Ανθολογούνται οι:
UMBERTO SABA (1883-1957), SIBILLA ALERAMO (1876-1960), EUGENIO MONTALE (1896-1981), ALFONSO GATTO (1909-1976), ALDA MERINI(1931-2009), FRANCESCO TOMADA (1966-)
**
UMBERTO SABA (1883-1957)
«Γυναίκα»
Όταν ήσουν
νεαρή τσιμπούσες
σαν βατόμουρο. Ακόμα
και το πόδι σου
όπλο ήταν για σένα, αγριοκόριτσο.
Δύσκολα σ’ έπιανε κανείς.
Ακόμα
νέα, ακόμα
είσαι όμορφη. Τα σημάδια
των χρόνων, εκείνα του πόνου, δένουν
τις ψυχές μας, τις κάνουν μία. Και πίσω
από τα κατάμαυρα μαλλιά σου που τυλίγω
στα δάχτυλά μου, δεν φοβάμαι πια το μικρό
λευκό, μυτερό αυτάκι σου, το δαιμονικό.
*******
SIBILLA ALERAMO (1876-1960)
«Θάνατος πάνω απ’ τα στρατόπεδα του κόσμου»
Είναι ζωντανός, ήθελα να τον πνίξω,
κι είναι ακόμη πιο αφόρητα ζωντανός.
Τίποτ’ άλλο πια μες στην πνοή μου
παρά αυτός ο έρωτας στο χείλος του θανάτου.
Θάνατος πάνω απ’ τα στρατόπεδα του κόσμου
μα εσύ ’σαι μέσα στην καρδιά μου
σαν τον ίδιο τον χτύπο της ζωής.
Με συνθλίβεις, μ’ αφανίζεις,
άναυδη μ’ αφήνεις,
ευλογημένος να ’σαι.
Μηδαμινός ο πόνος μου
αρκεί να σε βλέπω να ζεις
και να σ’ ακούω να τραγουδάς
πάνω στ’ ακροβλέφαρό μου.
Ύστερα κλείσε μου τα μάτια
ικέτεψέ με για ειρήνη
ξάπλωσέ με στο έδαφος
άναψέ μου τη νεκρική πυρά
κι ευλογημένος να ’σαι…
***
EUGENIO MONTALE (1896-1981)
[Αμέτρητες οι σκάλες που κατέβηκα…]
Αμέτρητες οι σκάλες που κατέβηκα, κρατώντας σου το χέρι,
και τώρα που δεν υπάρχεις πια,
υπάρχει το κενό σε κάθε σκαλοπάτι.
Μα και πάλι σύντομο ήταν το μακρύ ταξίδι μας.
Το δικό μου ακόμα διαρκεί· δεν μ’ αγγίζουν πια
οι ανταποκρίσεις, οι κρατήσεις,
οι παγίδες, οι χλευασμοί εκείνων που πιστεύουν
ότ’ η πραγματικότητα είν’ αυτό που φαίνεται.
Αμέτρητες οι σκάλες που κατέβηκα κρατώντας σου το χέρι,
κι όχι γιατί με δυο ζευγάρια μάτια βλέπει κανείς καλύτερα.
Εγώ με σένα τις κατέβηκα γιατί ήξερα ότι απ’ τις ίριδες
των δυονών μας, αν και αρκετά θολές, οι πιο σωστές
ήταν οι δικές σου.
**********
ALFONSO GATTO (1909-1976)
«Ερωτικό ποίημα»
Τις μεγάλες νύχτες του καλοκαιριού
που τίποτα δεν σαλεύει πέρ’ από το διαυγές
φίλτρο των φιλιών, το πρόσωπό σου
ένα όνειρο μέσα στα χέρια μου.
Μακρινή όπως τα μάτια σου
ήλθες απ’ τη θάλασσα
απ’ τον άνεμο που μοιάζει της ψυχής.
Κι απεγνωσμένα φιλιά
μέχρις ότου το στεγνό στόμα
σαν τη νύχτα μισάνοιχτο
το πήραν μακριά απ’ τη δική της πνοή.
Ζεις λοιπόν, εσύ ζεις
τ’ όνειρο πως υπάρχεις είν’ αληθινό.
Πόσο καιρό σε γύρεψα!
Σε σφίγγω πάνω μου για να σου πω ότι τα όνειρα
είν’ όμορφα όπως το πρόσωπό σου,
μακρινά όπως τα μάτια σου.
Και το φιλί που γυρεύω είν’ η ψυχή.
**********
ALDA MERINI(1931-2009)
«Σκόνη κλειδωμένη είναι οι στίχοι»
Σκόνη κλειδωμένη είναι οι στίχοι
από ένα βασανιστήριό μου ερωτικό,
μα έξω ο αγέρας είν’ o σωστός,
μεταβλητός και γλυκός κι ο ήλιος
σου μιλά για τρυφερές υποσχέσεις·
έτσι καθώς γράφω,
σκύβω το κεφάλι μες στη σκόνη
και λαχταρώ τον άνεμο, τον ήλιο
και το γυναικείο δέρμα μου
πάνω σε δέρμα αντρός.
***********
FRANCESCO TOMADA (1966-)
«Πομπηία»
Όταν σε δύο χιλιάδες χρόνια θα σκάψουν αυτό το χώμα
τότε θα βρουν τα σώματά μας πετρωμένα
στην ίδια στάση που σήμερα κοιμόμαστε
εσύ γυρισμένη στο πλάι
εγώ να σε σφιχταγκαλιάζω
ακουμπισμένος στην πλάτη σου
και ποτέ δεν θα μάθουμε αν η ευτυχία μας
ήταν τόσο μεγάλη ώστε να υπερβεί τον χρόνο
ή αν ήταν η συνήθεια των επαναλαμβανόμενων κινήσεων
που σκλήρυνε την αγάπη
μέχρις ότου την μετέτρεψε σε πέτρα
