Η Ήλια Μπούρα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1991. Σπούδασε στη Νομική Σχολή Αθηνών και σήμερα εργάζεται ως δικηγόρος. Η «Εύκρατη ζώνη» είναι η πρώτη της ποιητική συλλογή και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Μιλάει στο «Ποιείν» για την ομορφιά της ποίησης, την Άνοιξη, τις αλλαγές που επιφέρει στη ζωή μας, αλλά και για τον έρωτα που είναι πηγή έμπνευσης και δημιουργίας.
«Απηγανιά»
[..] Κάποια βράδια
Ψηλαφητά συλλογίζομαι πως
αγαπηθήκαμε με όλους τους ήχους της θάλασσας
κι ενωθήκαμε στον αχόρταγο παφλασμό τους
λυσσασμένα κύματα
κι ας λες εσύ πως, τάχα, βιάστηκα να καλύψω τη γύμνια μου
κι ας λέω εγώ πως, στο βάθος , άλλο δεν ήθελα
μονάχα να ντυθώ
τα νερά του κόσμου
Γ.Χ: Ποια είναι τα ερεθίσματα που σας οδήγησαν να εκφραστείτε μέσα από τον ποιητικό λόγο; Τι συμβολίζει για εσάς η ποίηση;
Η.Μ: Ο ρυθμός του ποιητικού λόγου ενέχει κάτι αρχέγονο, σχεδόν ενστικτώδες και από την πρώτη στιγμή που ήρθα σε επαφή μαζί του με οδήγησε σε μία ουσιαστική ανακούφιση και βαθιά ευχαρίστηση. Συνεπώς, ανατρέχω στα πρώτα ποιήματα που διάβασα στα βιβλία της μητέρας μου και στην εντύπωση της γλώσσας τους στην συνείδησή μου, και ίσως πολύ παραπάνω στο ασυνείδητό μου. Νομίζω πως για μένα η ποίηση δεν συμβολίζει κάτι περισσότερο από αυτό που είναι, δηλαδή ένας χώρος στον οποίο μπορείς να συναντήσεις – και όχι να αναπαραστήσεις- τη ζωή, και βασικά τη ζωή όπως δεν μπορεί να περιγραφεί δια μέσου του καθημερινού λόγου.
Γ.Χ: Υπάρχει κατά τη γνώμη σας κάποιος μαγικός τρόπος για να αναγνωρίσει κανείς εξ αποστάσεως μια ποιήτρια;
Η.Μ: Νομίζω πως δεν υπάρχει κανένας μαγικός τρόπος εξ αποστάσεως αναγνώρισης. Υπάρχει, όμως, ο χρόνος και ο χώρος που μπορούν να δώσουν την δυνατότητα να γνωρίσει κανείς τα ποιήματά της και φαντάζομαι ότι στ’ αλήθεια αυτό είναι το πιο σημαντικό.
«Άνοιξη»
[..] Εμείς –δειλοί
κατηγορήσαμε την άνοιξη
για τους βρυχηθμούς και
τις αισθαντικές κραυγές μας
Γ.Χ: Το ποίημα σας , η Άνοιξη μου αρέσει πολύ, νομίζω μάλιστα ότι συνομιλεί με το αγαπημένο μου, αντίστοιχης φύσης, ποίημα του Γιώργου Σαραντάρη, εκείνο που λέει ότι «Η Άνοιξη ξανά θα κάνει φόνο». Συνδέεται η άνοιξη με την έννοια του αισθησιακού έρωτα;
Η.Μ: Η άνοιξη συνδέεται με ένα καθολικό άνοιγμα των αισθήσεων μέσω της μετάβασης από το κλειστό περιβάλλον του χειμώνα σε ένα πιο θερμόκλίμα. Έτσι, μάλλον και ο έρωτας σαν ένα άλλο άνοιγμα προς κάτι δικό σου – το οποίο εκτων πραγμάτων δε νγνωρίζεις ακόμα- θα μπορούσε να αποδοθεί σε αυτήτην κατάσταση ανοιχτωσιάς των αισθήσεων. Άρα ναι, υπό αυτή την έννοια μάλλον υπάρχει μία σύνδεση, η οποία εν προκειμένω δενείναι και τόσο συνειδητή.
