Γλυκιά γηγενής της πράσινης ζούγκλας
Αιώνια φιλοξενούμενη του ανθηρού Απρίλη
Μεγάλη πολέμια των βάτων
Βιολέτα Πάρρα.
Περιβολάρισσα
….κεραμίστρια
….ράφτρα
Χορεύτρια του διάφανου νερού
Δέντρο γεμάτο με ωδικά πτηνά
Βιολέτα Πάρρα.
Έχεις διατρέξει ολάκερη την πολίχνη
Ξεθάβοντας κιούπια από άργιλο
Και λευτερώνοντας πουλιά παγιδευμένα
Ανάμεσα στα κλαδιά.
Ανήσυχη πάντα για τους άλλους
Όποτε δεν ανησυχείς για τ’ ανίψι
…..για τη θεία.
Ανθέ της συμπόνιας- βιολέτα
Ο πόνος σου είναι ένας ατέρμονος κύκλος
Που ποτέ δεν αρχινά, ποτέ δεν τελειώνει
Όμως εσύ σε όλα υπερτερείς
Ανθέ θαυμαστέ -βιολέτα.
Όταν είναι ν’ αρχίσει ο χορός της κουέκα
Από την κιθάρα σου δεν ξεφεύγει κανείς
Ως και οι νεκροί βγαίνουν να χορέψουν
Της κουέκα το βαλς.
Κουέκα της Μάχης του Μαϊπού
Κουέκα της Βύθισης του Άνγκαμος
Κουέκα του Σεισμού της Τσιγιάν
Τα πάντα όλα.
Ούτε μαντολίνο
………ούτε γληνάρι
……………..ούτε κίχλη
Ούτε ορτύκι λεύτερο ή παγιδευμένο
Εσύ
μονάχα εσύ
……….τρεις φορές εσύ
………….πουλί του επίγειου παραδείσου
Κιθαρωδέ γλάρε του γλυκού νερού
Όλα τα επίθετα σου πέφτουνε λίγα
Όλα τα ουσιαστικά σου πέφτουνε λίγα
Για να σε ονοματίσουν.
Ποίηση.
….ζωγραφική
….καλλιέργεια
Θαύματα γεννάς ό,τι κι αν κάνεις
Χωρίς καν να μοχθήσεις λιγάκι
Σαν κάποιον που πίνει μια κούπα κρασί.
Όμως οι γραμματείς δεν σ’ αγαπούνε
Και τη θύρα του σπιτιού σου σφαλούνε
Και σου κηρύσσουν πόλεμο μέχρι τελικής πτώσης
Ανθέ πονεμένε-βιολέτα.
Γιατί εσύ δεν ντύθηκες ρούχα παλιάτσου
Γιατί ούτε πουλιέσαι ούτε αγοράζεσαι
Γιατί μιλείς τη γλώσσα της γης
Ανθέ ευωδιά της Χιλής-βιολέτα.
Γιατί εσύ τους φανερώνεις αυθωρεί!
Πως θα μπορούσαν να σ’ αγαπήσουν
………………αναρωτιέμαι
Αφού υπαλληλάκια είναι οικτρά
Γκρίζοι όπως οι πέτρες της ερήμου
Δεν το νομίζεις;
Αντιθέτως εσύ
…………………Βιολέτα των Άνδεων
Ανθέ της οροσειράς και της ακτής
Είσαι μια ανεξάντλητη νερομάνα
Της ανθρώπινης ζωής.
Η καρδιά σου ανοίγει όταν το θέλει
Η θέληση σου κλείνει όταν το θέλει
Και η ευρωστία σου πλέει όταν θέλει
Απάνω στα νερά
Αρκεί να τα ονοματίσεις
Έτσι που τα χρώματα και τα σχήματα
Θα ορθωθούν και θα βαδίσουν όπως ο Λάζαρος
Ψυχή τε και σώματι.
Κανείς να παραπονεθεί δεν μπορεί όταν εσύ
Σιγοτραγουδάς ή όταν κραυγάζεις
Σαν να σου παίρνουν το κεφάλι
Ανθέ ηφαιστιακέ-βιολέτα!
Αυτό που ‘χει να κάνει όποιος σ’ ακούει
Είναι να τηρήσει θρησκευτική σιγή
Γιατί το τραγούδι σου ξέρει που πάει
Στην εντέλεια.
Αστραπές είναι αυτές που βγαίνουν απ’ τη φωνή σου
Προς τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
Τρυγήτρα φλεγόμενη με τα μαύρα σου μάτια
Βιολέτα Πάρρα.
Καταλαλιές σου ρίχνουν για το ένα και τ’ άλλο
Εγώ σε γνωρίζω και λέω ποια είσαι
Ω, αμνέ που υποδύεσαι τον λύκο!
Βιολέτα Πάρρα.
Εγώ σε ξέρω πολύ καλά
…….αδερφή παλιά
Βορά και νότε της πολύπαθης χώρας
Βαλπαραΐσο σε ανωφερές βύθισμα
Νήσε του Πάσχα!
Νεωκόρισσα αδερφή ινδιάνα απ’ το Ανδακόγιο
Υφάντρα με τ’ αδράχτι και το σφοντύλι
Διασκευή παλιά των μικρών αγγέλων
Βιολέτα Πάρρα.
