Διάβασα με συγκίνηση την ποιητική συλλογή της Γκέλης Ντηλιά με τίτλο XL (2021, εκδόσεις Κέδρος). Κάθε ποίημα είναι μια ειλικρινής και βαθιά συναισθηματική αναζήτηση, που αποτυπώνει με μοναδικό τρόπο τις αντιφάσεις και τις αλήθειες της ανθρώπινης ύπαρξης. Η ωριμότητα και η εμπειρία που αποπνέει το έργο της είναι εμφανείς και με εντυπωσίασαν.
Ένιωσα κάθε ποίημα σαν μια ανάσα ζωής, μνήμης και δημιουργίας. Από τα πρώτα ποιήματα, Genesis και Υποψηφιότητα, με ταξίδεψε μέσα στην τέχνη, το φως, την καθημερινή ζωή και την προσωπική αλήθεια. Στο Genesis, η δημιουργία ανθίζει μέσα από συμβολισμούς και πάθος, ενώ στο Υποψηφιότητα η δημόσια εικόνα συναντά την προσωπική αλήθεια, με ένα παιχνίδι λάμψης και εσωτερικής σταθερότητας.
Σε όλη τη συλλογή, η γραφή της συνδέει το προσωπικό με το συλλογικό, την καθημερινότητα με τις υπαρξιακές ανησυχίες, τον χρόνο, την αγάπη και την ελπίδα. Κάθε ποίημα είναι μια ζωντανή εικόνα που αγγίζει την καρδιά, προκαλεί στοχασμό και αφήνει άλλοτε έκπληξη και άλλοτε συγκίνηση.
Ο τίτλος, XL, συνδυάζει την έννοια του μεγέθους με τον αριθμό 40, υπογραμμίζοντας την ωριμότητα και την εμπειρία της ποιήτριας. Η γραφή της χαρακτηρίζεται από έντονη συναισθηματική φόρτιση και προσωπική ειλικρίνεια. Τα ποιήματά εξετάζουν τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης, τις σχέσεις, την αποξένωση, την απώλεια και την αναζήτηση νοήματος. Η χρήση του ελεύθερου στίχου και η εναλλαγή προσώπων ενισχύουν την αίσθηση της άμεσης επικοινωνίας και της εσωτερικής αναζήτησης.
Άλλοτε με αντιθέσεις εσύ «πας άοπλος», εγώ «έρχομαι πάνοπλη» και η ένταση του «τώρα» είναι τόσο απλή όσο και δύσκολη να βιωθεί. Η γραφή της μεταφέρει την αίσθηση του ζωντανού, της στιγμής που δεν κρατιέται, του παρόντος που απαιτεί απλότητα. Άλλοτε στήνοντας σκηνικά πλήξης και απόστασης («η λιμνάζουσα απόσταση στο τραπέζι της κουζίνας») όπου παρουσιάζει μικρές καθημερινές αποστάσεις που μεταφράζονται σε ψυχική αποξένωση και αναπόφευκτες χαμένες συνδέσεις. Και άλλοτε με έντονες εικόνες, εκστατική γλώσσα και πνευματική ένταση για να περιγράψει ακραίες επιθυμίες ολοκλήρωσης, δημιουργίας και μνήμης. Που μοιάζουν σαν προσευχές και μανιφέστα ταυτόχρονα!!
Η καρδιά, οι παλμοί, η αγάπη που ανεβοκατεβαίνει, η αίσθηση του «και τώρα;» υπογραμμίζουν την αδυναμία να βρεθεί ισορροπία μεταξύ απόστασης και εγγύτητας, ανάμεσα στη ζωή που συνεχίζεται και στην επιθυμία για ένωση.
Το «τέλος της εποχής», η κλινική «νεκρότητα» του χρόνου, η απομόνωση του ανθρώπου, η παγωμένη αγάπη, η σπαταλημένη ελπίδα και η πολυπόθητη Άνοιξη που «κατεβάζει ρολά» δημιουργούν ένα αποχαιρετιστήριο, σχεδόν προφητικό τόνο, γεμάτο μελαγχολία και υπαρξιακή συνείδηση. Το ύφος της είναι συνειδητά ποιητικό, αλλά ταυτόχρονα εξομολογητικό. Τα «κόκκινα σημάδια», οι σκισμένες σελίδες, οι ζωές και οι στιγμές που χάνονται δείχνουν μια βαθιά σχέση με τον χρόνο και τη μνήμη, σχεδόν σαν προσωπικό τελετουργικό. Η γλώσσα, ο ρυθμός και οι εικόνες δημιουργούν αίσθηση υπαρξιακής αναμέτρησης με τον χρόνο και την απώλεια.
Η ποίησή της δεν περιορίζεται σε προσωπικές εξομολογήσεις, αλλά επεκτείνεται σε κοινωνικά και υπαρξιακά ζητήματα, προσεγγίζοντας τις αντιφάσεις του κόσμου και της ανθρώπινης ύπαρξης με ευαισθησία και βάθος. Χρησιμοποιώντας αντιθέσεις, συμβολισμούς και δυνατές μεταφορές, μετατρέπει τις καθημερινές στιγμές σε ποιητικές εμπειρίες, ενώ η εναλλαγή προσωπικού και συλλογικού επιπέδου δίνει βάθος στην αναζήτηση νοήματος. Ο χρόνος, η μνήμη, η ελπίδα και η αγάπη αποτελούν σταθερά μοτίβα, μέσα από τα οποία η Ντηλιά εξερευνά την ανθρώπινη ψυχή και τις αλήθειες της ζωής. Η ποίησή της είναι φως που φωτίζει τις σκέψεις και τα συναισθήματα, ένα παράθυρο στον κόσμο της που εύχομαι να συνεχίσει να εμπνέει, να φωτίζει και να αγγίζει καρδιές.
