Οι δρόμοι της τύφλωσης
Ένας άντρας έχασε τον μάτι του στον πόλεμο
Ένα μωρό τυφλώθηκε νωρίς
Έναν άλλος βρήκε ένα γυάλινο μάτι
στον δρόμο
Μια γυναίκα δεν ήθελε να βλέπει
όσα έβλεπε
Ένας άντρας δεν έβλεπε τη γυναίκα του
Μια γυναίκα κοιτούσε μόνο τον άντρα της
Έναν κύριος κοιτούσε μόνο τη δουλειά του
Ένας άλλος δεν έβλεπε πρόσωπο του
στον καθρέπτη
Μια γυναίκα δεν κοιτούσε ποτέ το σώμα της
Μια άλλη τους εραστές της
Ένας έφηβος δεν ήθελε να δει τον τάφο του πατέρα του
Πολλοί δεν βλέπουν τον κόσμο
όπως είναι
Ο Ρενέ Μαγκρίτ είδε μικρός
τη μάνα του να αυτοκτονεί
έκτοτε ζωγράφιζε πάντα
ανθρώπους χωρίς πρόσωπο
ή με δεμένα μάτια
*****
Με ρωτάει με τι ασχολούμαι
Mε τι ασχολείσαι;
Δουλεύω σε μια μικρή οικογένεια
που συσκευάζει συναισθήματα
και κανά δυό παιδιά
Τι σου αρέσει να κάνεις;
Να γράφω ποιήματα για τους Αγίους
για να σωθεί ο κόσμος κι εγώ μαζί
Μα οι Άγιοι δεν θα σε σώσουν
Θα γράψω τότε για τους Θεούς
Μα οι Θεοί δεν διαβάζουν ποιήματα
Τι σε πληγώνει περισσότερο;
Οι δέκα εντολές αγάπης
τα σφραγιστά παράθυρα, τα ξόρκια στη ζωή
κι οι πόρτες που δεν διακρίνονται
Τι θα ήθελες να γίνεις
Να γίνω δέντρο να αγκαλιάζω
τους ανθρώπους
και γερά κλαδιά να κρέμονται αυτοί
που δεν αντέχουν
Κι αν δεν γίνεις δέντρο τι θα γίνεις;
Θα γίνω ολόκληρη ένα ποίημα
να το διαβάζουν οι Άγιοι
να σώσουν τους εαυτούς τους
πριν κάνουν όνειρα για θαύματα
Ίσως και μια μαχαιριά στον ουρανό
και μία πισώπλατα σε όλους τους Θεούς
κι ένα κομμάτι λαβα
να ζεσταίνονται τα μακρινά αστέρια
Μα αυτά είναι μυθεύματα του μυαλού σου
Ίσως, γιατί βιάστηκα νωρίς
και δεν ξέρω πώς να γράφω ποιήματα
στη Rupi Kaur
*****
Ότι απομένει από έναν αστόχαστο ουρανό
Οι οικογένειες τις Κυριακές
μοιράζονται τον πόνο στο τραπέζι
με τις ευχές κοιτάζονται στα μάτια
πριν δοκιμάσουν το γλυκό
ο ένας κομμάτια από τον άλλο
Γι’ αυτό και κλείστηκα
στο πρόσωπο ενός παιδιού
και το μόνο που ήθελα
ένα ποδήλατο
και να γυρίσω
στην αυλή ενός σχολείου
