Στην πρώτη αμιγώς ποιητική του συλλογή με τίτλο «Βαστίλη» από τις εκδόσεις Ενύπνιο επανέρχεται ο Κώστας Κουτρουμπάκης για να μας ξαφνιάσει και πάλι ευχάριστα. Βαστίλη, τίτλος μεταφορικός, σύγχρονη φυλακή ο κόσμος που όλοι μέσα της ζούμε. Είναι σαφής η προτροπή του ποιητή για κατάληψη και ρήξη και άλωση από την Τρίτη Τάξη για να υλοποιηθούν τα ιδανικά της κατάληψης της πρώτης Βαστίλης το 1789 από τα οποία οι σύγχρονες κοινωνίες απέχουν πάρα πολύ.
Ξεκινά την συλλογή με την κινητήρια δύναμη του ανθρώπου που δεν είναι άλλη από τον έρωτα, με πολύ τρυφερά ολιγόστιχα ερωτικά ποιήματα. Στον τελευταίο στίχο του έκτου ποιήματος γίνεται μετάβαση προς μια στοχαστική και κοινωνική ποίηση και από το επόμενο που έχει ως τίτλο «Σαλονίκη, ξεσαλονίκη» αρχίζουν να γίνονται σαφείς αναφορές στην πόλη την ίδια και κυρίως στα πολιτικά δραματικά γεγονότα που κατά καιρούς την στιγμάτισαν. Στεκόμαστε στο ποίημα αυτό για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι ο Κουτρουμπάκης δίνει σαφώς το πολιτικό του στίγμα και τα πιστεύω του και το δεύτερο ότι δίνει με το παράδειγμα του τον δρόμο που οφείλει να έχει η ποίηση στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα επηρεάζοντας και ευαισθητοποιώντας τις ευρύτερες μάζες.
Κατόπιν υμνεί τους ερωτευμένους και τους ελεύθερους, γιατί μόνον οι ερωτευμένοι είναι ελεύθεροι, αλλά η αληθινή ελευθερία είναι ακριβή και αξίζει στους θαρραλέους που την κατακτούν με βάσανα και αγώνες, ενώ πολλές φορές την πληρώνουν και με το ίδιο το αίμα τους. Συνεχίζει με το ποίημα-τιμή στον αείμνηστο ποιητή Μάρκο Μέσκο και στη συνέχεια παίρνουν σειρά σκέψεις και στοχασμοί σχετικά με τον αδάμαστο χρόνο. Ακολουθούν τέσσερα εξαιρετικά ποιήματα για τη μάνα, τη δυνατή ελληνίδα μάνα, το στήριγμα της οικογένειας. Ποιήματα πολύ μικρά, συχνά δίστιχα που μέσα σε λίγες λέξεις τους κρύβονται πολλά νοήματα, λόγος λακωνικός, όπως τα αρχαία αποφθέγματα ή τα σύγχρονα χάικου. Πειραματίζεται με τα ίδια ρήματα στην ενεργητική και παθητική φωνή στο ίδιο ποίημα θέλοντας να επισημάνει το δισυπόστατο των εννοιών και των πραγμάτων.
Με τη σκέψη πάντα στο συλλογικό καλό και την αφύπνιση προτρέπει
«-γιατί κάποτε πρέπει ν’ αποκτήσουμε
Μια συλλογική σωματική συνείδηση-»
Και αμέσως μετά ακολουθεί ένα καταπληκτικό ερωτικό «επίγραμμα» και τελειώνει με το ομότιτλο ποίημα «Βαστίλη».
«-γκρεμίζοντας για πάντα το παλιό καθεστώς»
Ταυτόχρονα αφήνει ανοιχτή την ελπίδα με το «Καρτέρι», όπου στην ουσία καταργεί το τέλος και με λαχτάρα ΤΗΝ περιμένει όπως την πρώτη φορά.
Παράλληλα ως καλός μουσικός αναφέρεται στην αγαπημένη του κιθάρα και γενικότερα στη μουσική, ακόμη και στο ψαλτήρι. Ψυχογραφεί χαρακτήρες, χρησιμοποιεί λίγες αφηρημένες έννοιες χρησιμοποιώντας σωστά Ελληνικά με λέξεις της καθομιλουμένης και καθόλου εξεζητημένες.
Παραθέτω κάποιους χαρακτηριστικούς στίχους.
Ποίηση είναι οι νυχιές των εραστών
Πλανάρουμε κόντρα στον καιρό
Κανένα κόκαλο /δεν τσακίζεται/ αναίμακτα
Η μοναξιά είναι κιθάρα
Τι τα θες ο χρόνος ανίκητος
Δεν είναι Άνοιξη αν δεν συντρίβει
Μουσικός χρόνος είναι όταν με φιλάς
Με αυτήν, την πρώτη ουσιαστικά του συλλογή, ο Κουτρουμπάκης μάς δίνει τα διαπιστευτήριά του στον ποιητικό λόγο και αφήνει υποσχέσεις ότι σίγουρα θα επανέλθει με ώριμο, δυνατό, πολιτικό λόγο.
