Ευχόμαστε σε όλους/ες
τους συνεργάτες/ιες, αναγνώστες/ιες και φίλους/ες μας
ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΧΡΟΝΙΑ!!!
************************************************
Βάσια Καλογεράκου, [Σχόλια Πρωτοχρονιάς (2025)]
Ι
Ο χρόνος κλείνει•
ερημική κλίση
Του ενός γαρυφάλλου με το ασπροκόκκινο πρόσωπο και την πράσινη καταχνιά της πρώτης εξοχής και του πολυβολείου
Έχουν αλλάξει τα πράγματα (;)
Κι αντί•
Παραμονές αχρείαστες οι τόποι
Μυρίσανε το σεργιάνι της θυμώδους καμινάδας
και του μεγάλου αλισβερισιού
Πίσω τα μάτια —να ακούγονται γυμνές διαστολές, όπως τα αναπάντητα ερωτήματα που ανάβουν τις μηχανές της νύχτας
Νύφες οι ανάγκες που σού τραγουδούν τη χόβολη
Και το κλειδί, και το μαξιλάρι-πουλί θαλασσινό.
Ως την αυγή τα σύνορα άλαλα, μια τρύπα στην ειρήνη του ορίζοντα
Μια προκυμαία κατεβασμένων βλεφάρων
Η επιστροφή, ορφανή ωρών και νοημάτων,
ψέγει τα αθώα νεύματα της ελιάς και τους μετρημένους απ’ τη βλαστήμια μήνες
Την υποψία της μνήμης που υπομένει
Το τρύπημα με το στάχυ επάνω στον βράχο της πρόσοψης
που ανέβλυσε το κρίμα, τις θημωνιές και την απόφαση.
Τα αδιάκοπα δοξαστικά της χέρια λύγισαν από το λάδι του χρησμού —θα ‘ρθεις.
Να’ρθείς.
ΙΙ
Οι πολιτείες μεταποιημένες σε ακρογιάλια Σαββάτων,
ανυστερόβουλα σχεδόν
Πληρώνουν το ράμμα κάποιας ουτοπίας
Το χρώμιο της ανάστασης λίγο μακριά,
Να αναγείρει τη ζωή —όπως θα τη φόραγες
Χωρίς να λυπηθεί τ’ άστρου το σκαλί:
Ένας άνθρωπος κοιμήθηκε χορτασμένος —εκεί, τότε
Ξύπνησε ολόγιομος
Στο σπίτι με τις βουκαμβίλιες που έχτισαν τ’ αγάλματα
Παιδιά φορούν τα καινούρια παπούτσια —καφέ μπορντό λουστρίνια— λέγοντας ιστορίες με δέντρα
που σκύβουν παρά μόνο σε ποτάμια, και το μαύρο είναι
Μια κάθετη αυλή του κόσμου στον τοίχο
Ούτε σημαία
Ούτε στίγματα του κατάδικου ουρανού
πάνω από ξαρμάτωτα κεφάλια.
Σχολώντας οι αιώνες δεν κουβαλούν απραγματοποίητα συνθήματα•
Καθαρό νερό, γάλα ζεστό, το ενύπνιο στόμα του χελιδονιού, τον ανθρώπινο ήχο
του γλεντιού,
τα πιάτα-πηδάλια στο τραπέζιμε την πυρόξανθη καρδιά και τα στολισμένα καράβια,
τα φιλμ και τα τραγούδια των ανώνυμων ηρώων,
τα κειμήλια της λεβεντιάς τους
Αυτών που γύρισαν τον τρόπο, το βουνό και τον ήλιο
Σαν μανιβέλες στη λατέρνα του καιρού
Που, κάθε τόσο, περνάει και παρακαλεί μονάχος του για μιαν ανάληψη φορτίου.
**********************
Αλεξάνδρα Σάνδη, Πρωτοχρονιάτικα βεγγαλικά
Αγάπη μου θυμήσου το όνειρο,
αυτό που έφτιαξες λίγο πριν
Το σώμα σου βομβαρδιζόταν από χαρά-
Πρωτοχρονιάτικα βεγγαλικά
Θυμήσου πώς η λάμψη σου κινούσε τους βολβούς,
πώς οι χτύποι της καρδιάς τρύπαγαν το κεφάλι σου,
πώς νότες βανίλιας και κέδρου απ τα μαλλιά μου
έμπαιναν στα ρουθούνια σου.
Θυμήσου όλη την ευχαρίστηση,
τον πόνο πριν και μετά την ηδονή
να ξεγλιστράει αργά
από σατέν, πανάκριβα σεντόνια.
Θυμήσου τα όλα λοιπόν
τώρα που τέλειωσαν τα βεγγαλικά μου
κι όταν ξυπνήσεις σε παρακαλώ,
να θυμηθείς το όνομά μου.
