André Breton, «Γνωρίζω την απελπισία» (απόδοση: Νεοκλής Κυριάκου)

Γνωρίζω την απελπισία σε γενικές γραμμές. Η απελπισία δεν έχει φτερά, δεν κάθεται απαραίτητα σ΄ένα στρωμένο τραπέζι πάνω στην βεράντα, το βράδυ, δίπλα απ΄τη θάλασσα. Είναι η απελπισία και δεν είναι η επιστροφή μιας ποσότητας μικρών γεγονότων όπως οι σπόροι που φεύγουν καθώς πέφτει η νύχτα απ΄τη μια αυλακιά στην άλλη. Δεν είναι τα μούσκλια πάνω στην πέτρα ή στο ποτήρι. Είν΄ένα πλοίο κοσκινισμένο από χιόνι, αν θέλετε, όπως τα πουλιά που πέφτουν και το αίμα τους δεν έχει το παραμικρό πάχος.

Γνωρίζω την απελπισία σε γενικές γραμμές. Ένα σχήμα πολύ μικρό, ορισμένο από ένα κόσμημα των μαλλιών. Είναι η απελπισία. Ένα κολιέ από μαργαριτάρια που δεν ξέρεις που κλείνει και που η ύπαρξή του κρατιέται από μια κλωστή, ιδού η απελπισία. Για τα υπόλοιπα δεν μιλάμε. Δεν σταματήσαμε να απελπιζόμαστε, όταν αρχίσουμε. Εγώ απελπίζομαι με το αμπαζούρ γύρω στις τέσσερις η ώρα, απελπίζομαι με τον ανεμιστήρα γύρω στα μεσάνυκτα, απελπίζομαι με το τσιγάρο των καταδικασμένων.

Γνωρίζω την απελπισία σε γενικές γραμμές. Η απελπισία δεν έχει καρδιά, το χέρι μένει πάντα απελπισμένο με κομμένη την ανάσα, απελπισμένο όταν οι καθρέφτες δεν μας λένε ποτέ αν είναι νεκρή. Ζω μ΄αυτή την απελπισία που με μαγεύει. Μ΄αρέσει αυτη η γαλάζια μύγα που πετά στον ουρανό την ώρα που τ΄αστέρια τραγουδάνε.

Γνωρίζω σε γενικές γραμμές την απελπισία στις μικρές μακριές εκπλήξεις, την απελπισία της περηφάνειας, την απελπισία της οργής. Σηκώνομαι κάθε μέρα όπως όλος ο κόσμος κι απλώνω τα χέρια σ΄ένα χαρτί από λουλούδια, δεν θυμάμαι τίποτα,κι είναι πάντοτε μ΄απελπισία που ανακαλύπτω τα ωραία δέντρα ξεριζωμένα της νύχτας. Ο αέρας του δωματίου είναι ωραίος όπως τις μπακέτες του ταμπούρλου. Έχει περάσει καιρός.

Γνωρίζω την απελπισία σε γενικές γραμμές. Είναι όπως τον άνεμο απ΄την κουρτίνα που με πλησιάζει. Δεν έχετε ιδέα από παρόμοια απελπισία! Στη φωτιά! Α! Θα ρθούνε ξανά… Κι οι ανακοινώσεις της εφημερίδας, κι οι ρεκλάμες φωτεινές κατά μήκος του καναλιού. Σωρός από άμμο, κάποιο είδος άμμου!

Σε γενικές γραμμές η απελπισία δεν έχει σημασία. Είναι μια σειρά από δέντρα που κάποτε θα γίνει δάσος, είναι μια συστοιχία αστέρια που θα κάνει ακόμα μια μέρα λιγότερη, είναι μια σειρά από ημέρες λιγότερες που θα κάνουν τη ζωή μου ακόμα.