Είναι αγγελούδια που
πηγαινοέρχονται στην κόλαση
όπου ανήκουμε κι εμείς,
μικρά πυροτεχνήματα
στην ακινησία ενός προγόνου ουρανού
Είναι ηλεκτρικά αυτοκινητάκια
κι ιπτάμενοι σωτήρες
Είναι Μπάρμπι,
που μεγαλώνουν με στήθη και με πέος,
όλο πίκρα, όλο γέλιο,
με τη μερέντα τους στο στόμα,
παράσιτα, λουλούδια και αστέρια
γίνονται παιχνιδιάρες ερωμένες,
κι αφοσιωμένοι εραστές, αν γίνονται.
χαράσσονται σε άστοχες τροχιές της νύχτας,
στους δρόμους και στα πεζοδρόμια,
στα κρυφά μονοπάτια, στις αλέες, στις αλάνες
με τα κρυμμένα ραντεβού των δύο λεπτών, των δύο φιλιών.
Τα παιδιά μας είναι παιδιά
κοιμόμαστε μες’ τη καρδιά τους
και γινόμαστε παιδιά τους
στεκόμαστε στον πρώτο γάμο
με το οικογενειακό δράμα στον τοίχο, στην κορνίζα
όλοι χαμόγελα με τον υπαίτιο γιο στη μέση
κι ένα κινητό στην άκρη ξεχασμένο
Τα παιδιά μας είναι σφαγείο, μακελειό
και νιότη
είναι το κουφάρι της γέρικης καρδιάς μας
πανδοχείο της ζωής
σώμα-δοχείο ενοχής
ζούνε για την αγάπη των γονεων,
ζούνε για την αγάπη των γονεων,
και πεθαίνουν
αθόρυβα μέσα στο θόρυβο
της δικιάς μας ζωής
με τον ίδιο κρότο
που πέφτουμε κι εμείς!
Απαλοι υπαινιγμοι σαρωνουν με τον ιδιο τροπο που καταστρεφετε εσεις!