Οι βετεράνοι του εβδομήντα εννιά
Θρηνούν όταν ακούνε τον κλαυθμό σου
Στην άβυσσο της ζοφερής νυχτιάς
Αιμάτινο φωτιστικό!
Μαγείρισσα
….παραμάνα
…..πλύστρα
Κοριτσόπουλο που με τα χέρια σου κάνεις
Κάθε δουλειά
Κάθε λυκόφως του δειλινού
Ανθέ πένθιμε-βιολέτα.
Εγώ τούτη την ώρα δεν ξέρω τι να πω
Το κεφάλι μου γυρνάει τρελά
Σαν να ήπια κώνειο
Αδερφούλα μου.
Πού να βρω εγώ άλλη Βιολέτα
Ακόμη κι αν διασχίσω κάμπους και πολιτείες
Ή μείνω καθισμένος σε έναν κήπο
Σαν ένας ανήμπορος.
Για να σε δω καλύτερα τα μάτια μου σφαλώ
Και πισωγυρίζω στις ευτυχισμένες μέρες.
Τι αντικρίζω, ξέρεις;
Tην ποδιά σου βαμμένη από άγριομύρτιλα .
Tην ποδιά σου βαμμένη από άγριομύρτιλα .
Ποταμέ Καουτίν!
…………..Λαουτάρο!
…………………..Βίγια Αλέγκρε!
Έτος χίλια εννιακόσια είκοσι εφτά!
Βιολέτα Πάρρα!
Όμως εγώ εμπιστοσύνη στις λέξεις δεν έχω
Γιατί δεν σηκώνεσαι από τον τάφο
Να τραγουδήσεις
………..να χορέψεις
………………να πλεύσεις
Μες στην κιθάρα σου;
Τραγούδα μου ένα αλησμόνητο άσμα
Ένα τραγούδι να μην τελειώνει ποτέ
Ένα τραγούδι, τίποτα παραπάνω
………ένα τραγούδι
Είναι ό,τι σου ζητώ.
Τι σου στοιχίζει γυναίκα δεντρί ανθισμένο
Σήκω από το μνήμα με την ψυχή και το σώμα σου
Και κάνε, με τη φωνή σου,
να τιναχτούν στον αέρα οι πέτρες
Βιολέτα Πάρρα.
Αυτό ήταν που ήθελα να σου πω
Συνέχισε να πλέκεις τα σύρματα σου
Τα πόντσο του Αραούκο
Τα κανάτια του Κιντσαμαλί
Συνέχισε να λειαίνεις νύχτα και μέρα
Τα τορομίρος σου με το ιερό τους ξύλο
Δίχως θλίψη
……..δίχως αχρείαστα δάκρυα
Ή αν θες με δάκρυα πυρωμένα
Και να θυμάσαι πως είσαι
Ένας αμνός που υποδύεται τον λύκο.
(Obra gruesa, 1969)
*****************************************************************************
ΕΠΙΜΕΤΡΟ
Το ποίημα αυτό γράφτηκε από τον σπουδαίο Χιλιανό ποιητή, Νicanor Parra για την αδερφή του, Violeta Parra (1917-1967) , μία από πιο τις λαμπρές εκπροσώπους της λατινοαμερικάνικης μουσικής, που έβαλε τέλος πρόωρα στη ζωή στις 5 Φεβρουαρίου 1967, εκθέτοντας τους λόγους της πράξης της σε μια επιστολή που απευθυνόταν στον Nicanor. Εκτός από τραγουδοποιός και ακτιβίστρια, ήταν και ακάματη λαογράφος, εστιάζοντας μεγάλο μέρος από την έρευνα της στην τοπική μουσική παράδοση, το χρώμα της οποίας είναι έντονο στις συνθέσεις της . Ηχογράφησε τον πρώτο της L.P. δίσκο στο Παρίσι το 1956, όπου είχαν προηγηθεί κι άλλες ηχογραφήσεις, γνωρίζοντας αμέσως μεγάλη επιτυχία. Ασχολήθηκε επίσης με την κεραμική, την υφαντουργία, τη χειροτεχνία καθώς και με την ποίηση. Το 1964 πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο του Λούβρου μια έκθεση με έργα της (κεραμική, πίνακες, υφαντά κλπ). Στην πολυμελή οικογένεια τους, κι ανάμεσα στα οχτώ συνολικά αδέρφια, εκτός από τη Βιολέτα, άλλα τέσσερα αδέρφια υπήρξανε καταξιωμένοι μουσικοί. Πολλά από τα τραγούδια της τραγουδήθηκαν από σπουδαίες φωνές όπως αυτές του Victot Jara και της Joan Baez. Το 2015 ιδρύθηκε στη χώρα της το Μουσείο που φέρει το όνομά της, από την πρώτο γυναίκα Πρόεδρο της χώρας Michelle Bachelet Jeria
ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΠΗΓΕΣ
https://www.lacuarta.com/espectaculos/noticia/suicidio-muerte-violeta-parra/597330/
https://www.museovioletaparra.cl/violeta-parra/biografia/
https://www.elperiodico.com/es/extra/20171004/violeta-parra-6330638
https://www.museovioletaparra.cl/el-museo/historia-del-museo/
https://www.cervantes.es/bibliotecas_documentacion_espanol/creadores/parra_nicanor.htm
