Η σιωπή σου
Απομακρύνεσαι τόσο γρήγορα
πέρασες ήδη τις Ηράκλειες στήλες
στη ράχη θαλασσών που ποτέ
δεν έχουν χαρτογραφηθεί
κάτω από διαδρομές αστεριών που ποτέ
δεν έχουν μετρηθεί
τραβάς πέρα
μ’ ορθάνοιχτα μάτια,
Η σιωπή σου
Η φωνή μου
Η αταραξία σου
Η κίνηση μου
Το δικό σου «Όλα τέλειωσαν»
Το δικό μου «Παραμένω όπως πάντα εδώ».
Γράφοντας
Γράφοντας ήθελα
να σώσω την ψυχή μου.
Η προσπάθεια να γράψω στίχους
Απέτυχε.
Η προσπάθεια να διηγηθώ ιστορίες
Απέτυχε.
Κανείς δεν μπορεί να γράψει
για να σώσει την ψυχή του.
Η χαμένη πέρα τραβά και τραγουδά.
Τα πάντα
Μη δηλώνετε την ομορφιά,
Κρύψτε την αγάπη,
Μη πλησιάζετε στον Θεό.
Το θάνατο σας, ήδη πολύ νέοι,
Είχατε ολοκληρώσει.
Τώρα φοράει το μεσημέρι το πρόσωπο της νύχτας,
Κάθε βήμα τη στάση της πτώσης.
Έτσι όπως στεκόμαστε στο κενό,
τί άλλο θα μπορούσε να μας συμβεί;
Τα πάντα.
Χωρίς τόπο και στόχο
Να μην έχεις πια κανένα τόπο
Κανένα προκαθορισμένο στόχο
Να μην είσαι πια απτή
Σαν καθρεφτισμός των περιστεριών
στη βεράντα που κοκκίνησε η βροχή
Σαν το κλάμα της κουκουβάγιας
Πάνω στην μαύρη πεύκη.
Να μην κουβαλάς τίποτα
Παρά εύκολα ‘κείνη την κοιλάδα
Στο ανοιχτό μου χέρι.
Να ξυπνάς τη νύχτα
Πηδώντας στη φτερωτή
την κυκλική μου ουράνια σκάλα.
Κάτω όπως και πάνω
Είναι τέλος και αρχή
Πάνω όπως και κάτω
Απελευθερώνομαι.
Αύριο
Αύριο θα μου κάνουν τα κόκκινα παπούτσια
Αύριο θα΄μαι ελαφριά, πουθενά δε θα κολλάω
Αύριο θα με φυσήξει βαθιά η κρυφή σου ανάσα,
σαν ωκεανός, πάνω απ΄τη σπαραγμένη χώρα της καρδιάς
Αύριο θα μου παίζει το βράδυ απ’ την παρτιτούρα
κόκκινων φύλλων του ευκαλύπτου
τρεις λησμονημένες μικρότατες σπουδές
με στίγματα από έβενο και ελεφαντοστό.
Δεν έχει ειπωθεί
Δεν έχω πεί
Ότι για τον ήλιο θα μπορούσε να ειπωθεί
Και για την αστραπή ούτε καν κάτι σωστό
Πόσο μάλλον για την αγάπη
Προσπάθειες. Αιτήσεις. Απέτυχαν
Ανακριβής περιγραφή
Η αυγή έχει παραληφθεί
Ο σπορέας αποσιωπηθεί
Και μόνο εν παρόδω μια αναφορά
για τη νεραγκούλα και τη βιολέτα.
Δε σας στήριξα
μ’ αιώνια μακαριότητα
Δεν αρνήθηκα τη φθορά
Ούτε την απόγνωση
Δεν έχω προφητεύσει το κακό
Γατί δεν πιστεύω σ΄αυτά
Δε δόξασα τον Θεό
αλλά ποιά είμαι εγώ να
*************************
Η Μαρί Λουίζ Κάσνιτς (1901-1974) ήταν υποψήφια για το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1967. Πιο γνωστή μεταπολεμικά σαν διηγηματογράφος, είχε αξιόλογο ποιητικό έργο. Έγραψε πολλά θεατρικά έργα για το ραδιόφωνο καθώς και δοκίμια.
