Πέτρος Ρωμανός, Τρία ποιήματα

Χωρίς ελπίδα

Χαμένα τα κλειδιά
τού παραδείσου από
καιρό.

Καμιά ελπίδα πια.

Δεν ήταν ότι δεν
προσπάθησα.

Δεν ήταν ότι
δεν το ήθελα.

Το έψαξα πολύ.
Παντού τα αναζήτησα.

Μάταια.

Αιώνια καταδικασμένος
να μείνω για πάντα
διψασμένος.

*

Ξεψυχώ

Απόψε καρδιά μου
ξεψυχώ.

Χωρίς φόβο, χωρίς
πόνο.

Ό,τι ήταν το
αισθάνθηκα.

Με κάλεσαν οι δικοί
μου από την άλλη
πλευρά.

Χρόνια μου
χτυπούσαν αλλά
αρνιόμουνα να τους
ακούσω.

Πλέον ουρλιάζουν.

Το εδώ σωπαίνει.

Ίσως η θέση μου
να ήταν πάντα εκεί.

*

Κενός

Τίποτα δεν μένει να γράψω,
τίποτα να πω.

Κενός από αισθήματα.

Άδειος.
Χωρίς αγάπη.

Η ψυχή σταμάτησε
να σκιρτά.

Πότε άνθρωπος
έζησε χωρίς να αγαπά;

Πως μπορείς να ζήσεις,
χωρίς να αγαπάς;

Τα δικά σου όχι με
καταδίκασαν σε αυτό.

Πίσω λοιπόν στην φυλακή.
Αιώνια καταδικασμένος.