«Άνοιξη»
[..]Είπαμε πως δεν είναι δικά μας τα πόδια
πως μόνο οι φωνές που βγαίνουν απ’ τα μάτια μας
μας ανήκουν
Γ.Χ: Αυτή η στροφή με ενθουσίασε μ’ ένα πολύ παράξενο, σχεδόν υπερβατικό τρόπο. Πώς την εμπνευστήκατε;
Η.Μ: Δεν μπορώ να θυμηθώ με ακρίβεια πως την εμπνεύστηκα αλλά ξέρω πως στο μυαλό μου είχα την υπερβολή των συναισθημάτων που συνοδεύουν την νεότητα. Αναφέρομαι σε αυτή την απροσδιόριστη αλλά ταυτόχρονα τόσο συγκεκριμένη ένταση με την οποία αντιλαμβάνεσαι την ζωή και όσα συμβαίνουν γύρω σου. Στο πλαίσιο αυτό, και σε συνέχεια όσων είπα παραπάνω για την άνοιξη ως σύμβολο, νομίζω πως η στροφή αυτή ενέχει μία κίνηση των ανθρώπινων σωμάτων, η οποία θα μπορούσε να σχετίζεται με τη φόρτιση των αισθήσεων και των αντιδράσεων.
«Αιώνια αφιέρωση ή προσευχή»
Στις άκρες των δαχτύλων σου δοκίμασα τον κόσμο
και πάνω στο θερμό σου βλέμμα
ζύγισα τις μέλλουσες πράξεις και πώς πρέπει να γίνουν
βυθισμένη σ’ έχω για πάντα- εικόνα
σε όλα τα σημεία του σώματός μου
και σε μυρίζω κάθε φορά
που θέλω να κρυφτώ στις πτυχώσεις του φουστανιού σου
Γ.Χ: Στο ποίημα σας «Αιώνια αφιέρωση ή προσευχή» αναφέρεστε στη σχέση μητέρας και κόρης .Είναι άραγε η σχέση αυτή η πιο σημαντική στη ζωή μιας γυναίκας;
Η.Μ: Είναι ο πρώτος δεσμός, η πρώτη τροφή και γενικά η αρχή για όλα όσα ακολουθούν. Υπό αυτή την έννοια είναι η πιο σημαντική σχέση, η οποία συνάπτεται βιολογικά και στη συνέχεια συναισθηματικά. Το ποίημα είναι το πρώτο στη συλλογή σαν μια πραγματική αιώνια αφιέρωση στη μητέρα μου ή σαν μια προσευχή να είναι όντως έτσι.
Γ.Χ: Ποιοι ήταν οι ποιητές που επηρέασαν τον ποιητικό σας λόγο;
Η.Μ: Αυτόματα σκέφτομαι τον Σεφέρη και την ευγενική, γλυκιά και τόσο αυθεντική ποίησή του. Κάθε φορά που α ατρέχω στα ποιήματα του αισθάνομαι πραγματική συγκίνηση και απολαμβάνω τόσο πολύ την καθαρότητα της γλώσσας του. Με σιγουριά αυτός ο ποιητής με επηρέασε και συνεχίζει να με επηρεάζει ποικιλοτρόπως μέσα από το έργο και τη ζωή του.
Γ. Σαραντάρης
Η άνοιξη ξανά θα κάνει φόνο
Λένε πως η άνοιξη ξανά
πρώτα θα κάνει φόνο
Πρώτα θα κάνει φόνο
και ύστερα θα πεθάνει
Λένε πως η άνοιξη ξανά
έχει φιλήσει όλους
Τα παλικάρια έφυγαν
έμειναν οι κοπέλες
Και τίποτα δεν έρχεται ξανά
αν η άνοιξη δεν έρχεται
Λένε πως έφθασε η ζεστή
η πιο ζεστή μας μέρα.
