

Δεν υπάρχει γιατρειά κόντρα στην ατιμία και την παιδική ηλικία.

 

Η άλλη παρηγοριά:

να επεκτείνεις ατελείωτα το φιλί

για να κρατήσει όλη τη νύχτα

για την αιωνιότητα όλη.

 

Ενάντια στην ατιμία που τρομοκρατεί το ποίημα

το φιλί

το απέραντο

το γεμάτο νερά

από ανοίγματα

μέχρι να σβηστεί

το κακό αίμα.

 

 

( El circo roto, 1996)

 

 

 

 

 

********************************************************************************

ΕΠΙΜΕΤΡΟ

H Hanni Ossot (1946-2002), παιδί γονιών με γερμανική καταγωγή που βρέθηκαν στο Καράκας θέλοντας να ξεφύγουν από τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν ποιήτρια, μεταφράστρια, δοκιμιογράφος και κριτικός, και ταυτόχρονα Καθηγήτρια Λογοτεχνίας, διδάσκοντας για πολλά χρόνια στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο της Βενεζουέλας. Εξέδωσε έναν μεγάλο αριθμό ποιητικών συλλογών, γνώριζε πολλές γλώσσες και κάποια στιγμή, το 1979, γοητευμένη από τον Πλάτωνα και τον Ηράκλειτο βρέθηκε στην Ελλάδα, για σπουδές φιλοσοφίας, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, τις οποίες ολοκλήρωσε τελικά στο Λονδίνο. Κάποιοι από τους δημιουργούς που μετέφρασε ήταν οι D.H. Lawrence, Rainer Maria Rilke και Emily Dickinson, το έργο των οποίων άσκησε επιρροή στην ποίησή της. Τα τελευταία χρόνια της ζωής ήταν πολύ δύσκολα και σημαδεύτηκαν από τη συχνή της νοσηλεία σε ψυχιατρικές κλινικές. Πέθανε σε μία από αυτές στις 31 Δεκεμβρίου 2002. Προλογίζοντας τα ποιήματα της τελευταίας της συλλογής, από όπου προέρχονται και τα ποιήματα της παρούσας μετάφρασης, πολλά από τα οποία τα έγραψε στην Washington, κι αποτίνοντας το δικό της φόρο τιμής στον Χόρχε Λουίς Μπόρχες, που υπήρξε ένα από τα σταθερά της σημεία αναφοράς, γράφει, μεταξύ άλλων: «Στη διάρκεια της μακράς νύχτας που πέθανε ο Μπόρχες εγώ ήμουν στο στούντιο μου. Κοίταζα να δω ποιο βιβλίο ποίησης θα μπορούσα να διαβάσω μια νύχτα σαν κι αυτή. Διέτρεξα όλη τη βιβλιοθήκη και στάθηκα στα Άπαντα της ποίησής του από τις εκδόσεις Emecé. Τα τοποθέτησα πάνω στο τραπέζι εργασίας και πήγα προς το παράθυρο να δω τη Νύχτα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι μια μεγάλη πύρινη σφαίρα διέσχιζε το Σύμπαν, σε ελλειπτική τροχιά, για να συναντηθεί με μια άλλη πύρινη σφαίρα, εν είδει ερωτικού φιλιού. Μονολόγησα: αυτός είναι ο Μπόρχες, έχει πεθάνει και πάει να συναντηθεί με τον Ηράκλειτο».

από Σπύρος Αραβανής
3 Comments